تبلیغات
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها - الآنبیاء
 
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها
التماس دعا خیر و فاتحه نثار روح مادر و پدرم
سوره ۲۱: الأنبیاء - جزء ۱۷


 
   




به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

براى مردم [وقت] حسابشان نزدیك شده است و آنان در بى‏خبرى رویگردانند (۱)

 

اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِی غَفْلَةٍ مَّعْرِضُونَ ﴿۱﴾

هیچ پند تازه‏اى از پروردگارشان نیامد مگر اینكه بازى‏كنان آن را شنیدند (۲)

 

مَا یَأْتِیهِم مِّن ذِكْرٍ مِّن رَّبِّهِم مُّحْدَثٍ إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَهُمْ یَلْعَبُونَ ﴿۲﴾

در حالى كه دلهایشان مشغول است و آنانكه ستم كردند پنهانى به نجوا برخاستند كه آیا این [مرد] جز بشرى مانند شماست آیا دیده و دانسته به سوى سحر مى‏روید (۳)

 

لَاهِیَةً قُلُوبُهُمْ وَأَسَرُّواْ النَّجْوَى الَّذِینَ ظَلَمُواْ هَلْ هَذَا إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ أَفَتَأْتُونَ السِّحْرَ وَأَنتُمْ تُبْصِرُونَ ﴿۳﴾

[پیامبر] گفت پروردگارم [هر] گفتار[ى] را در آسمان و زمین مى‏داند و اوست‏شنواى دانا (۴)

 

قَالَ رَبِّی یَعْلَمُ الْقَوْلَ فِی السَّمَاء وَالأَرْضِ وَهُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ ﴿۴﴾

بلكه گفتند خوابهاى شوریده است [نه] بلكه آن را بربافته بلكه او شاعرى است پس همان گونه كه براى پیشینیان هم عرضه شد باید براى ما نشانه‏اى بیاورد (۵)

 

بَلْ قَالُواْ أَضْغَاثُ أَحْلاَمٍ بَلِ افْتَرَاهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌ فَلْیَأْتِنَا بِآیَةٍ كَمَا أُرْسِلَ الأَوَّلُونَ ﴿۵﴾

قبل از آنان [نیز مردم] هیچ شهرى كه آن را نابود كردیم [به آیات ما] ایمان نیاوردند پس آیا اینان [به معجزه] ایمان مى‏آورند (۶)

 

مَا آمَنَتْ قَبْلَهُم مِّن قَرْیَةٍ أَهْلَكْنَاهَا أَفَهُمْ یُؤْمِنُونَ ﴿۶﴾

و پیش از تو [نیز] جز مردانى را كه به آنان وحى مى‏كردیم گسیل نداشتیم اگر نمى‏دانید از پژوهندگان كتابهاى آسمانى بپرسید (۷)

 

وَمَا أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ إِلاَّ رِجَالًا نُّوحِی إِلَیْهِمْ فَاسْأَلُواْ أَهْلَ الذِّكْرِ إِن كُنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ ﴿۷﴾

و ایشان را جسدى كه غذا نخورند قرار ندادیم و جاویدان [هم] نبودند (۸)

 

وَمَا جَعَلْنَاهُمْ جَسَدًا لَّا یَأْكُلُونَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوا خَالِدِینَ ﴿۸﴾

سپس وعده [خود] به آنان را راست گردانیدیم و آنها و هر كه را خواستیم نجات دادیم و افراطكاران را به هلاكت رسانیدیم (۹)

 

ثُمَّ صَدَقْنَاهُمُ الْوَعْدَ فَأَنجَیْنَاهُمْ وَمَن نَّشَاء وَأَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِینَ ﴿۹﴾

در حقیقت ما كتابى به سوى شما نازل كردیم كه یاد شما در آن است آیا نمى‏اندیشید (۱۰)

 

لَقَدْ أَنزَلْنَا إِلَیْكُمْ كِتَابًا فِیهِ ذِكْرُكُمْ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿۱۰﴾

و چه بسیار شهرها را كه [مردمش] ستمكار بودند در هم شكستیم و پس از آنها قومى دیگر پدید آوردیم (۱۱)

 

وَكَمْ قَصَمْنَا مِن قَرْیَةٍ كَانَتْ ظَالِمَةً وَأَنشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْمًا آخَرِینَ ﴿۱۱﴾

پس چون عذاب ما را احساس كردند بناگاه از آن مى‏گریختند (۱۲)

 

فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنَا إِذَا هُم مِّنْهَا یَرْكُضُونَ ﴿۱۲﴾

[هان] مگریزید و به سوى آنچه در آن متنعم بودید و [به سوى] سراهایتان بازگردید باشد كه شما مورد پرسش قرار گیرید (۱۳)

 

لَا تَرْكُضُوا وَارْجِعُوا إِلَى مَا أُتْرِفْتُمْ فِیهِ وَمَسَاكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْأَلُونَ ﴿۱۳﴾

گفتند اى واى بر ما كه ما واقعا ستمگر بودیم (۱۴)

 

قَالُوا یَا وَیْلَنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِینَ ﴿۱۴﴾

سخنشان پیوسته همین بود تا آنان را دروشده بى‏جان گردانیدیم (۱۵)

 

فَمَا زَالَت تِّلْكَ دَعْوَاهُمْ حَتَّى جَعَلْنَاهُمْ حَصِیدًا خَامِدِینَ ﴿۱۵﴾

و آسمان و زمین و آنچه را كه میان آن دو است به بازیچه نیافریدیم (۱۶)

 

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاء وَالْأَرْضَ وَمَا بَیْنَهُمَا لَاعِبِینَ ﴿۱۶﴾

اگر مى‏خواستیم بازیچه‏اى بگیریم قطعا آن را از پیش خود اختیار مى‏كردیم (۱۷)

 

لَوْ أَرَدْنَا أَن نَّتَّخِذَ لَهْوًا لَّاتَّخَذْنَاهُ مِن لَّدُنَّا إِن كُنَّا فَاعِلِینَ ﴿۱۷﴾

بلكه حق را بر باطل فرو مى‏افكنیم پس آن را در هم مى‏شكند و بناگاه آن نابود مى‏گردد واى بر شما از آنچه وصف مى‏كنید (۱۸)

 

بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَیَدْمَغُهُ فَإِذَا هُوَ زَاهِقٌ وَلَكُمُ الْوَیْلُ مِمَّا تَصِفُونَ ﴿۱۸﴾

و هر كه در آسمانها و زمین است براى اوست و كسانى كه نزد اویند از پرستش وى تكبر نمى‏ورزند و درمانده نمى‏شوند (۱۹)

 

وَلَهُ مَن فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَنْ عِندَهُ لَا یَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَلَا یَسْتَحْسِرُونَ ﴿۱۹﴾

شبانه روز بى‏آنكه سستى ورزند نیایش مى‏كنند (۲۰)

 

یُسَبِّحُونَ اللَّیْلَ وَالنَّهَارَ لَا یَفْتُرُونَ ﴿۲۰﴾

آیا براى خود خدایانى از زمین اختیار كرده‏اند كه آنها [مردگان را] زنده مى‏كنند (۲۱)

 

أَمِ اتَّخَذُوا آلِهَةً مِّنَ الْأَرْضِ هُمْ یُنشِرُونَ ﴿۲۱﴾

اگر در آنها [=زمین و آسمان] جز خدا خدایانى [دیگر] وجود داشت قطعا [زمین و آسمان] تباه مى‏شد پس منزه است‏خدا پروردگار عرش از آنچه وصف مى‏كنند (۲۲)

 

لَوْ كَانَ فِیهِمَا آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتَا فَسُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا یَصِفُونَ ﴿۲۲﴾

در آنچه [خدا] انجام مى‏دهد چون و چرا راه ندارد و[لى] آنان [=انسانها] سؤال خواهند شد (۲۳)

 

لَا یُسْأَلُ عَمَّا یَفْعَلُ وَهُمْ یُسْأَلُونَ ﴿۲۳﴾

آیا به جاى او خدایانى براى خود گرفته‏اند بگو برهانتان را بیاورید این است‏یادنامه هر كه با من است و یادنامه هر كه پیش از من بوده [نه] بلكه بیشترشان حق را نمى‏شناسند و در نتیجه از آن رویگردانند (۲۴)

 

أَمِ اتَّخَذُوا مِن دُونِهِ آلِهَةً قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَكُمْ هَذَا ذِكْرُ مَن مَّعِیَ وَذِكْرُ مَن قَبْلِی بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا یَعْلَمُونَ الْحَقَّ فَهُم مُّعْرِضُونَ ﴿۲۴﴾

و پیش از تو هیچ پیامبرى نفرستادیم مگر اینكه به او وحى كردیم كه خدایى جز من نیست پس مرا بپرستید (۲۵)

 

وَمَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ مِن رَّسُولٍ إِلَّا نُوحِی إِلَیْهِ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِ ﴿۲۵﴾

و گفتند [خداى] رحمان فرزندى اختیار كرده منزه است او بلكه [فرشتگان] بندگانى ارجمندند (۲۶)

 

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمَنُ وَلَدًا سُبْحَانَهُ بَلْ عِبَادٌ مُّكْرَمُونَ ﴿۲۶﴾

كه در سخن بر او پیشى نمى‏گیرند و خود به دستور او كار مى‏كنند (۲۷)

 

لَا یَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَهُم بِأَمْرِهِ یَعْمَلُونَ ﴿۲۷﴾

آنچه فراروى آنان و آنچه پشت‏سرشان است مى‏داند و جز براى كسى كه [خدا] رضایت دهد شفاعت نمى‏كنند و خود از بیم او هراسانند (۲۸)

 

یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا یَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضَى وَهُم مِّنْ خَشْیَتِهِ مُشْفِقُونَ ﴿۲۸﴾

و هر كس از آنان بگوید من [نیز] جز او خدایى هستم او را به دوزخ كیفر مى‏دهیم [آرى] سزاى ستمكاران را این گونه مى‏دهیم (۲۹)

 

وَمَن یَقُلْ مِنْهُمْ إِنِّی إِلَهٌ مِّن دُونِهِ فَذَلِكَ نَجْزِیهِ جَهَنَّمَ كَذَلِكَ نَجْزِی الظَّالِمِینَ ﴿۲۹﴾

آیا كسانى كه كفر ورزیدند ندانستند كه آسمانها و زمین هر دو به هم پیوسته بودند و ما آن دو را از هم جدا ساختیم و هر چیز زنده‏اى را از آب پدید آوردیم آیا [باز هم] ایمان نمى‏آورند (۳۰)

 

أَوَلَمْ یَرَ الَّذِینَ كَفَرُوا أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنَاهُمَا وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاء كُلَّ شَیْءٍ حَیٍّ أَفَلَا یُؤْمِنُونَ ﴿۳۰﴾

و در زمین كوههایى استوار نهادیم تا مبادا [زمین] آنان [=مردم] را بجنباند و در آن راههایى فراخ پدید آوردیم باشد كه راه یابند (۳۱)

 

وَجَعَلْنَا فِی الْأَرْضِ رَوَاسِیَ أَن تَمِیدَ بِهِمْ وَجَعَلْنَا فِیهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَعَلَّهُمْ یَهْتَدُونَ ﴿۳۱﴾

و آسمان را سقفى محفوظ قرار دادیم و[لى] آنان از [مطالعه در] نشانه‏هاى آن اعراض مى‏كنند (۳۲)

 

وَجَعَلْنَا السَّمَاء سَقْفًا مَّحْفُوظًا وَهُمْ عَنْ آیَاتِهَا مُعْرِضُونَ ﴿۳۲﴾

و اوست آن كسى كه شب و روز و خورشید و ماه را پدید آورده است هر كدام از این دو در مدارى [معین] شناورند (۳۳)

 

وَهُوَ الَّذِی خَلَقَ اللَّیْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ فِی فَلَكٍ یَسْبَحُونَ ﴿۳۳﴾

و پیش از تو براى هیچ بشرى جاودانگى [در دنیا] قرار ندادیم آیا اگر تو از دنیا بروى آنان جاویدانند (۳۴)

 

وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّن قَبْلِكَ الْخُلْدَ أَفَإِن مِّتَّ فَهُمُ الْخَالِدُونَ ﴿۳۴﴾

هر نفسى چشنده مرگ است و شما را از راه آزمایش به بد و نیك خواهیم آزمود و به سوى ما بازگردانیده مى‏شوید (۳۵)

 

كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ وَنَبْلُوكُم بِالشَّرِّ وَالْخَیْرِ فِتْنَةً وَإِلَیْنَا تُرْجَعُونَ ﴿۳۵﴾

و كسانى كه كافر شدند چون تو را ببینند فقط به مسخره‏ات مى‏گیرند [و مى‏گویند] آیا این همان كس است كه خدایانتان را [به بدى] یاد مى‏كند در حالى كه آنان خود یاد [خداى] رحمان را منكرند (۳۶)

 

وَإِذَا رَآكَ الَّذِینَ كَفَرُوا إِن یَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُوًا أَهَذَا الَّذِی یَذْكُرُ آلِهَتَكُمْ وَهُم بِذِكْرِ الرَّحْمَنِ هُمْ كَافِرُونَ ﴿۳۶﴾

انسان از شتاب آفریده شده است به زودى آیاتم را به شما نشان مى‏دهم پس [عذاب را] به شتاب از من مخواهید (۳۷)

 

خُلِقَ الْإِنسَانُ مِنْ عَجَلٍ سَأُرِیكُمْ آیَاتِی فَلَا تَسْتَعْجِلُونِ ﴿۳۷﴾

و مى‏گویند اگر راست مى‏گویید این وعده [قیامت] كى خواهد بود (۳۸)

 

وَیَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَادِقِینَ ﴿۳۸﴾

كاش آنان كه كافر شده‏اند مى‏دانستند آنگاه كه آتش را نه از چهره‏هاى خود و نه از پشتشان بازنمى‏توانند داشت و خود مورد حمایت قرار نمى‏گیرند [چه حالى خواهند داشت] (۳۹)

 

لَوْ یَعْلَمُ الَّذِینَ كَفَرُوا حِینَ لَا یَكُفُّونَ عَن وُجُوهِهِمُ النَّارَ وَلَا عَن ظُهُورِهِمْ وَلَا هُمْ یُنصَرُونَ ﴿۳۹﴾

بلكه [آتش] به طور ناگهانى به آنان مى‏رسد و ایشان را بهت‏زده مى‏كند [به گونه‏اى] كه نه مى‏توانند آن را برگردانند و نه به آنان مهلت داده مى‏شود (۴۰)

 

بَلْ تَأْتِیهِم بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا یَسْتَطِیعُونَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ یُنظَرُونَ ﴿۴۰﴾

و مسلما پیامبران پیش از تو [نیز] مورد ریشخند قرار گرفتند پس كسانى كه آنان را مسخره مى‏كردند [سزاى] آنچه كه آن را به ریشخند مى‏گرفتند گریبانگیرشان شد (۴۱)

 

وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّن قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِینَ سَخِرُوا مِنْهُم مَّا كَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُون ﴿۴۱﴾

بگو چه كسى شما را شب و روز از [عذاب] رحمان حفظ مى‏كند [نه] بلكه آنان از یاد پروردگارشان رویگردانند (۴۲)

 

قُلْ مَن یَكْلَؤُكُم بِاللَّیْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمَنِ بَلْ هُمْ عَن ذِكْرِ رَبِّهِم مُّعْرِضُونَ ﴿۴۲﴾

[]آیا براى آنان خدایانى غیر از ماست كه از ایشان حمایت كنند [آن خدایان] نه مى‏توانند خود را یارى كنند و نه از جانب ما یارى شوند (۴۳)

 

أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُم مِّن دُونِنَا لَا یَسْتَطِیعُونَ نَصْرَ أَنفُسِهِمْ وَلَا هُم مِّنَّا یُصْحَبُونَ ﴿۴۳﴾

[نه] بلكه اینها و پدرانشان را برخوردار كردیم تا عمرشان به درازا كشید آیا نمى‏بینند كه ما مى‏آییم و زمین را از جوانب آن فرو مى‏كاهیم آیا باز هم آنان پیروزند (۴۴)

 

بَلْ مَتَّعْنَا هَؤُلَاء وَآبَاءهُمْ حَتَّى طَالَ عَلَیْهِمُ الْعُمُرُ أَفَلَا یَرَوْنَ أَنَّا نَأْتِی الْأَرْضَ نَنقُصُهَا مِنْ أَطْرَافِهَا أَفَهُمُ الْغَالِبُونَ ﴿۴۴﴾

بگو من شما را فقط به وسیله وحى هشدار مى‏دهم و[لى] چون كران بیم داده شوند دعوت را نمى‏شنوند (۴۵)

 

قُلْ إِنَّمَا أُنذِرُكُم بِالْوَحْیِ وَلَا یَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَاء إِذَا مَا یُنذَرُونَ ﴿۴۵﴾

و اگر شمه‏اى از عذاب پروردگارت به آنان برسد خواهند گفت اى واى بر ما كه ستمكار بودیم (۴۶)

 

وَلَئِن مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ لَیَقُولُنَّ یَا وَیْلَنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِینَ ﴿۴۶﴾

و ترازوهاى داد را در روز رستاخیز مى‏نهیم پس هیچ كس [در] چیزى ستم نمى‏بیند و اگر [عمل] هموزن دانه خردلى باشد آن را مى‏آوریم و كافى است كه ما حسابرس باشیم (۴۷)

 

وَنَضَعُ الْمَوَازِینَ الْقِسْطَ لِیَوْمِ الْقِیَامَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَیْئًا وَإِن كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ أَتَیْنَا بِهَا وَكَفَى بِنَا حَاسِبِینَ ﴿۴۷﴾

و در حقیقت به موسى و هارون فرقان دادیم و [كتابشان] براى پرهیزگاران روشنایى و اندرزى است (۴۸)

 

وَلَقَدْ آتَیْنَا مُوسَى وَهَارُونَ الْفُرْقَانَ وَضِیَاء وَذِكْرًا لِّلْمُتَّقِینَ ﴿۴۸﴾

[همان] كسانى كه از پروردگارشان در نهان مى‏ترسند و از قیامت هراسناكند (۴۹)

 

الَّذِینَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِالْغَیْبِ وَهُم مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُونَ ﴿۴۹﴾

و این [كتاب] كه آن را نازل كرده‏ایم پندى خجسته است آیا باز هم آن را انكار مى‏كنید (۵۰)

 

وَهَذَا ذِكْرٌ مُّبَارَكٌ أَنزَلْنَاهُ أَفَأَنتُمْ لَهُ مُنكِرُونَ ﴿۵۰﴾

و در حقیقت پیش از آن به ابراهیم رشد [فكرى]اش را دادیم و ما به [شایستگى] او دانا بودیم (۵۱)

 

وَلَقَدْ آتَیْنَا إِبْرَاهِیمَ رُشْدَهُ مِن قَبْلُ وَكُنَّا بِه عَالِمِینَ ﴿۵۱﴾

آنگاه كه به پدر خود و قومش گفت این مجسمه‏هایى كه شما ملازم آنها شده‏اید چیستند (۵۲)

 

إِذْ قَالَ لِأَبِیهِ وَقَوْمِهِ مَا هَذِهِ التَّمَاثِیلُ الَّتِی أَنتُمْ لَهَا عَاكِفُونَ ﴿۵۲﴾

گفتند پدران خود را پرستندگان آنها یافتیم (۵۳)

 

قَالُوا وَجَدْنَا آبَاءنَا لَهَا عَابِدِینَ ﴿۵۳﴾

گفت قطعا شما و پدرانتان در گمراهى آشكارى بودید (۵۴)

 

قَالَ لَقَدْ كُنتُمْ أَنتُمْ وَآبَاؤُكُمْ فِی ضَلَالٍ مُّبِینٍ ﴿۵۴﴾

گفتند آیا حق را براى ما آورده‏اى یا تو از شوخى‏كنندگانى (۵۵)

 

قَالُوا أَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ أَمْ أَنتَ مِنَ اللَّاعِبِینَ ﴿۵۵﴾

گفت [نه] بلكه پروردگارتان پروردگار آسمانها و زمین است همان كسى كه آنها را پدید آورده است و من بر این [واقعیت] از گواهانم (۵۶)

 

قَالَ بَل رَّبُّكُمْ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ الَّذِی فَطَرَهُنَّ وَأَنَا عَلَى ذَلِكُم مِّنَ الشَّاهِدِینَ ﴿۵۶﴾

و سوگند به خدا كه پس از آنكه پشت كردید و رفتید قطعا در كار بتانتان تدبیرى خواهم كرد (۵۷)

 

وَتَاللَّهِ لَأَكِیدَنَّ أَصْنَامَكُم بَعْدَ أَن تُوَلُّوا مُدْبِرِینَ ﴿۵۷﴾

پس آنها را جز بزرگترشان را ریز ریز كرد باشد كه ایشان به سراغ آن بروند (۵۸)

 

فَجَعَلَهُمْ جُذَاذًا إِلَّا كَبِیرًا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ إِلَیْهِ یَرْجِعُونَ ﴿۵۸﴾

گفتند چه كسى با خدایان ما چنین [معامله‏اى] كرده كه او واقعا از ستمكاران است (۵۹)

 

قَالُوا مَن فَعَلَ هَذَا بِآلِهَتِنَا إِنَّهُ لَمِنَ الظَّالِمِینَ ﴿۵۹﴾

گفتند شنیدیم جوانى از آنها [به بدى] یاد مى‏كرد كه به او ابراهیم گفته مى‏شود (۶۰)

 

قَالُوا سَمِعْنَا فَتًى یَذْكُرُهُمْ یُقَالُ لَهُ إِبْرَاهِیمُ ﴿۶۰﴾

گفتند پس او را در برابر دیدگان مردم بیاورید باشد كه آنان شهادت دهند (۶۱)

 

قَالُوا فَأْتُوا بِهِ عَلَى أَعْیُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ یَشْهَدُونَ ﴿۶۱﴾

گفتند اى ابراهیم آیا تو با خدایان ما چنین كردى (۶۲)

 

قَالُوا أَأَنتَ فَعَلْتَ هَذَا بِآلِهَتِنَا یَا إِبْرَاهِیمُ ﴿۶۲﴾

گفت [نه] بلكه آن را این بزرگترشان كرده است اگر سخن مى‏گویند از آنها بپرسید (۶۳)

 

قَالَ بَلْ فَعَلَهُ كَبِیرُهُمْ هَذَا فَاسْأَلُوهُمْ إِن كَانُوا یَنطِقُونَ ﴿۶۳﴾

پس به خود آمده و [به یكدیگر] گفتند در حقیقت‏شما ستمكارید (۶۴)

 

فَرَجَعُوا إِلَى أَنفُسِهِمْ فَقَالُوا إِنَّكُمْ أَنتُمُ الظَّالِمُونَ ﴿۶۴﴾

سپس سرافكنده شدند [و گفتند] قطعا دانسته‏اى كه اینها سخن نمى‏گویند (۶۵)

 

ثُمَّ نُكِسُوا عَلَى رُؤُوسِهِمْ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هَؤُلَاء یَنطِقُونَ ﴿۶۵﴾

گفت آیا جز خدا چیزى را مى‏پرستید كه هیچ سود و زیانى به شما نمى‏رساند (۶۶)

 

قَالَ أَفَتَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ مَا لَا یَنفَعُكُمْ شَیْئًا وَلَا یَضُرُّكُمْ ﴿۶۶﴾

اف بر شما و بر آنچه غیر از خدا مى‏پرستید مگر نمى‏اندیشید (۶۷)

 

أُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿۶۷﴾

گفتند اگر كارى مى‏كنید او را بسوزانید و خدایانتان را یارى دهید (۶۸)

 

قَالُوا حَرِّقُوهُ وَانصُرُوا آلِهَتَكُمْ إِن كُنتُمْ فَاعِلِینَ ﴿۶۸﴾

گفتیم اى آتش براى ابراهیم سرد و بى‏آسیب باش (۶۹)

 

قُلْنَا یَا نَارُ كُونِی بَرْدًا وَسَلَامًا عَلَى إِبْرَاهِیمَ ﴿۶۹﴾

و خواستند به او نیرنگى بزنند و[لى] آنان را زیانكارترین [مردم] قرار دادیم (۷۰)

 

وَأَرَادُوا بِهِ كَیْدًا فَجَعَلْنَاهُمُ الْأَخْسَرِینَ ﴿۷۰﴾

و او و لوط را [براى رفتن] به سوى آن سرزمینى كه براى جهانیان در آن بركت نهاده بودیم رهانیدیم (۷۱)

 

وَنَجَّیْنَاهُ وَلُوطًا إِلَى الْأَرْضِ الَّتِی بَارَكْنَا فِیهَا لِلْعَالَمِینَ ﴿۷۱﴾

و اسحاق و یعقوب را [به عنوان نعمتى] افزون به او بخشودیم و همه را از شایستگان قرار دادیم (۷۲)

 

وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَیَعْقُوبَ نَافِلَةً وَكُلًّا جَعَلْنَا صَالِحِینَ ﴿۷۲﴾

و آنان را پیشوایانى قرار دادیم كه به فرمان ما هدایت مى‏كردند و به ایشان انجام دادن كارهاى نیك و برپاداشتن نماز و دادن زكات را وحى كردیم و آنان پرستنده ما بودند (۷۳)

 

وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً یَهْدُونَ بِأَمْرِنَا وَأَوْحَیْنَا إِلَیْهِمْ فِعْلَ الْخَیْرَاتِ وَإِقَامَ الصَّلَاةِ وَإِیتَاء الزَّكَاةِ وَكَانُوا لَنَا عَابِدِینَ ﴿۷۳﴾

و به لوط حكمت و دانش عطا كردیم و او را از آن شهرى كه [مردمش] كارهاى پلید [جنسى] مى‏كردند نجات دادیم به راستى آنها گروه بد و منحرفى بودند (۷۴)

 

وَلُوطًا آتَیْنَاهُ حُكْمًا وَعِلْمًا وَنَجَّیْنَاهُ مِنَ الْقَرْیَةِ الَّتِی كَانَت تَّعْمَلُ الْخَبَائِثَ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فَاسِقِینَ ﴿۷۴﴾

و او را در رحمت‏خویش داخل كردیم زیرا او از شایستگان بود (۷۵)

 

وَأَدْخَلْنَاهُ فِی رَحْمَتِنَا إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحِینَ ﴿۷۵﴾

و نوح را [یاد كن] آنگاه كه پیش از [سایر پیامبران] ندا كرد پس ما او را اجابت كردیم و وى را با خانواده‏اش از بلاى بزرگ رهانیدیم (۷۶)

 

وَنُوحًا إِذْ نَادَى مِن قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَنَجَّیْنَاهُ وَأَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِیمِ ﴿۷۶﴾

و او را در برابر مردمى كه نشانه‏هاى ما را به دروغ گرفته بودند پیروزى بخشیدیم چرا كه آنان مردم بدى بودند پس همه ایشان را غرق كردیم (۷۷)

 

وَنَصَرْنَاهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِینَ كَذَّبُوا بِآیَاتِنَا إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فَأَغْرَقْنَاهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿۷۷﴾

و داوود و سلیمان را [یاد كن] هنگامى كه در باره آن كشتزار كه گوسفندان مردم شب‏هنگام در آن چریده بودند داورى مى‏كردند و [ما] شاهد داورى آنان بودیم (۷۸)

 

وَدَاوُودَ وَسُلَیْمَانَ إِذْ یَحْكُمَانِ فِی الْحَرْثِ إِذْ نَفَشَتْ فِیهِ غَنَمُ الْقَوْمِ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدِینَ ﴿۷۸﴾

پس آن [داورى] را به سلیمان فهماندیم و به هر یك [از آن دو] حكمت و دانش عطا كردیم و كوهها را با داوود و پرندگان به نیایش واداشتیم و ما كننده [این كار] بودیم (۷۹)

 

فَفَهَّمْنَاهَا سُلَیْمَانَ وَكُلًّا آتَیْنَا حُكْمًا وَعِلْمًا وَسَخَّرْنَا مَعَ دَاوُودَ الْجِبَالَ یُسَبِّحْنَ وَالطَّیْرَ وَكُنَّا فَاعِلِینَ ﴿۷۹﴾

و به [داوود] فن زره [سازى] آموختیم تا شما را از [خطرات] جنگتان حفظ كند پس آیا شما سپاسگزارید (۸۰)

 

وَعَلَّمْنَاهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَّكُمْ لِتُحْصِنَكُم مِّن بَأْسِكُمْ فَهَلْ أَنتُمْ شَاكِرُونَ ﴿۸۰﴾

و براى سلیمان تندباد را [رام كردیم] كه به فرمان او به سوى سرزمینى كه در آن بركت نهاده بودیم جریان مى‏یافت و ما به هر چیزى دانا بودیم (۸۱)

 

وَلِسُلَیْمَانَ الرِّیحَ عَاصِفَةً تَجْرِی بِأَمْرِهِ إِلَى الْأَرْضِ الَّتِی بَارَكْنَا فِیهَا وَكُنَّا بِكُلِّ شَیْءٍ عَالِمِینَ ﴿۸۱﴾

و برخى از شیاطین بودند كه براى او غواصى و كارهایى غیر از آن مى‏كردند و ما مراقب [حال] آنها بودیم (۸۲)

 

وَمِنَ الشَّیَاطِینِ مَن یَغُوصُونَ لَهُ وَیَعْمَلُونَ عَمَلًا دُونَ ذَلِكَ وَكُنَّا لَهُمْ حَافِظِینَ ﴿۸۲﴾

و ایوب را [یاد كن] هنگامى كه پروردگارش را ندا داد كه به من آسیب رسیده است و تویى مهربانترین مهربانان (۸۳)

 

وَأَیُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّی مَسَّنِیَ الضُّرُّ وَأَنتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ ﴿۸۳﴾

پس [دعاى] او را اجابت نمودیم و آسیب وارده بر او را برطرف كردیم و كسان او و نظیرشان را همراه با آنان [مجددا] به وى عطا كردیم [تا] رحمتى از جانب ما و عبرتى براى عبادت‏كنندگان [باشد] (۸۴)

 

فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَكَشَفْنَا مَا بِهِ مِن ضُرٍّ وَآتَیْنَاهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِندِنَا وَذِكْرَى لِلْعَابِدِینَ ﴿۸۴﴾

و اسماعیل و ادریس و ذوالكفل را [یاد كن] كه همه از شكیبایان بودند (۸۵)

 

وَإِسْمَاعِیلَ وَإِدْرِیسَ وَذَا الْكِفْلِ كُلٌّ مِّنَ الصَّابِرِینَ ﴿۸۵﴾

و آنان را در رحمت‏خود داخل نمودیم چرا كه ایشان از شایستگان بودند (۸۶)

 

وَأَدْخَلْنَاهُمْ فِی رَحْمَتِنَا إِنَّهُم مِّنَ الصَّالِحِینَ ﴿۸۶﴾

و ذوالنون را [یاد كن] آنگاه كه خشمگین رفت و پنداشت كه ما هرگز بر او قدرتى نداریم تا در [دل] تاریكیها ندا درداد كه معبودى جز تو نیست منزهى تو راستى كه من از ستمكاران بودم (۸۷)

 

وَذَا النُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقْدِرَ عَلَیْهِ فَنَادَى فِی الظُّلُمَاتِ أَن لَّا إِلَهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنتُ مِنَ الظَّالِمِینَ ﴿۸۷﴾

پس [دعاى] او را برآورده كردیم و او را از اندوه رهانیدیم و مؤمنان را [نیز] چنین نجات مى‏دهیم (۸۸)

 

فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّیْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَكَذَلِكَ نُنجِی الْمُؤْمِنِینَ ﴿۸۸﴾

و زكریا را [یاد كن] هنگامى كه پروردگار خود را خواند پروردگارا مرا تنها مگذار و تو بهترین ارث برندگانى (۸۹)

 

وَزَكَرِیَّا إِذْ نَادَى رَبَّهُ رَبِّ لَا تَذَرْنِی فَرْدًا وَأَنتَ خَیْرُ الْوَارِثِینَ ﴿۸۹﴾

پس [دعاى] او را اجابت نمودیم و یحیى را بدو بخشیدیم و همسرش را براى او شایسته [و آماده حمل] كردیم زیرا آنان در كارهاى نیك شتاب مى‏نمودند و ما را از روى رغبت و بیم مى‏خواندند و در برابر ما فروتن بودند (۹۰)

 

فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَوَهَبْنَا لَهُ یَحْیَى وَأَصْلَحْنَا لَهُ زَوْجَهُ إِنَّهُمْ كَانُوا یُسَارِعُونَ فِی الْخَیْرَاتِ وَیَدْعُونَنَا رَغَبًا وَرَهَبًا وَكَانُوا لَنَا خَاشِعِینَ ﴿۹۰﴾

و آن [زن را یاد كن] كه خود را پاكدامن نگاه داشت و از روح خویش در او دمیدیم و او و پسرش را براى جهانیان آیتى قرار دادیم (۹۱)

 

وَالَّتِی أَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِیهَا مِن رُّوحِنَا وَجَعَلْنَاهَا وَابْنَهَا آیَةً لِّلْعَالَمِینَ ﴿۹۱﴾

این است امت‏شما كه امتى یگانه است و منم پروردگار شما پس مرا بپرستید (۹۲)

 

إِنَّ هَذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَأَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ ﴿۹۲﴾

و[لى] دینشان را میان خود پاره پاره كردند همه به سوى ما بازمى‏گردند (۹۳)

 

وَتَقَطَّعُوا أَمْرَهُم بَیْنَهُمْ كُلٌّ إِلَیْنَا رَاجِعُونَ ﴿۹۳﴾

پس هر كه كارهاى شایسته انجام دهد و مؤمن [هم] باشد براى تلاش او ناسپاسى نخواهد بود و ماییم كه به سود او ثبت مى‏كنیم (۹۴)

 

فَمَن یَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا كُفْرَانَ لِسَعْیِهِ وَإِنَّا لَهُ كَاتِبُونَ ﴿۹۴﴾

و بر [مردم] شهرى كه آن را هلاك كرده‏ایم بازگشتشان [به دنیا] حرام است (۹۵)

 

وَحَرَامٌ عَلَى قَرْیَةٍ أَهْلَكْنَاهَا أَنَّهُمْ لَا یَرْجِعُونَ ﴿۹۵﴾

تا وقتى كه یاجوج و ماجوج [راهشان] گشوده شود و آنها از هر پشته‏اى بتازند (۹۶)

 

حَتَّى إِذَا فُتِحَتْ یَأْجُوجُ وَمَأْجُوجُ وَهُم مِّن كُلِّ حَدَبٍ یَنسِلُونَ ﴿۹۶﴾

و وعده حق نزدیك گردد ناگهان دیدگان كسانى كه كفر ورزیده‏اند خیره مى‏شود [و مى‏گویند] اى واى بر ما كه از این [روز] در غفلت بودیم بلكه ما ستمگر بودیم (۹۷)

 

وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَإِذَا هِیَ شَاخِصَةٌ أَبْصَارُ الَّذِینَ كَفَرُوا یَا وَیْلَنَا قَدْ كُنَّا فِی غَفْلَةٍ مِّنْ هَذَا بَلْ كُنَّا ظَالِمِینَ ﴿۹۷﴾

در حقیقت‏شما و آنچه غیر از خدا مى‏پرستید هیزم دوزخید شما در آن وارد خواهید شد (۹۸)

 

إِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ أَنتُمْ لَهَا وَارِدُونَ ﴿۹۸﴾

اگر اینها خدایانى [واقعى] بودند در آن وارد نمى‏شدند و حال آنكه جملگى در آن ماندگارند (۹۹)

 

لَوْ كَانَ هَؤُلَاء آلِهَةً مَّا وَرَدُوهَا وَكُلٌّ فِیهَا خَالِدُونَ ﴿۹۹﴾

براى آنها در آنجا ناله‏اى زار است و در آنجا [چیزى] نمى‏شنوند (۱۰۰)

 

لَهُمْ فِیهَا زَفِیرٌ وَهُمْ فِیهَا لَا یَسْمَعُونَ ﴿۱۰۰﴾

بى‏گمان كسانى كه قبلا از جانب ما به آنان وعده نیكو داده شده است از آن [آتش] دور داشته خواهند شد (۱۰۱)

 

إِنَّ الَّذِینَ سَبَقَتْ لَهُم مِّنَّا الْحُسْنَى أُوْلَئِكَ عَنْهَا مُبْعَدُونَ ﴿۱۰۱﴾

صداى آن را نمى‏شنوند و آنان در میان آنچه دلهایشان بخواهد جاودانند (۱۰۲)

 

لَا یَسْمَعُونَ حَسِیسَهَا وَهُمْ فِی مَا اشْتَهَتْ أَنفُسُهُمْ خَالِدُونَ ﴿۱۰۲﴾

دلهره بزرگ آنان را غمگین نمى‏كند و فرشتگان از آنها استقبال مى‏كنند [و به آنان مى‏گویند] این همان روزى است كه به شما وعده مى‏دادند (۱۰۳)

 

لَا یَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ وَتَتَلَقَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ هَذَا یَوْمُكُمُ الَّذِی كُنتُمْ تُوعَدُونَ ﴿۱۰۳﴾

روزى كه آسمان را همچون در پیچیدن صفحه نامه‏ها در مى‏پیچیم همان گونه كه بار نخست آفرینش را آغاز كردیم دوباره آن را بازمى‏گردانیم وعده‏اى است بر عهده ما كه ما انجام‏دهنده آنیم (۱۰۴)

 

یَوْمَ نَطْوِی السَّمَاء كَطَیِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِیدُهُ وَعْدًا عَلَیْنَا إِنَّا كُنَّا فَاعِلِینَ ﴿۱۰۴﴾

و در حقیقت در زبور پس از تورات نوشتیم كه زمین را بندگان شایسته ما به ارث خواهند برد (۱۰۵)

 

وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ ﴿۱۰۵﴾

به راستى در این [امور] براى مردم عبادت‏پیشه ابلاغى [حقیقى] است (۱۰۶)

 

إِنَّ فِی هَذَا لَبَلَاغًا لِّقَوْمٍ عَابِدِینَ ﴿۱۰۶﴾

و تو را جز رحمتى براى جهانیان نفرستادیم (۱۰۷)

 

وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِینَ ﴿۱۰۷﴾

بگو جز این نیست كه به من وحى مى‏شود كه خداى شما خدایى یگانه است پس آیا مسلمان مى‏شوید (۱۰۸)

 

قُلْ إِنَّمَا یُوحَى إِلَیَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَهَلْ أَنتُم مُّسْلِمُونَ ﴿۱۰۸﴾

پس اگر روى برتافتند بگو به [همه] شما به طور یكسان اعلام كردم و نمى‏دانم آنچه وعده داده شده‏اید آیا نزدیك است‏یا دور (۱۰۹)

 

فَإِن تَوَلَّوْا فَقُلْ آذَنتُكُمْ عَلَى سَوَاء وَإِنْ أَدْرِی أَقَرِیبٌ أَم بَعِیدٌ مَّا تُوعَدُونَ ﴿۱۰۹﴾

[آرى] او سخن آشكار را مى‏داند و آنچه را پوشیده مى‏دارید مى‏داند (۱۱۰)

 

إِنَّهُ یَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَیَعْلَمُ مَا تَكْتُمُونَ ﴿۱۱۰﴾

و نمى‏دانم شاید آن براى شما آزمایشى و تا چند گاهى [وسیله] برخوردارى باشد (۱۱۱)

 

وَإِنْ أَدْرِی لَعَلَّهُ فِتْنَةٌ لَّكُمْ وَمَتَاعٌ إِلَى حِینٍ ﴿۱۱۱﴾

گفت پروردگارا [خودت] به حق داورى كن و به رغم آنچه وصف مى‏كنید پروردگار ما همان بخشایشگر دستگیر است (۱۱۲)

 

قَالَ رَبِّ احْكُم بِالْحَقِّ وَرَبُّنَا الرَّحْمَنُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ ﴿۱۱۲﴾




درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : اکبر صادقی
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :