تبلیغات
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها - الحج
 
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها
التماس دعا خیر و فاتحه نثار روح مادر و پدرم
سوره ۲۲: الحج - جزء ۱۷


 
   




به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

اى مردم از پروردگار خود پروا كنید چرا كه زلزله رستاخیز امرى هولناك است (۱)

 

یَا أَیُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَیْءٌ عَظِیمٌ ﴿۱﴾

روزى كه آن را ببینید هر شیردهنده‏اى آن را كه شیر مى‏دهد [از ترس] فرو مى‏گذارد و هر آبستنى بار خود را فرو مى‏نهد و مردم را مست مى‏بینى و حال آنكه مست نیستند ولى عذاب خدا شدید است (۲)

 

یَوْمَ تَرَوْنَهَا تَذْهَلُ كُلُّ مُرْضِعَةٍ عَمَّا أَرْضَعَتْ وَتَضَعُ كُلُّ ذَاتِ حَمْلٍ حَمْلَهَا وَتَرَى النَّاسَ سُكَارَى وَمَا هُم بِسُكَارَى وَلَكِنَّ عَذَابَ اللَّهِ شَدِیدٌ ﴿۲﴾

و برخى از مردم در باره خدا بدون هیچ علمى مجادله مى‏كنند و از هر شیطان سركشى پیروى مى‏نمایند (۳)

 

وَمِنَ النَّاسِ مَن یُجَادِلُ فِی اللَّهِ بِغَیْرِ عِلْمٍ وَیَتَّبِعُ كُلَّ شَیْطَانٍ مَّرِیدٍ ﴿۳﴾

بر [شیطان] مقرر شده است كه هر كس او را به دوستى گیرد قطعا او وى را گمراه مى‏سازد و به عذاب آتشش مى‏كشاند (۴)

 

كُتِبَ عَلَیْهِ أَنَّهُ مَن تَوَلَّاهُ فَأَنَّهُ یُضِلُّهُ وَیَهْدِیهِ إِلَى عَذَابِ السَّعِیرِ ﴿۴﴾

اى مردم اگر در باره برانگیخته شدن در شكید پس [بدانید] كه ما شما را از خاك آفریده‏ایم سپس از نطفه سپس از علقه آنگاه از مضغه داراى خلقت كامل و [احیانا] خلقت ناقص تا [قدرت خود را] بر شما روشن گردانیم و آنچه را اراده مى‏كنیم تا مدتى معین در رحمها قرار مى‏دهیم آنگاه شما را [به صورت] كودك برون مى‏آوریم سپس [حیات شما را ادامه مى‏دهیم] تا به حد رشدتان برسید و برخى از شما [زودرس] مى‏میرد و برخى از شما به غایت پیرى مى‏رسد به گونه‏اى كه پس از دانستن [بسى چیزها] چیزى نمى‏داند و زمین را خشكیده مى‏بینى و[لى] چون آب بر آن فرود آوریم به جنبش درمى‏آید و نمو مى‏كند و از هر نوع [رستنیهاى] نیكو مى‏رویاند (۵)

 

یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِن كُنتُمْ فِی رَیْبٍ مِّنَ الْبَعْثِ فَإِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن تُرَابٍ ثُمَّ مِن نُّطْفَةٍ ثُمَّ مِنْ عَلَقَةٍ ثُمَّ مِن مُّضْغَةٍ مُّخَلَّقَةٍ وَغَیْرِ مُخَلَّقَةٍ لِّنُبَیِّنَ لَكُمْ وَنُقِرُّ فِی الْأَرْحَامِ مَا نَشَاء إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى ثُمَّ نُخْرِجُكُمْ طِفْلًا ثُمَّ لِتَبْلُغُوا أَشُدَّكُمْ وَمِنكُم مَّن یُتَوَفَّى وَمِنكُم مَّن یُرَدُّ إِلَى أَرْذَلِ الْعُمُرِ لِكَیْلَا یَعْلَمَ مِن بَعْدِ عِلْمٍ شَیْئًا وَتَرَى الْأَرْضَ هَامِدَةً فَإِذَا أَنزَلْنَا عَلَیْهَا الْمَاء اهْتَزَّتْ وَرَبَتْ وَأَنبَتَتْ مِن كُلِّ زَوْجٍ بَهِیجٍ ﴿۵﴾

این [قدرت نماییها] بدان سبب است كه خدا خود حق است و اوست كه مردگان را زنده مى‏كند و [هم] اوست كه بر هر چیزى تواناست (۶)

 

ذَلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَأَنَّهُ یُحْیِی الْمَوْتَى وَأَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ ﴿۶﴾

و [هم] آنكه رستاخیز آمدنى است [و] شكى در آن نیست و در حقیقت‏خداست كه كسانى را كه در گورهایند برمى‏انگیزد (۷)

 

وَأَنَّ السَّاعَةَ آتِیَةٌ لَّا رَیْبَ فِیهَا وَأَنَّ اللَّهَ یَبْعَثُ مَن فِی الْقُبُورِ ﴿۷﴾

و از [میان] مردم كسى است كه در باره خدا بدون هیچ دانش و بى‏هیچ رهنمود و كتاب روشنى به مجادله مى‏پردازد (۸)

 

وَمِنَ النَّاسِ مَن یُجَادِلُ فِی اللَّهِ بِغَیْرِ عِلْمٍ وَلَا هُدًى وَلَا كِتَابٍ مُّنِیرٍ ﴿۸﴾

[آن هم] از سر نخوت تا [مردم را] از راه خدا گمراه كند در این دنیا براى او رسوایى است و در روز رستاخیز او را عذاب آتش سوزان مى‏چشانیم (۹)

 

ثَانِیَ عِطْفِهِ لِیُضِلَّ عَن سَبِیلِ اللَّهِ لَهُ فِی الدُّنْیَا خِزْیٌ وَنُذِیقُهُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ عَذَابَ الْحَرِیقِ ﴿۹﴾

این [كیفر] به سزاى چیزهایى است كه دستهاى تو پیش فرستاده است و [گرنه] خدا به بندگان خود بیدادگر نیست (۱۰)

 

ذَلِكَ بِمَا قَدَّمَتْ یَدَاكَ وَأَنَّ اللَّهَ لَیْسَ بِظَلَّامٍ لِّلْعَبِیدِ ﴿۱۰﴾

و از میان مردم كسى است كه خدا را فقط بر یك حال [و بدون عمل] مى‏پرستد پس اگر خیرى به او برسد بدان اطمینان یابد و چون بلایى بدو رسد روى برتابد در دنیا و آخرت زیان دیده است این است همان زیان آشكار (۱۱)

 

وَمِنَ النَّاسِ مَن یَعْبُدُ اللَّهَ عَلَى حَرْفٍ فَإِنْ أَصَابَهُ خَیْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ وَإِنْ أَصَابَتْهُ فِتْنَةٌ انقَلَبَ عَلَى وَجْهِهِ خَسِرَ الدُّنْیَا وَالْآخِرَةَ ذَلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِینُ ﴿۱۱﴾

به جاى خدا چیزى را مى‏خواند كه نه زیانى به او مى‏رساند و نه سودش مى‏دهد این است همان گمراهى دور و دراز (۱۲)

 

یَدْعُو مِن دُونِ اللَّهِ مَا لَا یَضُرُّهُ وَمَا لَا یَنفَعُهُ ذَلِكَ هُوَ الضَّلَالُ الْبَعِیدُ ﴿۱۲﴾

كسى را مى‏خواند كه زیانش از سودش نزدیكتر است وه چه بد مولایى و چه بد دمسازى (۱۳)

 

یَدْعُو لَمَن ضَرُّهُ أَقْرَبُ مِن نَّفْعِهِ لَبِئْسَ الْمَوْلَى وَلَبِئْسَ الْعَشِیرُ ﴿۱۳﴾

بى‏گمان خدا كسانى را كه گرویده و كارهاى شایسته كرده‏اند به باغهایى درمى‏آورد كه از زیر [درختان] آن رودبارها روان است‏خدا هر چه بخواهد انجام مى‏دهد (۱۴)

 

إِنَّ اللَّهَ یُدْخِلُ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ إِنَّ اللَّهَ یَفْعَلُ مَا یُرِیدُ ﴿۱۴﴾

هر كه مى‏پندارد كه خدا [پیامبرش] را در دنیا و آخرت هرگز یارى نخواهد كرد [بگو] تا طنابى به سوى سقف كشد [و خود را حلق‏آویز كند] سپس [آن را] ببر د آنگاه بنگرد كه آیا نیرنگش چیزى را كه مایه خشم او شده از میان خواهد برد (۱۵)

 

مَن كَانَ یَظُنُّ أَن لَّن یَنصُرَهُ اللَّهُ فِی الدُّنْیَا وَالْآخِرَةِ فَلْیَمْدُدْ بِسَبَبٍ إِلَى السَّمَاء ثُمَّ لِیَقْطَعْ فَلْیَنظُرْ هَلْ یُذْهِبَنَّ كَیْدُهُ مَا یَغِیظُ ﴿۱۵﴾

و بدین گونه [قرآن] را [به صورت] آیاتى روشنگر نازل كردیم و خداست كه هر كه را بخواهد راه مى‏نماید (۱۶)

 

وَكَذَلِكَ أَنزَلْنَاهُ آیَاتٍ بَیِّنَاتٍ وَأَنَّ اللَّهَ یَهْدِی مَن یُرِیدُ ﴿۱۶﴾

كسانى كه ایمان آوردند و كسانى كه یهودى شدند و صابئى‏ها و مسیحیان و زرتشتیان و كسانى كه شرك ورزیدند البته خدا روز قیامت میانشان داورى خواهد كرد زیرا خدا بر هر چیزى گواه است (۱۷)

 

إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَالَّذِینَ هَادُوا وَالصَّابِئِینَ وَالنَّصَارَى وَالْمَجُوسَ وَالَّذِینَ أَشْرَكُوا إِنَّ اللَّهَ یَفْصِلُ بَیْنَهُمْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَیْءٍ شَهِیدٌ ﴿۱۷﴾

آیا ندانستى كه خداست كه هر كس در آسمانها و هر كس در زمین است و خورشید و ماه و [تمام] ستارگان و كوهها و درختان و جنبندگان و بسیارى از مردم براى او سجده مى‏كنند و بسیارى‏اند كه عذاب بر آنان واجب شده است و هر كه را خدا خوار كند او را گرامى‏دارنده‏اى نیست چرا كه خدا هر چه بخواهد انجام مى‏دهد (۱۸)

 

أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ یَسْجُدُ لَهُ مَن فِی السَّمَاوَاتِ وَمَن فِی الْأَرْضِ وَالشَّمْسُ وَالْقَمَرُ وَالنُّجُومُ وَالْجِبَالُ وَالشَّجَرُ وَالدَّوَابُّ وَكَثِیرٌ مِّنَ النَّاسِ وَكَثِیرٌ حَقَّ عَلَیْهِ الْعَذَابُ وَمَن یُهِنِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِن مُّكْرِمٍ إِنَّ اللَّهَ یَفْعَلُ مَا یَشَاءُ ﴿۱۸﴾

این دو [گروه] دشمنان یكدیگرند كه در باره پروردگارشان با هم ستیزه مى‏كنند و كسانى كه كفر ورزیدند جامه‏هایى از آتش برایشان بریده شده است [و] از بالاى سرشان آب جوشان ریخته مى‏شود (۱۹)

 

هَذَانِ خَصْمَانِ اخْتَصَمُوا فِی رَبِّهِمْ فَالَّذِینَ كَفَرُوا قُطِّعَتْ لَهُمْ ثِیَابٌ مِّن نَّارٍ یُصَبُّ مِن فَوْقِ رُؤُوسِهِمُ الْحَمِیمُ ﴿۱۹﴾

آنچه در شكم آنهاست با پوست [بدن]شان بدان گداخته مى‏گردد (۲۰)

 

یُصْهَرُ بِهِ مَا فِی بُطُونِهِمْ وَالْجُلُودُ ﴿۲۰﴾

و براى [وارد كردن ضربت بر سر] آنان گرزهایى آهنین است (۲۱)

 

وَلَهُم مَّقَامِعُ مِنْ حَدِیدٍ ﴿۲۱﴾

هر بار بخواهند از [شدت] غم از آن بیرون روند در آن باز گردانیده مى‏شوند [كه هان] بچشید عذاب آتش سوزان را (۲۲)

 

كُلَّمَا أَرَادُوا أَن یَخْرُجُوا مِنْهَا مِنْ غَمٍّ أُعِیدُوا فِیهَا وَذُوقُوا عَذَابَ الْحَرِیقِ ﴿۲۲﴾

خدا كسانى را كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كرده‏اند در باغهایى كه از زیر [درختان] آن نهرها روان است درمى‏آورد در آنجا با دستبندهایى از طلا و مروارید آراسته مى‏شوند و لباسشان در آنجا از پرنیان است (۲۳)

 

إِنَّ اللَّهَ یُدْخِلُ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ یُحَلَّوْنَ فِیهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِن ذَهَبٍ وَلُؤْلُؤًا وَلِبَاسُهُمْ فِیهَا حَرِیرٌ ﴿۲۳﴾

و به گفتار پاك هدایت مى‏شوند و به سوى راه [خداى] ستوده هدایت مى‏گردند (۲۴)

 

وَهُدُوا إِلَى الطَّیِّبِ مِنَ الْقَوْلِ وَهُدُوا إِلَى صِرَاطِ الْحَمِیدِ ﴿۲۴﴾

بى‏گمان كسانى كه كافر شدند و از راه خدا و مسجدالحرام كه آن را براى مردم اعم از مقیم در آنجا و بادیه‏نشین یكسان قرار داده‏ایم جلو گیرى مى‏كنند و [نیز] هر كه بخواهد در آنجا به ستم [از حق] منحرف شود او را از عذابى دردناك مى‏چشانیم (۲۵)

 

إِنَّ الَّذِینَ كَفَرُوا وَیَصُدُّونَ عَن سَبِیلِ اللَّهِ وَالْمَسْجِدِ الْحَرَامِ الَّذِی جَعَلْنَاهُ لِلنَّاسِ سَوَاء الْعَاكِفُ فِیهِ وَالْبَادِ وَمَن یُرِدْ فِیهِ بِإِلْحَادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذَابٍ أَلِیمٍ ﴿۲۵﴾

و چون براى ابراهیم جاى خانه را معین كردیم [بدو گفتیم] چیزى را با من شریك مگردان و خانه‏ام را براى طواف‏كنندگان و قیام‏كنندگان و ركوع‏كنندگان [و] سجده‏كنندگان پاكیزه دار (۲۶)

 

وَإِذْ بَوَّأْنَا لِإِبْرَاهِیمَ مَكَانَ الْبَیْتِ أَن لَّا تُشْرِكْ بِی شَیْئًا وَطَهِّرْ بَیْتِیَ لِلطَّائِفِینَ وَالْقَائِمِینَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ ﴿۲۶﴾

و در میان مردم براى [اداى] حج بانگ برآور تا [زایران] پیاده و [سوار] بر هر شتر لاغرى كه از هر راه دورى مى‏آیند به سوى تو روى آورند (۲۷)

 

وَأَذِّن فِی النَّاسِ بِالْحَجِّ یَأْتُوكَ رِجَالًا وَعَلَى كُلِّ ضَامِرٍ یَأْتِینَ مِن كُلِّ فَجٍّ عَمِیقٍ ﴿۲۷﴾

تا شاهد منافع خویش باشند و نام خدا را در روزهاى معلومى بر دامهاى زبان‏بسته‏اى كه روزى آنان كرده است ببرند پس از آنها بخورید و به درمانده مستمند بخورانید (۲۸)

 

لِیَشْهَدُوا مَنَافِعَ لَهُمْ وَیَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ فِی أَیَّامٍ مَّعْلُومَاتٍ عَلَى مَا رَزَقَهُم مِّن بَهِیمَةِ الْأَنْعَامِ فَكُلُوا مِنْهَا وَأَطْعِمُوا الْبَائِسَ الْفَقِیرَ ﴿۲۸﴾

سپس باید آلودگى خود را بزدایند و به نذرهاى خود وفا كنند و بر گرد آن خانه كهن [=كعبه] طواف به جاى آورند (۲۹)

 

ثُمَّ لْیَقْضُوا تَفَثَهُمْ وَلْیُوفُوا نُذُورَهُمْ وَلْیَطَّوَّفُوا بِالْبَیْتِ الْعَتِیقِ ﴿۲۹﴾

این است [آنچه مقرر شده] و هر كس مقررات خدا را بزرگ دارد آن براى او نزد پروردگارش بهتر است و براى شما دامها حلال شده است مگر آنچه بر شما خوانده مى‏شود پس از پلیدى بتها دورى كنید و از گفتار باطل اجتناب ورزید (۳۰)

 

ذَلِكَ وَمَن یُعَظِّمْ حُرُمَاتِ اللَّهِ فَهُوَ خَیْرٌ لَّهُ عِندَ رَبِّهِ وَأُحِلَّتْ لَكُمُ الْأَنْعَامُ إِلَّا مَا یُتْلَى عَلَیْكُمْ فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْأَوْثَانِ وَاجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ ﴿۳۰﴾

در حالى كه گروندگان خالص به خدا باشید نه شریك‏گیرندگان [براى] او و هر كس به خدا شرك ورزد چنان است كه گویى از آسمان فرو افتاده و مرغان [شكارى] او را ربوده‏اند یا باد او را به جایى دور افكنده است (۳۱)

 

حُنَفَاء لِلَّهِ غَیْرَ مُشْرِكِینَ بِهِ وَمَن یُشْرِكْ بِاللَّهِ فَكَأَنَّمَا خَرَّ مِنَ السَّمَاء فَتَخْطَفُهُ الطَّیْرُ أَوْ تَهْوِی بِهِ الرِّیحُ فِی مَكَانٍ سَحِیقٍ ﴿۳۱﴾

این است [فرایض خدا] و هر كس شعایر خدا را بزرگ دارد در حقیقت آن [حاكى] از پاكى دلهاست (۳۲)

 

ذَلِكَ وَمَن یُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوبِ ﴿۳۲﴾

براى شما در آن [دامها] تا مدتى معین سودهایى است‏سپس جایگاه [قربانى‏كردن آنها و سایر فرایض] در خانه كهن [=كعبه] است (۳۳)

 

لَكُمْ فِیهَا مَنَافِعُ إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى ثُمَّ مَحِلُّهَا إِلَى الْبَیْتِ الْعَتِیقِ ﴿۳۳﴾

و براى هر امتى مناسكى قرار دادیم تا نام خدا را بر دامهاى زبان‏بسته‏اى كه روزى آنها گردانیده یاد كنند پس [بدانید كه] خداى شما خدایى یگانه است پس به [فرمان] او گردن نهید و فروتنان را بشارت ده (۳۴)

 

وَلِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنَا مَنسَكًا لِیَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَى مَا رَزَقَهُم مِّن بَهِیمَةِ الْأَنْعَامِ فَإِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَلَهُ أَسْلِمُوا وَبَشِّرِ الْمُخْبِتِینَ ﴿۳۴﴾

همانان كه چون [نام] خدا یاد شود دلهایشان خشیت‏یابد و [آنان كه] بر هر چه برسرشان آید صبر پیشه‏گانند و برپا دارندگان نمازند و از آنچه روزیشان داده‏ایم انفاق مى‏كنند (۳۵)

 

الَّذِینَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَالصَّابِرِینَ عَلَى مَا أَصَابَهُمْ وَالْمُقِیمِی الصَّلَاةِ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُونَ ﴿۳۵﴾

و شتران فربه را براى شما از [جمله] شعایر خدا قرار دادیم در آنها براى شما خیر است پس نام خدا را بر آنها در حالى كه برپاى ایستاده‏اند ببرید و چون به پهلو درغلتیدند از آنها بخورید و به تنگدست [سائل] و به بینوا[ى غیر سائل] بخورانید این گونه آنها را براى شما رام كردیم امید كه شكرگزار باشید (۳۶)

 

وَالْبُدْنَ جَعَلْنَاهَا لَكُم مِّن شَعَائِرِ اللَّهِ لَكُمْ فِیهَا خَیْرٌ فَاذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَیْهَا صَوَافَّ فَإِذَا وَجَبَتْ جُنُوبُهَا فَكُلُوا مِنْهَا وَأَطْعِمُوا الْقَانِعَ وَالْمُعْتَرَّ كَذَلِكَ سَخَّرْنَاهَا لَكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ﴿۳۶﴾

هرگز [نه] گوشتهاى آنها و نه خونهایشان به خدا نخواهد رسید ولى [این] تقواى شماست كه به او مى‏رسد این گونه [خداوند] آنها را براى شما رام كرد تا خدا را به پاس آنكه شما را هدایت نموده به بزرگى یاد كنید و نیكوكاران را مژده ده (۳۷)

 

لَن یَنَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا وَلَكِن یَنَالُهُ التَّقْوَى مِنكُمْ كَذَلِكَ سَخَّرَهَا لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلَى مَا هَدَاكُمْ وَبَشِّرِ الْمُحْسِنِینَ ﴿۳۷﴾

قطعا خداوند از كسانى كه ایمان آورده‏اند دفاع مى‏كند زیرا خدا هیچ خیانتكار ناسپاسى را دوست ندارد (۳۸)

 

إِنَّ اللَّهَ یُدَافِعُ عَنِ الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ كُلَّ خَوَّانٍ كَفُورٍ ﴿۳۸﴾

به كسانى كه جنگ بر آنان تحمیل شده رخصت [جهاد] داده شده است چرا كه مورد ظلم قرار گرفته‏اند و البته خدا بر پیروزى آنان سخت تواناست (۳۹)

 

أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ ﴿۳۹﴾

همان كسانى كه بناحق از خانه‏هایشان بیرون رانده شدند [آنها گناهى نداشتند] جز اینكه مى‏گفتند پروردگار ما خداست و اگر خدا بعضى از مردم را با بعض دیگر دفع نمى‏كرد صومعه‏ها و كلیساها و كنیسه‏ها و مساجدى كه نام خدا در آنها بسیار برده مى‏شود سخت ویران مى‏شد و قطعا خدا به كسى كه [دین] او را یارى مى‏كند یارى مى‏دهد چرا كه خدا سخت نیرومند شكست‏ناپذیر است (۴۰)

 

الَّذِینَ أُخْرِجُوا مِن دِیَارِهِمْ بِغَیْرِ حَقٍّ إِلَّا أَن یَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِیَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ یُذْكَرُ فِیهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِیرًا وَلَیَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ ﴿۴۰﴾

همان كسانى كه چون در زمین به آنان توانایى دهیم نماز برپا مى‏دارند و زكات مى‏دهند و به كارهاى پسندیده وامى‏دارند و از كارهاى ناپسند باز مى‏دارند و فرجام همه كارها از آن خداست (۴۱)

 

الَّذِینَ إِن مَّكَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنكَرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ ﴿۴۱﴾

و اگر تو را تكذیب كنند قطعا پیش از آنان قوم نوح و عاد و ثمود [نیز] به تكذیب پرداختند (۴۲)

 

وَإِن یُكَذِّبُوكَ فَقَدْ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَعَادٌ وَثَمُودُ ﴿۴۲﴾

و [نیز] قوم ابراهیم و قوم لوط (۴۳)

 

وَقَوْمُ إِبْرَاهِیمَ وَقَوْمُ لُوطٍ ﴿۴۳﴾

و [همچنین] اهل مدین و موسى تكذیب شد پس كافران را مهلت دادم سپس [گریبان] آنها را گرفتم بنگر عذاب من چگونه بود (۴۴)

 

وَأَصْحَابُ مَدْیَنَ وَكُذِّبَ مُوسَى فَأَمْلَیْتُ لِلْكَافِرِینَ ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ فَكَیْفَ كَانَ نَكِیرِ ﴿۴۴﴾

و چه بسیار شهرها را كه ستمكار بودند هلاكشان كردیم و [اینك] آن [شهرها] سقفهایش فرو ریخته است و [چه بسیار] چاههاى متروك و كوشكهاى افراشته را (۴۵)

 

فَكَأَیِّن مِّن قَرْیَةٍ أَهْلَكْنَاهَا وَهِیَ ظَالِمَةٌ فَهِیَ خَاوِیَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا وَبِئْرٍ مُّعَطَّلَةٍ وَقَصْرٍ مَّشِیدٍ ﴿۴۵﴾

آیا در زمین گردش نكرده‏اند تا دلهایى داشته باشند كه با آن بیندیشند یا گوشهایى كه با آن بشنوند در حقیقت چشمها كور نیست لیكن دلهایى كه در سینه‏هاست كور است (۴۶)

 

أَفَلَمْ یَسِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَتَكُونَ لَهُمْ قُلُوبٌ یَعْقِلُونَ بِهَا أَوْ آذَانٌ یَسْمَعُونَ بِهَا فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى الْأَبْصَارُ وَلَكِن تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِی فِی الصُّدُورِ ﴿۴۶﴾

و از تو با شتاب تقاضاى عذاب مى‏كنند با آنكه هرگز خدا وعده‏اش را خلاف نمى كند و در حقیقت‏یك روز [از قیامت] نزد پروردگارت مانند هزار سال است از آنچه مى‏شمرید (۴۷)

 

وَیَسْتَعْجِلُونَكَ بِالْعَذَابِ وَلَن یُخْلِفَ اللَّهُ وَعْدَهُ وَإِنَّ یَوْمًا عِندَ رَبِّكَ كَأَلْفِ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّونَ ﴿۴۷﴾

و چه بسا شهرى كه مهلتش دادم در حالى كه ستمكار بود سپس [گریبان] آن را گرفتم و فرجام به سوى من است (۴۸)

 

وَكَأَیِّن مِّن قَرْیَةٍ أَمْلَیْتُ لَهَا وَهِیَ ظَالِمَةٌ ثُمَّ أَخَذْتُهَا وَإِلَیَّ الْمَصِیرُ ﴿۴۸﴾

بگو اى مردم من براى شما فقط هشداردهنده‏اى آشكارم (۴۹)

 

قُلْ یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّمَا أَنَا لَكُمْ نَذِیرٌ مُّبِینٌ ﴿۴۹﴾

پس آنان كه گرویده و كارهاى شایسته كرده‏اند آمرزش و روزى نیكو براى ایشان خواهد بود (۵۰)

 

فَالَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِیمٌ ﴿۵۰﴾

و كسانى كه در [تخطئه] آیات ما مى‏كوشند [و به خیال خود] عاجزكنندگان ما هستند آنان اهل دوزخند (۵۱)

 

وَالَّذِینَ سَعَوْا فِی آیَاتِنَا مُعَاجِزِینَ أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْجَحِیمِ ﴿۵۱﴾

و پیش از تو [نیز] هیچ رسول و پیامبرى را نفرستادیم جز اینكه هر گاه چیزى تلاوت مى‏نمود شیطان در تلاوتش القاى [شبهه] مى‏كرد پس خدا آنچه را شیطان القا مى‏كرد محو مى‏گردانید سپس خدا آیات خود را استوار مى‏ساخت و خدا داناى حكیم است (۵۲)

 

وَمَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ مِن رَّسُولٍ وَلَا نَبِیٍّ إِلَّا إِذَا تَمَنَّى أَلْقَى الشَّیْطَانُ فِی أُمْنِیَّتِهِ فَیَنسَخُ اللَّهُ مَا یُلْقِی الشَّیْطَانُ ثُمَّ یُحْكِمُ اللَّهُ آیَاتِهِ وَاللَّهُ عَلِیمٌ حَكِیمٌ ﴿۵۲﴾

تا آنچه را كه شیطان القا مى‏كند براى كسانى كه در دلهایشان بیمارى است و [نیز] براى سنگدلان آزمایشى گرداند و ستمگران در ستیزه‏اى بس دور و درازند (۵۳)

 

لِیَجْعَلَ مَا یُلْقِی الشَّیْطَانُ فِتْنَةً لِّلَّذِینَ فِی قُلُوبِهِم مَّرَضٌ وَالْقَاسِیَةِ قُلُوبُهُمْ وَإِنَّ الظَّالِمِینَ لَفِی شِقَاقٍ بَعِیدٍ ﴿۵۳﴾

و تا آنان كه دانش یافته‏اند بدانند كه این [قرآن] حق است [و] از جانب پروردگار توست و بدان ایمان آورند و دلهایشان براى او خاضع گردد و به راستى خداوند كسانى را كه ایمان آورده‏اند به سوى راهى راست راهبر است (۵۴)

 

وَلِیَعْلَمَ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِن رَّبِّكَ فَیُؤْمِنُوا بِهِ فَتُخْبِتَ لَهُ قُلُوبُهُمْ وَإِنَّ اللَّهَ لَهَادِ الَّذِینَ آمَنُوا إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِیمٍ ﴿۵۴﴾

و[لى] كسانى كه كفر ورزیده‏اند همواره از آن در تردیدند تا بناگاه قیامت براى آنان فرا رسد یا عذاب روزى بدفرجام به سراغشان بیاید (۵۵)

 

وَلَا یَزَالُ الَّذِینَ كَفَرُوا فِی مِرْیَةٍ مِّنْهُ حَتَّى تَأْتِیَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً أَوْ یَأْتِیَهُمْ عَذَابُ یَوْمٍ عَقِیمٍ ﴿۵۵﴾

در آن روز پادشاهى از آن خداست میان آنان داورى مى‏كند و [در نتیجه] كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كرده‏اند در باغهاى پرناز و نعمت‏خواهند بود (۵۶)

 

الْمُلْكُ یَوْمَئِذٍ لِّلَّهِ یَحْكُمُ بَیْنَهُمْ فَالَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فِی جَنَّاتِ النَّعِیمِ ﴿۵۶﴾

و كسانى كه كفر ورزیده و نشانه‏هاى ما را دروغ پنداشته‏اند براى آنان عذابى خفت‏آور خواهد بود (۵۷)

 

وَالَّذِینَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآیَاتِنَا فَأُوْلَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِینٌ ﴿۵۷﴾

و آنان كه در راه خدا مهاجرت كرده‏اند و آنگاه كشته شده یا مرده‏اند قطعا خداوند به آنان رزقى نیكو مى‏بخشد و راستى این خداست كه بهترین روزى‏دهندگان است (۵۸)

 

وَالَّذِینَ هَاجَرُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ ثُمَّ قُتِلُوا أَوْ مَاتُوا لَیَرْزُقَنَّهُمُ اللَّهُ رِزْقًا حَسَنًا وَإِنَّ اللَّهَ لَهُوَ خَیْرُ الرَّازِقِینَ ﴿۵۸﴾

آنان را به جایگاهى كه آن را مى‏پسندند درخواهد آورد و شك نیست كه خداوند دانایى بردبار است (۵۹)

 

لَیُدْخِلَنَّهُم مُّدْخَلًا یَرْضَوْنَهُ وَإِنَّ اللَّهَ لَعَلِیمٌ حَلِیمٌ ﴿۵۹﴾

آرى چنین است و هر كس نظیر آنچه بر او عقوبت رفته است دست به عقوبت زند سپس مورد ستم قرار گیرد قطعا خدا او را یارى خواهد كرد چرا كه خدا بخشایشگر و آمرزنده است (۶۰)

 

ذَلِكَ وَمَنْ عَاقَبَ بِمِثْلِ مَا عُوقِبَ بِهِ ثُمَّ بُغِیَ عَلَیْهِ لَیَنصُرَنَّهُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ ﴿۶۰﴾

این بدان سبب است كه خدا شب را در روز درمى‏آورد و روز را [نیز] در شب درمى‏آورد و خداست كه شنواى بیناست (۶۱)

 

ذَلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ یُولِجُ اللَّیْلَ فِی النَّهَارِ وَیُولِجُ النَّهَارَ فِی اللَّیْلِ وَأَنَّ اللَّهَ سَمِیعٌ بَصِیرٌ ﴿۶۱﴾

[آرى] این بدان سبب است كه خدا خود حق است و آنچه به جاى او مى‏خوانند آن باطل است و این خداست كه والا و بزرگ است (۶۲)

 

ذَلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَأَنَّ مَا یَدْعُونَ مِن دُونِهِ هُوَ الْبَاطِلُ وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْعَلِیُّ الْكَبِیرُ ﴿۶۲﴾

آیا ندیده‏اى كه خدا از آسمان آبى فرو فرستاد و زمین سرسبز گردید آرى خداست كه دقیق و آگاه است (۶۳)

 

أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ أَنزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَتُصْبِحُ الْأَرْضُ مُخْضَرَّةً إِنَّ اللَّهَ لَطِیفٌ خَبِیرٌ ﴿۶۳﴾

آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است از آن اوست و در حقیقت این خداست كه خود بى‏نیاز ستوده[صفات] است (۶۴)

 

لَهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ وَإِنَّ اللَّهَ لَهُوَ الْغَنِیُّ الْحَمِیدُ ﴿۶۴﴾

آیا ندیده‏اى كه خدا آنچه را در زمین است به نفع شما رام گردانید و كشتیها در دریا به فرمان او روانند و آسمان را نگاه مى‏دارد تا [مبادا] بر زمین فرو افتد مگر به اذن خودش [باشد] در حقیقت‏خداوند نسبت به مردم سخت رئوف و مهربان است (۶۵)

 

أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُم مَّا فِی الْأَرْضِ وَالْفُلْكَ تَجْرِی فِی الْبَحْرِ بِأَمْرِهِ وَیُمْسِكُ السَّمَاء أَن تَقَعَ عَلَى الْأَرْضِ إِلَّا بِإِذْنِهِ إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُوفٌ رَّحِیمٌ ﴿۶۵﴾

و اوست كه شما را زندگى بخشید سپس شما را مى‏میراند و باز زندگى [نو] مى دهد حقا كه انسان سخت ناسپاس است (۶۶)

 

وَهُوَ الَّذِی أَحْیَاكُمْ ثُمَّ یُمِیتُكُمْ ثُمَّ یُحْیِیكُمْ إِنَّ الْإِنسَانَ لَكَفُورٌ ﴿۶۶﴾

براى هر امتى مناسكى قرار دادیم كه آنها بدان عمل مى‏كنند پس نباید در این امر با تو به ستیزه برخیزند به راه پروردگارت دعوت كن زیرا تو بر راهى راست قرار دارى (۶۷)

 

لِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنَا مَنسَكًا هُمْ نَاسِكُوهُ فَلَا یُنَازِعُنَّكَ فِی الْأَمْرِ وَادْعُ إِلَى رَبِّكَ إِنَّكَ لَعَلَى هُدًى مُّسْتَقِیمٍ ﴿۶۷﴾

و اگر با تو مجادله كردند بگو خدا به آنچه مى‏كنید داناتر است (۶۸)

 

وَإِن جَادَلُوكَ فَقُلِ اللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ ﴿۶۸﴾

خدا روز قیامت در مورد آنچه با یكدیگر در آن اختلاف مى‏كردید داورى خواهد كرد (۶۹)

 

اللَّهُ یَحْكُمُ بَیْنَكُمْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ فِیمَا كُنتُمْ فِیهِ تَخْتَلِفُونَ ﴿۶۹﴾

آیا ندانسته‏اى كه خداوند آنچه را در آسمان و زمین است مى‏داند اینها [همه] در كتابى [مندرج] است قطعا این بر خدا آسان است (۷۰)

 

أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ یَعْلَمُ مَا فِی السَّمَاء وَالْأَرْضِ إِنَّ ذَلِكَ فِی كِتَابٍ إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ یَسِیرٌ ﴿۷۰﴾

و به جاى خدا چیزى را مى‏پرستند كه بر [تایید] آن حجتى نازل نكرده و بدان دانشى ندارند و براى ستمكاران یاورى نخواهد بود (۷۱)

 

وَیَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ مَا لَمْ یُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا وَمَا لَیْسَ لَهُم بِهِ عِلْمٌ وَمَا لِلظَّالِمِینَ مِن نَّصِیرٍ ﴿۷۱﴾

و چون آیات روشن ما بر آنان خوانده مى‏شود در چهره كسانى كه كفر ورزیده‏اند [اثر] انكار را تشخیص مى‏دهى چیزى نمانده كه بر كسانى كه آیات ما را برایشان تلاوت مى‏كنند حمله‏ور شوند بگو آیا شما را به بدتر از این خبر دهم [همان] آتش است كه خدا آن را به كسانى كه كفر ورزیده‏اند وعده داده و چه بد سرانجامى است (۷۲)

 

وَإِذَا تُتْلَى عَلَیْهِمْ آیَاتُنَا بَیِّنَاتٍ تَعْرِفُ فِی وُجُوهِ الَّذِینَ كَفَرُوا الْمُنكَرَ یَكَادُونَ یَسْطُونَ بِالَّذِینَ یَتْلُونَ عَلَیْهِمْ آیَاتِنَا قُلْ أَفَأُنَبِّئُكُم بِشَرٍّ مِّن ذَلِكُمُ النَّارُ وَعَدَهَا اللَّهُ الَّذِینَ كَفَرُوا وَبِئْسَ الْمَصِیرُ ﴿۷۲﴾

اى مردم مثلى زده شد پس بدان گوش فرا دهید كسانى را كه جز خدا مى‏خوانید هرگز [حتى] مگسى نمى‏آفرینند هر چند براى [آفریدن] آن اجتماع كنند و اگر آن مگس چیزى از آنان برباید نمى‏توانند آن را بازپس گیرند طالب و مطلوب هر دو ناتوانند (۷۳)

 

یَا أَیُّهَا النَّاسُ ضُرِبَ مَثَلٌ فَاسْتَمِعُوا لَهُ إِنَّ الَّذِینَ تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ لَن یَخْلُقُوا ذُبَابًا وَلَوِ اجْتَمَعُوا لَهُ وَإِن یَسْلُبْهُمُ الذُّبَابُ شَیْئًا لَّا یَسْتَنقِذُوهُ مِنْهُ ضَعُفَ الطَّالِبُ وَالْمَطْلُوبُ ﴿۷۳﴾

قدر خدا را چنانكه در خور اوست نشناختند در حقیقت‏خداست كه نیرومند شكست‏ناپذیر است (۷۴)

 

مَا قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ ﴿۷۴﴾

خدا از میان فرشتگان رسولانى برمى‏گزیند و نیز از میان مردم بى‏گمان خدا شنواى بیناست (۷۵)

 

اللَّهُ یَصْطَفِی مِنَ الْمَلَائِكَةِ رُسُلًا وَمِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ سَمِیعٌ بَصِیرٌ ﴿۷۵﴾

آنچه در دسترس آنان و آنچه پشت‏سرشان است مى‏داند و [همه] كارها به خدا بازگردانیده مى‏شود (۷۶)

 

یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الأمُورُ ﴿۷۶﴾

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید ركوع و سجود كنید و پروردگارتان را بپرستید و كار خوب انجام دهید باشد كه رستگار شوید (۷۷)

 

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا ارْكَعُوا وَاسْجُدُوا وَاعْبُدُوا رَبَّكُمْ وَافْعَلُوا الْخَیْرَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ﴿۷۷﴾

و در راه خدا چنانكه حق جهاد [در راه] اوست جهاد كنید اوست كه شما را [براى خود] برگزیده و در دین بر شما سختى قرار نداده است آیین پدرتان ابراهیم [نیز چنین بوده است] او بود كه قبلا شما را مسلمان نامید و در این [قرآن نیز همین مطلب آمده است] تا این پیامبر بر شما گواه باشد و شما بر مردم گواه باشید پس نماز را برپا دارید و زكات بدهید و به پناه خدا روید او مولاى شماست چه نیكو مولایى و چه نیكو یاورى (۷۸)

 

وَجَاهِدُوا فِی اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ هُوَ اجْتَبَاكُمْ وَمَا جَعَلَ عَلَیْكُمْ فِی الدِّینِ مِنْ حَرَجٍ مِّلَّةَ أَبِیكُمْ إِبْرَاهِیمَ هُوَ سَمَّاكُمُ الْمُسْلِمینَ مِن قَبْلُ وَفِی هَذَا لِیَكُونَ الرَّسُولُ شَهِیدًا عَلَیْكُمْ وَتَكُونُوا شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ فَأَقِیمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَاعْتَصِمُوا بِاللَّهِ هُوَ مَوْلَاكُمْ فَنِعْمَ الْمَوْلَى وَنِعْمَ النَّصِیرُ ﴿۷۸﴾





درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : اکبر صادقی
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :