تبلیغات
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها - المومنون
 
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها
التماس دعا خیر و فاتحه نثار روح مادر و پدرم
سوره ۲۳: المؤمنون - جزء ۱۸


 
   




به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به راستى كه مؤمنان رستگار شدند (۱)

 

قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ ﴿۱﴾

همانان كه در نمازشان فروتنند (۲)

 

الَّذِینَ هُمْ فِی صَلَاتِهِمْ خَاشِعُونَ ﴿۲﴾

و آنان كه از بیهوده رویگردانند (۳)

 

وَالَّذِینَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ ﴿۳﴾

و آنان كه زكات مى‏پردازند (۴)

 

وَالَّذِینَ هُمْ لِلزَّكَاةِ فَاعِلُونَ ﴿۴﴾

و كسانى كه پاكدامنند (۵)

 

وَالَّذِینَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ ﴿۵﴾

مگر در مورد همسرانشان یا كنیزانى كه به دست آورده‏اند كه در این صورت بر آنان نكوهشى نیست (۶)

 

إِلَّا عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أوْ مَا مَلَكَتْ أَیْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَیْرُ مَلُومِینَ ﴿۶﴾

پس هر كه فراتر از این جوید آنان از حد درگذرندگانند (۷)

 

فَمَنِ ابْتَغَى وَرَاء ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْعَادُونَ ﴿۷﴾

و آنان كه امانتها و پیمان خود را رعایت مى‏كنند (۸)

 

وَالَّذِینَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَ ﴿۸﴾

و آنان كه بر نمازهایشان مواظبت مى‏نمایند (۹)

 

وَالَّذِینَ هُمْ عَلَى صَلَوَاتِهِمْ یُحَافِظُونَ ﴿۹﴾

آنانند كه خود وارثانند (۱۰)

 

أُوْلَئِكَ هُمُ الْوَارِثُونَ ﴿۱۰﴾

همانان كه بهشت را به ارث مى‏برند و در آنجا جاودان مى‏مانند (۱۱)

 

الَّذِینَ یَرِثُونَ الْفِرْدَوْسَ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ ﴿۱۱﴾

و به یقین انسان را از عصاره‏اى از گل آفریدیم (۱۲)

 

وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن سُلَالَةٍ مِّن طِینٍ ﴿۱۲﴾

سپس او را [به صورت] نطفه‏اى در جایگاهى استوار قرار دادیم (۱۳)

 

ثُمَّ جَعَلْنَاهُ نُطْفَةً فِی قَرَارٍ مَّكِینٍ ﴿۱۳﴾

آنگاه نطفه را به صورت علقه درآوردیم پس آن علقه را [به صورت] مضغه گردانیدیم و آنگاه مضغه را استخوانهایى ساختیم بعد استخوانها را با گوشتى پوشانیدیم آنگاه [جنین را در] آفرینشى دیگر پدید آوردیم آفرین باد بر خدا كه بهترین آفرینندگان است (۱۴)

 

ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظَامًا فَكَسَوْنَا الْعِظَامَ لَحْمًا ثُمَّ أَنشَأْنَاهُ خَلْقًا آخَرَ فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِینَ ﴿۱۴﴾

بعد از این [مراحل] قطعا خواهید مرد (۱۵)

 

ثُمَّ إِنَّكُمْ بَعْدَ ذَلِكَ لَمَیِّتُونَ ﴿۱۵﴾

آنگاه شما در روز رستاخیز برانگیخته خواهید شد (۱۶)

 

ثُمَّ إِنَّكُمْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ تُبْعَثُونَ ﴿۱۶﴾

و به راستى [ما] بالاى سر شما هفت راه [آسمانى] آفریدیم و از [كار] آفرینش غافل نبوده‏ایم (۱۷)

 

وَلَقَدْ خَلَقْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعَ طَرَائِقَ وَمَا كُنَّا عَنِ الْخَلْقِ غَافِلِینَ ﴿۱۷﴾

و از آسمان آبى به اندازه [معین] فرود آوردیم و آن را در زمین جاى دادیم و ما براى از بین بردن آن مسلما تواناییم (۱۸)

 

وَأَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً بِقَدَرٍ فَأَسْكَنَّاهُ فِی الْأَرْضِ وَإِنَّا عَلَى ذَهَابٍ بِهِ لَقَادِرُونَ ﴿۱۸﴾

پس براى شما به وسیله آن باغهایى از درختان خرما و انگور پدیدار كردیم كه در آنها براى شما میوه‏هاى فراوان است و از آنها مى‏خورید (۱۹)

 

فَأَنشَأْنَا لَكُم بِهِ جَنَّاتٍ مِّن نَّخِیلٍ وَأَعْنَابٍ لَّكُمْ فِیهَا فَوَاكِهُ كَثِیرَةٌ وَمِنْهَا تَأْكُلُونَ ﴿۱۹﴾

و از طور سینا درختى برمى‏آید كه روغن و نان خورشى براى خورندگان است (۲۰)

 

وَشَجَرَةً تَخْرُجُ مِن طُورِ سَیْنَاء تَنبُتُ بِالدُّهْنِ وَصِبْغٍ لِّلْآكِلِینَ ﴿۲۰﴾

و البته براى شما در دامها[ى گله درس] عبرتى است از [شیرى] كه در شكم آنهاست به شما مى‏نوشانیم و براى شما در آنها سودهاى فراوان است و از آنها مى‏خورید (۲۱)

 

وَإِنَّ لَكُمْ فِی الْأَنْعَامِ لَعِبْرَةً نُّسقِیكُم مِّمَّا فِی بُطُونِهَا وَلَكُمْ فِیهَا مَنَافِعُ كَثِیرَةٌ وَمِنْهَا تَأْكُلُونَ ﴿۲۱﴾

و بر آنها و بر كشتیها سوار مى‏شوید (۲۲)

 

وَعَلَیْهَا وَعَلَى الْفُلْكِ تُحْمَلُونَ ﴿۲۲﴾

و به یقین نوح را به سوى قومش فرستادیم پس [به آنان] گفت اى قوم من خدا را بپرستید شما را جز او خدایى نیست مگر پروا ندارید (۲۳)

 

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ فَقَالَ یَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَهٍ غَیْرُهُ أَفَلَا تَتَّقُونَ ﴿۲۳﴾

و اشراف قومش كه كافر بودند گفتند این [مرد] جز بشرى چون شما نیست مى‏خواهد بر شما برترى جوید و اگر خدا مى‏خواست قطعا فرشتگانى مى‏فرستاد [ما]در میان پدران نخستین خود چنین [چیزى] نشنیده‏ایم (۲۴)

 

فَقَالَ الْمَلَأُ الَّذِینَ كَفَرُوا مِن قَوْمِهِ مَا هَذَا إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ یُرِیدُ أَن یَتَفَضَّلَ عَلَیْكُمْ وَلَوْ شَاء اللَّهُ لَأَنزَلَ مَلَائِكَةً مَّا سَمِعْنَا بِهَذَا فِی آبَائِنَا الْأَوَّلِینَ ﴿۲۴﴾

او نیست جز مردى كه در وى [حال] جنون است پس تا چندى در باره‏اش دست نگاه دارید (۲۵)

 

إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌ بِهِ جِنَّةٌ فَتَرَبَّصُوا بِهِ حَتَّى حِینٍ ﴿۲۵﴾

[نوح] گفت پروردگارا از آن روى كه دروغزنم خواندند مرا یارى كن (۲۶)

 

قَالَ رَبِّ انصُرْنِی بِمَا كَذَّبُونِ ﴿۲۶﴾

پس به او وحى كردیم كه زیر نظر ما و [به] وحى ما كشتى را بساز و چون فرمان ما دررسید و تنور به فوران آمد پس در آن از هر نوع [حیوانى] دو تا [یكى نر و دیگرى ماده] با خانواده‏ات بجز كسى از آنان كه حكم [عذاب ] بر او پیشى گرفته است وارد كن در باره كسانى كه ظلم كرده‏اند با من سخن مگوى زیرا آنها غرق خواهند شد (۲۷)

 

فَأَوْحَیْنَا إِلَیْهِ أَنِ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْیُنِنَا وَوَحْیِنَا فَإِذَا جَاء أَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّورُ فَاسْلُكْ فِیهَا مِن كُلٍّ زَوْجَیْنِ اثْنَیْنِ وَأَهْلَكَ إِلَّا مَن سَبَقَ عَلَیْهِ الْقَوْلُ مِنْهُمْ وَلَا تُخَاطِبْنِی فِی الَّذِینَ ظَلَمُوا إِنَّهُم مُّغْرَقُونَ ﴿۲۷﴾

و چون تو با آنان كه همراه تواند بر كشتى نشستى بگو ستایش خدایى را كه ما را از [چنگ] گروه ظالمان رهانید (۲۸)

 

فَإِذَا اسْتَوَیْتَ أَنتَ وَمَن مَّعَكَ عَلَى الْفُلْكِ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی نَجَّانَا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ ﴿۲۸﴾

و بگو پروردگارا مرا در جایى پربركت فرود آور [كه] تو نیكترین مهمان‏نوازانى (۲۹)

 

وَقُل رَّبِّ أَنزِلْنِی مُنزَلًا مُّبَارَكًا وَأَنتَ خَیْرُ الْمُنزِلِینَ ﴿۲۹﴾

در حقیقت در این [ماجرا] عبرتهایى است و قطعا ما آزمایش‏كننده بودیم (۳۰)

 

إِنَّ فِی ذَلِكَ لَآیَاتٍ وَإِن كُنَّا لَمُبْتَلِینَ ﴿۳۰﴾

سپس بعد از آنان نسل[هایى] دیگر پدید آوردیم (۳۱)

 

ثُمَّ أَنشَأْنَا مِن بَعْدِهِمْ قَرْنًا آخَرِینَ ﴿۳۱﴾

و در میانشان پیامبرى از خودشان روانه كردیم كه خدا را بپرستید جز او براى شما معبودى نیست آیا سر پرهیزگارى ندارید (۳۲)

 

فَأَرْسَلْنَا فِیهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَهٍ غَیْرُهُ أَفَلَا تَتَّقُونَ ﴿۳۲﴾

و اشراف قومش كه كافر شده و دیدار آخرت را دروغ پنداشته بودند و در زندگى دنیا آنان را مرفه ساخته بودیم گفتند این [مرد] جز بشرى چون شما نیست از آنچه مى‏خورید مى‏خورد و از آنچه مى‏نوشید مى‏نوشد (۳۳)

 

وَقَالَ الْمَلَأُ مِن قَوْمِهِ الَّذِینَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِلِقَاء الْآخِرَةِ وَأَتْرَفْنَاهُمْ فِی الْحَیَاةِ الدُّنْیَا مَا هَذَا إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ یَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُونَ مِنْهُ وَیَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُونَ ﴿۳۳﴾

و اگر بشرى مثل خودتان را اطاعت كنید در آن صورت قطعا زیانكار خواهید بود (۳۴)

 

وَلَئِنْ أَطَعْتُم بَشَرًا مِثْلَكُمْ إِنَّكُمْ إِذًا لَّخَاسِرُونَ ﴿۳۴﴾

آیا به شما وعده مى‏دهد كه وقتى مردید و خاك و استخوان شدید [باز] شما [از گور زنده] بیرون آورده مى‏شوید (۳۵)

 

أَیَعِدُكُمْ أَنَّكُمْ إِذَا مِتُّمْ وَكُنتُمْ تُرَابًا وَعِظَامًا أَنَّكُم مُّخْرَجُونَ ﴿۳۵﴾

وه چه دور است آنچه كه وعده داده مى‏شوید (۳۶)

 

هَیْهَاتَ هَیْهَاتَ لِمَا تُوعَدُونَ ﴿۳۶﴾

جز این زندگانى دنیاى ما چیزى نیست مى‏میریم و زندگى مى‏كنیم و دیگر برانگیخته نخواهیم شد (۳۷)

 

إِنْ هِیَ إِلَّا حَیَاتُنَا الدُّنْیَا نَمُوتُ وَنَحْیَا وَمَا نَحْنُ بِمَبْعُوثِینَ ﴿۳۷﴾

او جز مردى كه بر خدا دروغ مى‏بندد نیست و ما به او اعتقاد نداریم (۳۸)

 

إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا وَمَا نَحْنُ لَهُ بِمُؤْمِنِینَ ﴿۳۸﴾

گفت پروردگارا از آن روى كه مرا دروغزن خواندند یاریم كن (۳۹)

 

قَالَ رَبِّ انصُرْنِی بِمَا كَذَّبُونِ ﴿۳۹﴾

فرمود به زودى سخت پشیمان خواهند شد (۴۰)

 

قَالَ عَمَّا قَلِیلٍ لَیُصْبِحُنَّ نَادِمِینَ ﴿۴۰﴾

پس فریاد [مرگبار] آنان را به حق فرو گرفت و آنها را [چون] خاشاكى كه بر آب افتد گردانیدیم دور باد [از رحمت‏خدا] گروه ستمكاران (۴۱)

 

فَأَخَذَتْهُمُ الصَّیْحَةُ بِالْحَقِّ فَجَعَلْنَاهُمْ غُثَاء فَبُعْدًا لِّلْقَوْمِ الظَّالِمِینَ ﴿۴۱﴾

آنگاه پس از آنان نسلهاى دیگرى پدید آوردیم (۴۲)

 

ثُمَّ أَنشَأْنَا مِن بَعْدِهِمْ قُرُونًا آخَرِینَ ﴿۴۲﴾

هیچ امتى نه از اجل خود پیشى مى‏گیرد و نه باز پس مى‏ماند (۴۳)

 

مَا تَسْبِقُ مِنْ أُمَّةٍ أَجَلَهَا وَمَا یَسْتَأْخِرُونَ ﴿۴۳﴾

باز فرستادگان خود را پیاپى روانه كردیم هر بار براى [هدایت] امتى پیامبرش آمد او را تكذیب كردند پس [ما امتهاى سركش را] یكى پس از دیگرى آوردیم و آنها را مایه عبرت [و زبانزد مردم] گردانیدیم دور باد [از رحمت‏خدا] مردمى كه ایمان نمى‏آورند (۴۴)

 

ثُمَّ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا تَتْرَا كُلَّ مَا جَاء أُمَّةً رَّسُولُهَا كَذَّبُوهُ فَأَتْبَعْنَا بَعْضَهُم بَعْضًا وَجَعَلْنَاهُمْ أَحَادِیثَ فَبُعْدًا لِّقَوْمٍ لَّا یُؤْمِنُونَ ﴿۴۴﴾

سپس موسى و برادرش هارون را با آیات خود و حجتى آشكار فرستادیم (۴۵)

 

ثُمَّ أَرْسَلْنَا مُوسَى وَأَخَاهُ هَارُونَ بِآیَاتِنَا وَسُلْطَانٍ مُّبِینٍ ﴿۴۵﴾

به سوى فرعون و سران [قوم] او ولى تكبر نمودند و مردمى گردنكش بودند (۴۶)

 

إِلَى فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِ فَاسْتَكْبَرُوا وَكَانُوا قَوْمًا عَالِینَ ﴿۴۶﴾

پس گفتند آیا به دو بشر كه مثل خود ما هستند و طایفه آنها بندگان ما مى‏باشند ایمان بیاوریم (۴۷)

 

فَقَالُوا أَنُؤْمِنُ لِبَشَرَیْنِ مِثْلِنَا وَقَوْمُهُمَا لَنَا عَابِدُونَ ﴿۴۷﴾

در نتیجه آن دو را دروغزن خواندند پس از زمره هلاك‏شدگان گشتند (۴۸)

 

فَكَذَّبُوهُمَا فَكَانُوا مِنَ الْمُهْلَكِینَ ﴿۴۸﴾

و به یقین ما به موسى كتاب [آسمانى] دادیم باشد كه آنان به راه راست روند (۴۹)

 

وَلَقَدْ آتَیْنَا مُوسَى الْكِتَابَ لَعَلَّهُمْ یَهْتَدُونَ ﴿۴۹﴾

و پسر مریم و مادرش را نشانه‏اى گردانیدیم و آن دو را در سرزمین بلندى كه جاى زیست و [داراى] آب زلال بود جاى دادیم (۵۰)

 

وَجَعَلْنَا ابْنَ مَرْیَمَ وَأُمَّهُ آیَةً وَآوَیْنَاهُمَا إِلَى رَبْوَةٍ ذَاتِ قَرَارٍ وَمَعِینٍ ﴿۵۰﴾

اى پیامبران از چیزهاى پاكیزه بخورید و كار شایسته كنید كه من به آنچه انجام مى‏دهید دانایم (۵۱)

 

یَا أَیُّهَا الرُّسُلُ كُلُوا مِنَ الطَّیِّبَاتِ وَاعْمَلُوا صَالِحًا إِنِّی بِمَا تَعْمَلُونَ عَلِیمٌ ﴿۵۱﴾

و در حقیقت این امت‏شماست كه امتى یگانه است و من پروردگار شمایم پس‏از من پروا دارید (۵۲)

 

وَإِنَّ هَذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَأَنَا رَبُّكُمْ فَاتَّقُونِ ﴿۵۲﴾

تا كار [دین]شان را میان خود قطعه قطعه كردند [و] دسته دسته شدند هر دسته‏اى به آنچه نزدشان بود دل خوش كردند (۵۳)

 

فَتَقَطَّعُوا أَمْرَهُم بَیْنَهُمْ زُبُرًا كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَیْهِمْ فَرِحُونَ ﴿۵۳﴾

پس آنها را در ورطه گمراهى‏شان تا چندى واگذار (۵۴)

 

فَذَرْهُمْ فِی غَمْرَتِهِمْ حَتَّى حِینٍ ﴿۵۴﴾

آیا مى‏پندارند كه آنچه از مال و پسران كه بدیشان مدد مى‏دهیم (۵۵)

 

أَیَحْسَبُونَ أَنَّمَا نُمِدُّهُم بِهِ مِن مَّالٍ وَبَنِینَ ﴿۵۵﴾

[از آن روى است كه] مى‏خواهیم به سودشان در خیرات شتاب ورزیم [نه] بلكه نمى‏فهمند (۵۶)

 

نُسَارِعُ لَهُمْ فِی الْخَیْرَاتِ بَل لَّا یَشْعُرُونَ ﴿۵۶﴾

در حقیقت كسانى كه از بیم پروردگارشان هراسانند (۵۷)

 

إِنَّ الَّذِینَ هُم مِّنْ خَشْیَةِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿۵۷﴾

و كسانى كه به نشانه‏هاى پروردگارشان ایمان مى‏آورند (۵۸)

 

وَالَّذِینَ هُم بِآیَاتِ رَبِّهِمْ یُؤْمِنُونَ ﴿۵۸﴾

و آنان كه به پروردگارشان شرك نمى‏آورند (۵۹)

 

وَالَّذِینَ هُم بِرَبِّهِمْ لَا یُشْرِكُونَ ﴿۵۹﴾

و كسانى كه آنچه را دادند [در راه خدا] مى‏دهند در حالى كه دلهایشان ترسان است [و مى‏دانند] كه به سوى پروردگارشان بازخواهند گشت (۶۰)

 

وَالَّذِینَ یُؤْتُونَ مَا آتَوا وَّقُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلَى رَبِّهِمْ رَاجِعُونَ ﴿۶۰﴾

آنانند كه در كارهاى نیك شتاب مى‏ورزند و آنانند كه در انجام آنها سبقت مى‏جویند (۶۱)

 

أُوْلَئِكَ یُسَارِعُونَ فِی الْخَیْرَاتِ وَهُمْ لَهَا سَابِقُونَ ﴿۶۱﴾

و هیچ كس را جز به قدر توانش تكلیف نمى‏كنیم و نزد ما كتابى است كه به حق سخن مى‏گوید و آنان مورد ستم قرار نخواهند گرفت (۶۲)

 

وَلَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا وَلَدَیْنَا كِتَابٌ یَنطِقُ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا یُظْلَمُونَ ﴿۶۲﴾

[نه] بلكه دلهاى آنان از این [حقیقت] در غفلت است و آنان غیر از این [گناهان] كردارهایى [دیگر] دارند كه به انجام آن مبادرت مى‏ورزند (۶۳)

 

بَلْ قُلُوبُهُمْ فِی غَمْرَةٍ مِّنْ هَذَا وَلَهُمْ أَعْمَالٌ مِن دُونِ ذَلِكَ هُمْ لَهَا عَامِلُونَ ﴿۶۳﴾

تا وقتى خوشگذرانان آنها را به عذاب گرفتار ساختیم بناگاه به زارى درمى‏آیند (۶۴)

 

حَتَّى إِذَا أَخَذْنَا مُتْرَفِیهِم بِالْعَذَابِ إِذَا هُمْ یَجْأَرُونَ ﴿۶۴﴾

امروز زارى مكنید كه قطعا شما از جانب ما یارى نخواهید شد (۶۵)

 

لَا تَجْأَرُوا الْیَوْمَ إِنَّكُم مِّنَّا لَا تُنصَرُونَ ﴿۶۵﴾

در حقیقت آیات من بر شما خوانده مى‏شد و شما بودید كه همواره به قهقرا مى‏رفتید (۶۶)

 

قَدْ كَانَتْ آیَاتِی تُتْلَى عَلَیْكُمْ فَكُنتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ تَنكِصُونَ ﴿۶۶﴾

در حالى كه از [پذیرفتن] آن تكبر مى‏ورزیدید و شب هنگام [در محافل خود] بدگویى مى‏كردید (۶۷)

 

مُسْتَكْبِرِینَ بِهِ سَامِرًا تَهْجُرُونَ ﴿۶۷﴾

آیا در [عظمت] این سخن نیندیشیده‏اند یا چیزى براى آنان آمده كه براى پدران پیشین آنها نیامده است (۶۸)

 

أَفَلَمْ یَدَّبَّرُوا الْقَوْلَ أَمْ جَاءهُم مَّا لَمْ یَأْتِ آبَاءهُمُ الْأَوَّلِینَ ﴿۶۸﴾

یا پیامبر خود را [درست] نشناخته و [لذا] به انكار او پرداخته‏اند (۶۹)

 

أَمْ لَمْ یَعْرِفُوا رَسُولَهُمْ فَهُمْ لَهُ مُنكِرُونَ ﴿۶۹﴾

یا مى‏گویند او جنونى دارد [نه] بلكه [او] حق را براى ایشان آورده و[لى] بیشترشان حقیقت را خوش ندارند (۷۰)

 

أَمْ یَقُولُونَ بِهِ جِنَّةٌ بَلْ جَاءهُم بِالْحَقِّ وَأَكْثَرُهُمْ لِلْحَقِّ كَارِهُونَ ﴿۷۰﴾

و اگر حق از هوسهاى آنها پیروى مى‏كرد قطعا آسمانها و زمین و هر كه در آنهاست تباه مى‏شد [نه] بلكه یادنامه‏شان را به آنان داده‏ایم ولى آنها از [پیروى] یادنامه خود رویگردانند (۷۱)

 

وَلَوِ اتَّبَعَ الْحَقُّ أَهْوَاءهُمْ لَفَسَدَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ وَمَن فِیهِنَّ بَلْ أَتَیْنَاهُم بِذِكْرِهِمْ فَهُمْ عَن ذِكْرِهِم مُّعْرِضُونَ ﴿۷۱﴾

یا از ایشان مزدى مطالبه مى‏كنى و مزد پروردگارت بهتر است و اوست كه بهترین روزى‏دهندگان است (۷۲)

 

أَمْ تَسْأَلُهُمْ خَرْجًا فَخَرَاجُ رَبِّكَ خَیْرٌ وَهُوَ خَیْرُ الرَّازِقِینَ ﴿۷۲﴾

و در حقیقت این تویى كه جدا آنها را به راه راست مى‏خوانى (۷۳)

 

وَإِنَّكَ لَتَدْعُوهُمْ إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِیمٍ ﴿۷۳﴾

و به راستى كسانى كه به آخرت ایمان ندارند از راه [درست] سخت منحرفند (۷۴)

 

وَإِنَّ الَّذِینَ لَا یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ عَنِ الصِّرَاطِ لَنَاكِبُونَ ﴿۷۴﴾

و اگر ایشان را ببخشاییم و آنچه از صدمه بر آنان [وارد آمده] است برطرف كنیم در طغیان خود كوردلانه اصرار مى‏ورزند (۷۵)

 

وَلَوْ رَحِمْنَاهُمْ وَكَشَفْنَا مَا بِهِم مِّن ضُرٍّ لَّلَجُّوا فِی طُغْیَانِهِمْ یَعْمَهُونَ ﴿۷۵﴾

و به راستى ایشان را به عذاب گرفتار كردیم و[لى] نسبت به پروردگارشان فروتنى نكردند و به زارى درنیامدند (۷۶)

 

وَلَقَدْ أَخَذْنَاهُم بِالْعَذَابِ فَمَا اسْتَكَانُوا لِرَبِّهِمْ وَمَا یَتَضَرَّعُونَ ﴿۷۶﴾

تا وقتى كه درى از عذاب دردناك بر آنان گشودیم بناگاه ایشان در آن [حال] نومید شدند (۷۷)

 

حَتَّى إِذَا فَتَحْنَا عَلَیْهِم بَابًا ذَا عَذَابٍ شَدِیدٍ إِذَا هُمْ فِیهِ مُبْلِسُونَ ﴿۷۷﴾

و اوست آن كس كه براى شما گوش و چشم و دل پدید آورد چه اندك سپاسگزارید (۷۸)

 

وَهُوَ الَّذِی أَنشَأَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ قَلِیلًا مَّا تَشْكُرُونَ ﴿۷۸﴾

و اوست آن كس كه شما را در زمین پدید آورد و به سوى اوست كه گرد آورده خواهید شد (۷۹)

 

وَهُوَ الَّذِی ذَرَأَكُمْ فِی الْأَرْضِ وَإِلَیْهِ تُحْشَرُونَ ﴿۷۹﴾

و اوست آن كس كه زنده مى‏كند و مى‏میراند و اختلاف شب و روز از اوست مگر نمى‏اندیشید (۸۰)

 

وَهُوَ الَّذِی یُحْیِی وَیُمِیتُ وَلَهُ اخْتِلَافُ اللَّیْلِ وَالنَّهَارِ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿۸۰﴾

[نه] بلكه آنان [نیز] مثل آنچه پیشینیان گفته بودند گفتند (۸۱)

 

بَلْ قَالُوا مِثْلَ مَا قَالَ الْأَوَّلُونَ ﴿۸۱﴾

گفتند آیا چون بمیریم و خاك و استخوان شویم آیا واقعا باز ما زنده خواهیم شد (۸۲)

 

قَالُوا أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَئِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿۸۲﴾

درست همین را قبلا به ما و پدرانمان وعده دادند این جز افسانه‏هاى پیشینیان [چیزى] نیست (۸۳)

 

لَقَدْ وُعِدْنَا نَحْنُ وَآبَاؤُنَا هَذَا مِن قَبْلُ إِنْ هَذَا إِلَّا أَسَاطِیرُ الْأَوَّلِینَ ﴿۸۳﴾

بگو اگر مى‏دانید [بگویید] زمین و هر كه در آن است به چه كسى تعلق دارد (۸۴)

 

قُل لِّمَنِ الْأَرْضُ وَمَن فِیهَا إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ ﴿۸۴﴾

خواهند گفت به خدا بگو آیا عبرت نمى‏گیرید (۸۵)

 

سَیَقُولُونَ لِلَّهِ قُلْ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ﴿۸۵﴾

بگو پروردگار آسمانهاى هفتگانه و پروردگار عرش بزرگ كیست (۸۶)

 

قُلْ مَن رَّبُّ السَّمَاوَاتِ السَّبْعِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِیمِ ﴿۸۶﴾

خواهند گفت‏خدا بگو آیا پرهیزگارى نمى‏كنید (۸۷)

 

سَیَقُولُونَ لِلَّهِ قُلْ أَفَلَا تَتَّقُونَ ﴿۸۷﴾

بگو فرمانروایى هر چیزى به دست كیست و اگر مى‏دانید [كیست آنكه] او پناه مى‏دهد و در پناه كسى نمى‏رود (۸۸)

 

قُلْ مَن بِیَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَیْءٍ وَهُوَ یُجِیرُ وَلَا یُجَارُ عَلَیْهِ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ ﴿۸۸﴾

خواهند گفت‏خدا بگو پس چگونه دستخوش افسون شده‏اید (۸۹)

 

سَیَقُولُونَ لِلَّهِ قُلْ فَأَنَّى تُسْحَرُونَ ﴿۸۹﴾

[نه] بلكه حقیقت را بر ایشان آوردیم و قطعا آنان دروغگویند (۹۰)

 

بَلْ أَتَیْنَاهُم بِالْحَقِّ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ ﴿۹۰﴾

خدا فرزندى اختیار نكرده و با او معبودى [دیگر] نیست و اگر جز این بودقطعا هر خدایى آنچه را آفریده [بود] باخود مى‏برد و حتما بعضى از آنان بر بعضى دیگر تفوق مى‏جستند منزه است‏خدا از آنچه وصف مى‏كنند (۹۱)

 

مَا اتَّخَذَ اللَّهُ مِن وَلَدٍ وَمَا كَانَ مَعَهُ مِنْ إِلَهٍ إِذًا لَّذَهَبَ كُلُّ إِلَهٍ بِمَا خَلَقَ وَلَعَلَا بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا یَصِفُونَ ﴿۹۱﴾

داناى نهان و آشكار و برتر است از آنچه [با او] شریك مى‏گردانند (۹۲)

 

عَالِمِ الْغَیْبِ وَالشَّهَادَةِ فَتَعَالَى عَمَّا یُشْرِكُونَ ﴿۹۲﴾

بگو پروردگارا اگر آنچه را كه [از عذاب] به آنان وعده داده شده است به من نشان دهى (۹۳)

 

قُل رَّبِّ إِمَّا تُرِیَنِّی مَا یُوعَدُونَ ﴿۹۳﴾

پروردگارا پس مرا در میان قوم ستمكار قرار مده (۹۴)

 

رَبِّ فَلَا تَجْعَلْنِی فِی الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ ﴿۹۴﴾

و به راستى كه ما تواناییم كه آنچه را به آنان وعده داده‏ایم بر تو بنمایانیم (۹۵)

 

وَإِنَّا عَلَى أَن نُّرِیَكَ مَا نَعِدُهُمْ لَقَادِرُونَ ﴿۹۵﴾

بدى را به شیوه‏اى نیكو دفع كن ما به آنچه وصف مى‏كنند داناتریم (۹۶)

 

ادْفَعْ بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ السَّیِّئَةَ نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَا یَصِفُونَ ﴿۹۶﴾

و بگو پروردگارا از وسوسه‏هاى شیطانها به تو پناه مى‏برم (۹۷)

 

وَقُل رَّبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزَاتِ الشَّیَاطِینِ ﴿۹۷﴾

و پروردگارا از اینكه [آنها] به پیش من حاضر شوند به تو پناه مى‏برم (۹۸)

 

وَأَعُوذُ بِكَ رَبِّ أَن یَحْضُرُونِ ﴿۹۸﴾

تا آنگاه كه مرگ یكى از ایشان فرا رسد مى‏گوید پروردگارا مرا بازگردانید (۹۹)

 

حَتَّى إِذَا جَاء أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُونِ ﴿۹۹﴾

شاید من در آنچه وانهاده‏ام كار نیكى انجام دهم نه چنین است این سخنى است كه او گوینده آن است و پشاپیش آنان برزخى است تا روزى كه برانگیخته خواهند شد (۱۰۰)

 

لَعَلِّی أَعْمَلُ صَالِحًا فِیمَا تَرَكْتُ كَلَّا إِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَائِلُهَا وَمِن وَرَائِهِم بَرْزَخٌ إِلَى یَوْمِ یُبْعَثُونَ ﴿۱۰۰﴾

پس آنگاه كه در صور دمیده شود [دیگر] میانشان نسبت‏خویشاوندى وجود ندارد و از [حال] یكدیگر نمى‏پرسند (۱۰۱)

 

فَإِذَا نُفِخَ فِی الصُّورِ فَلَا أَنسَابَ بَیْنَهُمْ یَوْمَئِذٍ وَلَا یَتَسَاءلُونَ ﴿۱۰۱﴾

پس كسانى كه كفه میزان [اعمال] آنان سنگین باشد ایشان رستگارانند (۱۰۲)

 

فَمَن ثَقُلَتْ مَوَازِینُهُ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ﴿۱۰۲﴾

و كسانى كه كفه میزان [اعمال]شان سبك باشد آنان به خویشتن زیان زده [و] همیشه در جهنم مى‏مانند (۱۰۳)

 

وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِینُهُ فَأُوْلَئِكَ الَّذِینَ خَسِرُوا أَنفُسَهُمْ فِی جَهَنَّمَ خَالِدُونَ ﴿۱۰۳﴾

آتش چهره آنها را مى‏سوزاند و آنان در آنجا ترش‏رویند (۱۰۴)

 

تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ وَهُمْ فِیهَا كَالِحُونَ ﴿۱۰۴﴾

آیا آیات من بر شما خوانده نمى‏شد و [همواره] آن را مورد تكذیب قرار نمى‏دادید (۱۰۵)

 

أَلَمْ تَكُنْ آیَاتِی تُتْلَى عَلَیْكُمْ فَكُنتُم بِهَا تُكَذِّبُونَ ﴿۱۰۵﴾

مى‏گویند پروردگارا شقاوت ما بر ما چیره شد و ما مردمى گمراه بودیم (۱۰۶)

 

قَالُوا رَبَّنَا غَلَبَتْ عَلَیْنَا شِقْوَتُنَا وَكُنَّا قَوْمًا ضَالِّینَ ﴿۱۰۶﴾

پروردگارا ما را از اینجا بیرون بر پس اگر باز هم [به بدى] برگشتیم در آن صورت ستمگر خواهیم بود (۱۰۷)

 

رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْهَا فَإِنْ عُدْنَا فَإِنَّا ظَالِمُونَ ﴿۱۰۷﴾

مى‏فرماید [بروید] در آن گم شوید و با من سخن مگویید (۱۰۸)

 

قَالَ اخْسَؤُوا فِیهَا وَلَا تُكَلِّمُونِ ﴿۱۰۸﴾

در حقیقت دسته‏اى از بندگان من بودند كه مى‏گفتند پروردگارا ایمان آوردیم بر ما ببخشاى و به ما رحم كن [كه] تو بهترین مهربانى (۱۰۹)

 

إِنَّهُ كَانَ فَرِیقٌ مِّنْ عِبَادِی یَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنتَ خَیْرُ الرَّاحِمِینَ ﴿۱۰۹﴾

و شما آنان [=مؤمنان] را به ریشخند گرفتید تا [با این كار] یاد مرا از خاطرتان بردند و شما بر آنان مى‏خندیدید (۱۱۰)

 

فَاتَّخَذْتُمُوهُمْ سِخْرِیًّا حَتَّى أَنسَوْكُمْ ذِكْرِی وَكُنتُم مِّنْهُمْ تَضْحَكُونَ ﴿۱۱۰﴾

من [هم] امروز به [پاس] آنكه صبر كردند بدانان پاداش دادم آرى ایشانند كه رستگارانند (۱۱۱)

 

إِنِّی جَزَیْتُهُمُ الْیَوْمَ بِمَا صَبَرُوا أَنَّهُمْ هُمُ الْفَائِزُونَ ﴿۱۱۱﴾

مى‏فرماید چه مدت به عدد سالها در زمین ماندید (۱۱۲)

 

قَالَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِی الْأَرْضِ عَدَدَ سِنِینَ ﴿۱۱۲﴾

مى‏گویند یك روز یا پاره‏اى از یك روز ماندیم از شما گران [خود] بپرس (۱۱۳)

 

قَالُوا لَبِثْنَا یَوْمًا أَوْ بَعْضَ یَوْمٍ فَاسْأَلْ الْعَادِّینَ ﴿۱۱۳﴾

مى‏فرماید جز اندكى درنگ نكردید كاش شما مى‏دانستید (۱۱۴)

 

قَالَ إِن لَّبِثْتُمْ إِلَّا قَلِیلًا لَّوْ أَنَّكُمْ كُنتُمْ تَعْلَمُونَ ﴿۱۱۴﴾

آیا پنداشتید كه شما را بیهوده آفریده‏ایم و اینكه شما به سوى ما بازگردانیده نمى‏شوید (۱۱۵)

 

أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاكُمْ عَبَثًا وَأَنَّكُمْ إِلَیْنَا لَا تُرْجَعُونَ ﴿۱۱۵﴾

پس والاست‏خدا فرمانرواى برحق خدایى جز او نیست [اوست] پروردگار عرش گرانمایه (۱۱۶)

 

فَتَعَالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِیمِ ﴿۱۱۶﴾

و هر كس با خدا معبود دیگرى بخواند براى آن برهانى نخواهد داشت و حسابش فقط با پروردگارش مى‏باشد در حقیقت كافران رستگار نمى‏شوند (۱۱۷)

 

وَمَن یَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ لَا بُرْهَانَ لَهُ بِهِ فَإِنَّمَا حِسَابُهُ عِندَ رَبِّهِ إِنَّهُ لَا یُفْلِحُ الْكَافِرُونَ ﴿۱۱۷﴾

و بگو پروردگارا ببخشاى و رحمت كن [كه] تو بهترین بخشایندگانى (۱۱۸)

 

وَقُل رَّبِّ اغْفِرْ وَارْحَمْ وَأَنتَ خَیْرُ الرَّاحِمِینَ ﴿۱۱۸﴾





درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : اکبر صادقی
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :