تبلیغات
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها - الحجر
 
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها
التماس دعا خیر و فاتحه نثار روح مادر و پدرم
سوره ۱۵: الحجر - جزء ۱۴


 
   




به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

الف لام راء این است آیات كتاب [آسمانى] و قرآن روشنگر (۱)

 

الَرَ تِلْكَ آیَاتُ الْكِتَابِ وَقُرْآنٍ مُّبِینٍ ﴿۱﴾

چه بسا كسانى كه كافر شدند آرزو كنند كه كاش مسلمان بودند (۲)

 

رُّبَمَا یَوَدُّ الَّذِینَ كَفَرُواْ لَوْ كَانُواْ مُسْلِمِینَ ﴿۲﴾

بگذارشان تا بخورند و برخوردار شوند و آرزو[ها] سرگرمشان كند پس به زودى خواهند دانست (۳)

 

ذَرْهُمْ یَأْكُلُواْ وَیَتَمَتَّعُواْ وَیُلْهِهِمُ الأَمَلُ فَسَوْفَ یَعْلَمُونَ ﴿۳﴾

و هیچ شهرى را هلاك نكردیم مگر اینكه براى آن اجلى معین بود (۴)

 

وَمَا أَهْلَكْنَا مِن قَرْیَةٍ إِلاَّ وَلَهَا كِتَابٌ مَّعْلُومٌ ﴿۴﴾

هیچ امتى از اجل خویش نه پیش مى‏افتد و نه پس مى‏ماند (۵)

 

مَّا تَسْبِقُ مِنْ أُمَّةٍ أَجَلَهَا وَمَا یَسْتَأْخِرُونَ ﴿۵﴾

و گفتند اى كسى كه قرآن بر او نازل شده است به یقین تو دیوانه‏اى (۶)

 

وَقَالُواْ یَا أَیُّهَا الَّذِی نُزِّلَ عَلَیْهِ الذِّكْرُ إِنَّكَ لَمَجْنُونٌ ﴿۶﴾

اگر راست مى‏گویى چرا فرشته‏ها را پیش ما نمى‏آورى (۷)

 

لَّوْ مَا تَأْتِینَا بِالْمَلائِكَةِ إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِینَ ﴿۷﴾

فرشتگان را جز به حق فرو نمى‏فرستیم و در آن هنگام دیگر مهلت نیابند (۸)

 

مَا نُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ إِلاَّ بِالحَقِّ وَمَا كَانُواْ إِذًا مُّنظَرِینَ ﴿۸﴾

بى‏تردید ما این قرآن را به تدریج نازل كرده‏ایم و قطعا نگهبان آن خواهیم بود (۹)

 

إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ ﴿۹﴾

و به یقین پیش از تو [نیز] در گروههاى پیشینیان [پیامبرانى] فرستادیم (۱۰)

 

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ فِی شِیَعِ الأَوَّلِینَ ﴿۱۰﴾

و هیچ پیامبرى برایشان نیامد جز آنكه او را به مسخره مى‏گرفتند (۱۱)

 

وَمَا یَأْتِیهِم مِّن رَّسُولٍ إِلاَّ كَانُواْ بِهِ یَسْتَهْزِئُونَ ﴿۱۱﴾

بدین گونه آن [استهزا] را در دل بزهكاران راه مى‏دهیم (۱۲)

 

كَذَلِكَ نَسْلُكُهُ فِی قُلُوبِ الْمُجْرِمِینَ ﴿۱۲﴾

[كه] به او ایمان نمى‏آورند و راه [و رسم] پیشینیان پیوسته چنین بوده است (۱۳)

 

لاَ یُؤْمِنُونَ بِهِ وَقَدْ خَلَتْ سُنَّةُ الأَوَّلِینَ ﴿۱۳﴾

و اگر درى از آسمان بر آنان مى‏گشودیم كه همواره از آن بالا مى‏رفتند (۱۴)

 

وَلَوْ فَتَحْنَا عَلَیْهِم بَابًا مِّنَ السَّمَاءِ فَظَلُّواْ فِیهِ یَعْرُجُونَ ﴿۱۴﴾

قطعا مى‏گفتند در حقیقت ما چشم‏بندى شده‏ایم بلكه ما مردمى هستیم كه افسون شده‏ایم (۱۵)

 

لَقَالُواْ إِنَّمَا سُكِّرَتْ أَبْصَارُنَا بَلْ نَحْنُ قَوْمٌ مَّسْحُورُونَ ﴿۱۵﴾

و به یقین ما در آسمان برجهایى قرار دادیم و آن را براى تماشاگران آراستیم (۱۶)

 

وَلَقَدْ جَعَلْنَا فِی السَّمَاء بُرُوجًا وَزَیَّنَّاهَا لِلنَّاظِرِینَ ﴿۱۶﴾

و آن را از هر شیطان رانده‏شده‏اى حفظ كردیم (۱۷)

 

وَحَفِظْنَاهَا مِن كُلِّ شَیْطَانٍ رَّجِیمٍ ﴿۱۷﴾

مگر آن كس كه دزدیده گوش فرا دهد كه شهابى روشن او را دنبال مى‏كند (۱۸)

 

إِلاَّ مَنِ اسْتَرَقَ السَّمْعَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ مُّبِینٌ ﴿۱۸﴾

و زمین را گسترانیدیم و در آن كوههاى استوار افكندیم و از هر چیز سنجیده‏اى در آن رویانیدیم (۱۹)

 

وَالأَرْضَ مَدَدْنَاهَا وَأَلْقَیْنَا فِیهَا رَوَاسِیَ وَأَنبَتْنَا فِیهَا مِن كُلِّ شَیْءٍ مَّوْزُونٍ ﴿۱۹﴾

و براى شما و هر كس كه شما روزى‏دهنده او نیستید در آن وسایل زندگى قرار دادیم (۲۰)

 

وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِیهَا مَعَایِشَ وَمَن لَّسْتُمْ لَهُ بِرَازِقِینَ ﴿۲۰﴾

و هیچ چیز نیست مگر آنكه گنجینه‏هاى آن نزد ماست و ما آن را جز به اندازه‏اى معین فرو نمى‏فرستیم (۲۱)

 

وَإِن مِّن شَیْءٍ إِلاَّ عِندَنَا خَزَائِنُهُ وَمَا نُنَزِّلُهُ إِلاَّ بِقَدَرٍ مَّعْلُومٍ ﴿۲۱﴾

و بادها را بارداركننده فرستادیم و از آسمان آبى نازل كردیم پس شما را بدان سیراب نمودیم و شما خزانه‏دار آن نیستید (۲۲)

 

وَأَرْسَلْنَا الرِّیَاحَ لَوَاقِحَ فَأَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَسْقَیْنَاكُمُوهُ وَمَا أَنتُمْ لَهُ بِخَازِنِینَ ﴿۲۲﴾

و بى‏تردید این ماییم كه زنده مى‏كنیم و مى‏میرانیم و ما وارث [همه] هستیم (۲۳)

 

وَإنَّا لَنَحْنُ نُحْیِی وَنُمِیتُ وَنَحْنُ الْوَارِثُونَ ﴿۲۳﴾

و به یقین پیشینیان شما را شناخته‏ایم و آیندگان [شما را نیز] شناخته‏ایم (۲۴)

 

وَلَقَدْ عَلِمْنَا الْمُسْتَقْدِمِینَ مِنكُمْ وَلَقَدْ عَلِمْنَا الْمُسْتَأْخِرِینَ ﴿۲۴﴾

و مسلما پروردگار توست كه آنان را محشور خواهد كرد چرا كه او حكیم داناست (۲۵)

 

وَإِنَّ رَبَّكَ هُوَ یَحْشُرُهُمْ إِنَّهُ حَكِیمٌ عَلِیمٌ ﴿۲۵﴾

و در حقیقت انسان را از گلى خشك از گلى سیاه و بدبو آفریدیم (۲۶)

 

وَلَقَدْ خَلَقْنَا الإِنسَانَ مِن صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَإٍ مَّسْنُونٍ ﴿۲۶﴾

و پیش از آن جن را از آتشى سوزان و بى‏دود خلق كردیم (۲۷)

 

وَالْجَآنَّ خَلَقْنَاهُ مِن قَبْلُ مِن نَّارِ السَّمُومِ ﴿۲۷﴾

و [یاد كن] هنگامى را كه پروردگار تو به فرشتگان گفت من بشرى را از گلى خشك از گلى سیاه و بدبو خواهم آفرید (۲۸)

 

وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلاَئِكَةِ إِنِّی خَالِقٌ بَشَرًا مِّن صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَإٍ مَّسْنُونٍ ﴿۲۸﴾

پس وقتى آن را درست كردم و از روح خود در آن دمیدم پیش او به سجده درافتید (۲۹)

 

فَإِذَا سَوَّیْتُهُ وَنَفَخْتُ فِیهِ مِن رُّوحِی فَقَعُواْ لَهُ سَاجِدِینَ ﴿۲۹﴾

پس فرشتگان همگى یكسره سجده كردند (۳۰)

 

فَسَجَدَ الْمَلآئِكَةُ كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ ﴿۳۰﴾

جز ابلیس كه خوددارى كرد از اینكه با سجده‏كنندگان باشد (۳۱)

 

إِلاَّ إِبْلِیسَ أَبَى أَن یَكُونَ مَعَ السَّاجِدِینَ ﴿۳۱﴾

فرمود اى ابلیس تو را چه شده است كه با سجده‏كنندگان نیستى (۳۲)

 

قَالَ یَا إِبْلِیسُ مَا لَكَ أَلاَّ تَكُونَ مَعَ السَّاجِدِینَ ﴿۳۲﴾

گفت من آن نیستم كه براى بشرى كه او را از گلى خشك از گلى سیاه و بدبو آفریده‏اى سجده كنم (۳۳)

 

قَالَ لَمْ أَكُن لِّأَسْجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقْتَهُ مِن صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَإٍ مَّسْنُونٍ ﴿۳۳﴾

فرمود از این [مقام] بیرون شو كه تو رانده‏شده‏اى (۳۴)

 

قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَإِنَّكَ رَجِیمٌ ﴿۳۴﴾

و تا روز جزا بر تو لعنت باشد (۳۵)

 

وَإِنَّ عَلَیْكَ اللَّعْنَةَ إِلَى یَوْمِ الدِّینِ ﴿۳۵﴾

گفت پروردگارا پس مرا تا روزى كه برانگیخته خواهند شد مهلت ده (۳۶)

 

قَالَ رَبِّ فَأَنظِرْنِی إِلَى یَوْمِ یُبْعَثُونَ ﴿۳۶﴾

فرمود تو از مهلت‏یافتگانى (۳۷)

 

قَالَ فَإِنَّكَ مِنَ الْمُنظَرِینَ ﴿۳۷﴾

تا روز [و] وقت معلوم (۳۸)

 

إِلَى یَومِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ ﴿۳۸﴾

گفت پروردگارا به سبب آنكه مرا گمراه ساختى من [هم گناهانشان را] در زمین برایشان مى‏آرایم و همه را گمراه خواهم ساخت (۳۹)

 

قَالَ رَبِّ بِمَآ أَغْوَیْتَنِی لأُزَیِّنَنَّ لَهُمْ فِی الأَرْضِ وَلأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿۳۹﴾

مگر بندگان خالص تو از میان آنان را (۴۰)

 

إِلاَّ عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِینَ ﴿۴۰﴾

فرمود این راهى است راست [كه] به سوى من [منتهى مى‏شود] (۴۱)

 

قَالَ هَذَا صِرَاطٌ عَلَیَّ مُسْتَقِیمٌ ﴿۴۱﴾

در حقیقت تو را بر بندگان من تسلطى نیست مگر كسانى از گمراهان كه تو را پیروى كنند (۴۲)

 

إِنَّ عِبَادِی لَیْسَ لَكَ عَلَیْهِمْ سُلْطَانٌ إِلاَّ مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْغَاوِینَ ﴿۴۲﴾

و قطعا وعده‏گاه همه آنان دوزخ است (۴۳)

 

وَإِنَّ جَهَنَّمَ لَمَوْعِدُهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿۴۳﴾

[دوزخى] كه براى آن هفت در است و از هر درى بخشى معین از آنان [وارد مى‏شوند] (۴۴)

 

لَهَا سَبْعَةُ أَبْوَابٍ لِّكُلِّ بَابٍ مِّنْهُمْ جُزْءٌ مَّقْسُومٌ ﴿۴۴﴾

بى‏گمان پرهیزگاران در باغها و چشمه‏سارانند (۴۵)

 

إِنَّ الْمُتَّقِینَ فِی جَنَّاتٍ وَعُیُونٍ ﴿۴۵﴾

[به آنان گویند] با سلامت و ایمنى در آنجا داخل شوید (۴۶)

 

ادْخُلُوهَا بِسَلاَمٍ آمِنِینَ ﴿۴۶﴾

و آنچه كینه [و شائبه‏هاى نفسانى] در سینه‏هاى آنان است بركنیم برادرانه بر تختهایى روبروى یكدیگر نشسته‏اند (۴۷)

 

وَنَزَعْنَا مَا فِی صُدُورِهِم مِّنْ غِلٍّ إِخْوَانًا عَلَى سُرُرٍ مُّتَقَابِلِینَ ﴿۴۷﴾

نه رنجى در آنجا به آنان مى‏رسد و نه از آنجا بیرون رانده مى‏شوند (۴۸)

 

لاَ یَمَسُّهُمْ فِیهَا نَصَبٌ وَمَا هُم مِّنْهَا بِمُخْرَجِینَ ﴿۴۸﴾

به بندگان من خبر ده كه منم آمرزنده مهربان (۴۹)

 

نَبِّئْ عِبَادِی أَنِّی أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِیمُ ﴿۴۹﴾

و اینكه عذاب من عذابى است دردناك (۵۰)

 

وَ أَنَّ عَذَابِی هُوَ الْعَذَابُ الأَلِیمَ ﴿۵۰﴾

و از مهمانان ابراهیم به آنان خبر ده (۵۱)

 

وَنَبِّئْهُمْ عَن ضَیْفِ إِبْراَهِیمَ ﴿۵۱﴾

هنگامى كه بر او وارد شدند و سلام گفتند [ابراهیم] گفت ما از شما بیمناكیم (۵۲)

 

إِذْ دَخَلُواْ عَلَیْهِ فَقَالُواْ سَلامًا قَالَ إِنَّا مِنكُمْ وَجِلُونَ ﴿۵۲﴾

گفتند مترس كه ما تو را به پسرى دانا مژده مى‏دهیم (۵۳)

 

قَالُواْ لاَ تَوْجَلْ إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلامٍ عَلِیمٍ ﴿۵۳﴾

گفت آیا با اینكه مرا پیرى فرا رسیده است بشارتم مى‏دهید به چه بشارت مى‏دهید (۵۴)

 

قَالَ أَبَشَّرْتُمُونِی عَلَى أَن مَّسَّنِیَ الْكِبَرُ فَبِمَ تُبَشِّرُونَ ﴿۵۴﴾

گفتند ما تو را به حق بشارت دادیم پس از نومیدان مباش (۵۵)

 

قَالُواْ بَشَّرْنَاكَ بِالْحَقِّ فَلاَ تَكُن مِّنَ الْقَانِطِینَ ﴿۵۵﴾

گفت چه كسى جز گمراهان از رحمت پروردگارش نومید مى‏شود (۵۶)

 

قَالَ وَمَن یَقْنَطُ مِن رَّحْمَةِ رَبِّهِ إِلاَّ الضَّآلُّونَ ﴿۵۶﴾

[سپس] گفت اى فرشتگان [دیگر] كارتان چیست (۵۷)

 

قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَیُّهَا الْمُرْسَلُونَ ﴿۵۷﴾

گفتند ما به سوى گروه مجرمان فرستاده شده‏ایم (۵۸)

 

قَالُواْ إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَى قَوْمٍ مُّجْرِمِینَ ﴿۵۸﴾

مگر خانواده لوط كه ما قطعا همه آنان را نجات مى‏دهیم (۵۹)

 

إِلاَّ آلَ لُوطٍ إِنَّا لَمُنَجُّوهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿۵۹﴾

جز آنش را كه مقدر كردیم او از بازماندگان [در عذاب] باشد (۶۰)

 

إِلاَّ امْرَأَتَهُ قَدَّرْنَا إِنَّهَا لَمِنَ الْغَابِرِینَ ﴿۶۰﴾

پس چون فرشتگان نزد خاندان لوط آمدند (۶۱)

 

فَلَمَّا جَاء آلَ لُوطٍ الْمُرْسَلُونَ ﴿۶۱﴾

[لوط] گفت‏شما مردمى ناشناس هستید (۶۲)

 

قَالَ إِنَّكُمْ قَوْمٌ مُّنكَرُونَ ﴿۶۲﴾

گفتند [نه] بلكه براى تو چیزى آورده‏ایم كه در آن تردید مى‏كردند (۶۳)

 

قَالُواْ بَلْ جِئْنَاكَ بِمَا كَانُواْ فِیهِ یَمْتَرُونَ ﴿۶۳﴾

و حق را براى تو آورده‏ایم و قطعا ما راستگویانیم (۶۴)

 

وَأَتَیْنَاكَ بَالْحَقِّ وَإِنَّا لَصَادِقُونَ ﴿۶۴﴾

پس پاسى از شب [گذشته] خانواده‏ات را حركت ده و [خودت] به دنبال آنان برو و هیچ یك از شما نباید به عقب بنگرد و هر جا به شما دستور داده مى‏شود بروید (۶۵)

 

فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِّنَ اللَّیْلِ وَاتَّبِعْ أَدْبَارَهُمْ وَلاَ یَلْتَفِتْ مِنكُمْ أَحَدٌ وَامْضُواْ حَیْثُ تُؤْمَرُونَ ﴿۶۵﴾

و او را از این امر آگاه كردیم كه ریشه آن گروه صبحگاهان بریده خواهد شد (۶۶)

 

وَقَضَیْنَا إِلَیْهِ ذَلِكَ الأَمْرَ أَنَّ دَابِرَ هَؤُلاء مَقْطُوعٌ مُّصْبِحِینَ ﴿۶۶﴾

و مردم شهر شادى‏كنان روى آوردند (۶۷)

 

وَجَاء أَهْلُ الْمَدِینَةِ یَسْتَبْشِرُونَ ﴿۶۷﴾

[لوط] گفت اینان مهمانان منند مرا رسوا مكنید (۶۸)

 

قَالَ إِنَّ هَؤُلاء ضَیْفِی فَلاَ تَفْضَحُونِ ﴿۶۸﴾

و از خدا پروا كنید و مرا خوار نسازید (۶۹)

 

وَاتَّقُوا اللّهَ وَلاَ تُخْزُونِ ﴿۶۹﴾

گفتند آیا تو را [از مهمان كردن] مردم بیگانه منع نكردیم (۷۰)

 

قَالُوا أَوَلَمْ نَنْهَكَ عَنِ الْعَالَمِینَ ﴿۷۰﴾

گفت اگر مى‏خواهید [كارى مشروع] انجام دهید اینان دختران منند [با آنان ازدواج كنید] (۷۱)

 

قَالَ هَؤُلاء بَنَاتِی إِن كُنتُمْ فَاعِلِینَ ﴿۷۱﴾

به جان تو سوگند كه آنان در مستى خود سرگردان بودند (۷۲)

 

لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِی سَكْرَتِهِمْ یَعْمَهُونَ ﴿۷۲﴾

پس به هنگام طلوع آفتاب فریاد [مرگبار] آنان را فرو گرفت (۷۳)

 

فَأَخَذَتْهُمُ الصَّیْحَةُ مُشْرِقِینَ ﴿۷۳﴾

و آن [شهر] را زیر و زبر كردیم و بر آنان سنگهایى از سنگ گل باراندیم (۷۴)

 

فَجَعَلْنَا عَالِیَهَا سَافِلَهَا وَأَمْطَرْنَا عَلَیْهِمْ حِجَارَةً مِّن سِجِّیلٍ ﴿۷۴﴾

به یقین در این [كیفر] براى هوشیاران عبرتهاست (۷۵)

 

إِنَّ فِی ذَلِكَ لآیَاتٍ لِّلْمُتَوَسِّمِینَ ﴿۷۵﴾

و [آثار] آن [شهر هنوز] بر سر راهى [دایر] برجاست (۷۶)

 

وَإِنَّهَا لَبِسَبِیلٍ مُّقیمٍ ﴿۷۶﴾

بى‏گمان در این براى مؤمنان عبرتى است (۷۷)

 

إِنَّ فِی ذَلِكَ لآیَةً لِّلْمُؤمِنِینَ ﴿۷۷﴾

و راستى اهل ایكه ستمگر بودند (۷۸)

 

وَإِن كَانَ أَصْحَابُ الأَیْكَةِ لَظَالِمِینَ ﴿۷۸﴾

پس از آنان انتقام گرفتیم و آن دو [شهر اكنون] بر سر راهى آشكاراست (۷۹)

 

فَانتَقَمْنَا مِنْهُمْ وَإِنَّهُمَا لَبِإِمَامٍ مُّبِینٍ ﴿۷۹﴾

و اهل حجر [نیز] پیامبران [ما] را تكذیب كردند (۸۰)

 

وَلَقَدْ كَذَّبَ أَصْحَابُ الحِجْرِ الْمُرْسَلِینَ ﴿۸۰﴾

و آیات خود را به آنان دادیم و[لى] از آنها اعراض كردند (۸۱)

 

وَآتَیْنَاهُمْ آیَاتِنَا فَكَانُواْ عَنْهَا مُعْرِضِینَ ﴿۸۱﴾

و [براى خود] از كوهها خانه‏هایى مى‏تراشیدند كه در امان بمانند (۸۲)

 

وَكَانُواْ یَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُیُوتًا آمِنِینَ ﴿۸۲﴾

پس صبحدم فریاد [مرگبار] آنان را فرو گرفت (۸۳)

 

فَأَخَذَتْهُمُ الصَّیْحَةُ مُصْبِحِینَ ﴿۸۳﴾

و آنچه به دست مى‏آوردند به كارشان نخورد (۸۴)

 

فَمَا أَغْنَى عَنْهُم مَّا كَانُواْ یَكْسِبُونَ ﴿۸۴﴾

و ما آسمانها و زمین و آنچه را كه میان آن دو است جز به حق نیافریده‏ایم و یقینا قیامت فرا خواهد رسید پس به خوبى صرف نظر كن (۸۵)

 

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَمَا بَیْنَهُمَا إِلاَّ بِالْحَقِّ وَإِنَّ السَّاعَةَ لآتِیَةٌ فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِیلَ ﴿۸۵﴾

زیرا پروردگار تو همان آفریننده داناست (۸۶)

 

إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْخَلاَّقُ الْعَلِیمُ ﴿۸۶﴾

و به راستى به تو سبع المثانى [=سوره فاتحه] و قرآن بزرگ را عطا كردیم (۸۷)

 

وَلَقَدْ آتَیْنَاكَ سَبْعًا مِّنَ الْمَثَانِی وَالْقُرْآنَ الْعَظِیمَ ﴿۸۷﴾

و به آنچه ما دسته‏هایى از آنان [=كافران] را بدان برخوردار ساخته‏ایم چشم مدوز و بر ایشان اندوه مخور و بال خویش براى مؤمنان فرو گستر (۸۸)

 

لاَ تَمُدَّنَّ عَیْنَیْكَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِّنْهُمْ وَلاَ تَحْزَنْ عَلَیْهِمْ وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِلْمُؤْمِنِینَ ﴿۸۸﴾

و بگو من همان هشداردهنده آشكارم (۸۹)

 

وَقُلْ إِنِّی أَنَا النَّذِیرُ الْمُبِینُ ﴿۸۹﴾

همان گونه كه [عذاب را] بر تقسیم‏كنندگان نازل كردیم (۹۰)

 

كَمَا أَنزَلْنَا عَلَى المُقْتَسِمِینَ ﴿۹۰﴾

همانان كه قرآن را جزء جزء كردند [به برخى از آن عمل كردند و بعضى را رها نمودند] (۹۱)

 

الَّذِینَ جَعَلُوا الْقُرْآنَ عِضِینَ ﴿۹۱﴾

پس سوگند به پروردگارت كه از همه آنان خواهیم پرسید (۹۲)

 

فَوَرَبِّكَ لَنَسْأَلَنَّهُمْ أَجْمَعِیْنَ ﴿۹۲﴾

از آنچه انجام مى‏دادند (۹۳)

 

عَمَّا كَانُوا یَعْمَلُونَ ﴿۹۳﴾

پس آنچه را بدان مامورى آشكار كن و از مشركان روى برتاب (۹۴)

 

فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِینَ ﴿۹۴﴾

كه ما [شر] ریشخندگران را از تو برطرف خواهیم كرد (۹۵)

 

إِنَّا كَفَیْنَاكَ الْمُسْتَهْزِئِینَ ﴿۹۵﴾

همانان كه با خدا معبودى دیگر قرار مى‏دهند پس به زودى [حقیقت را] خواهند دانست (۹۶)

 

الَّذِینَ یَجْعَلُونَ مَعَ اللّهِ إِلهًا آخَرَ فَسَوْفَ یَعْلَمُونَ ﴿۹۶﴾

و قطعا مى‏دانیم كه سینه تو از آنچه مى‏گویند تنگ مى‏شود (۹۷)

 

وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ یَضِیقُ صَدْرُكَ بِمَا یَقُولُونَ ﴿۹۷﴾

پس با ستایش پروردگارت تسبیح گوى و از سجده‏كنندگان باش (۹۸)

 

فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَكُن مِّنَ السَّاجِدِینَ ﴿۹۸﴾

و پروردگارت را پرستش كن تا اینكه مرگ تو فرا رسد (۹۹)

 

وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى یَأْتِیَكَ الْیَقِینُ ﴿۹۹﴾




درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : اکبر صادقی
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :