تبلیغات
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها - الشعراء
 
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها
التماس دعا خیر و فاتحه نثار روح مادر و پدرم


 
   




به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

طا سین میم (۱)

 

طسم ﴿۱﴾

این است آیه‏هاى كتاب روشنگر (۲)

 

تِلْكَ آیَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِینِ ﴿۲﴾

شاید تو از اینكه [مشركان] ایمان نمى‏آورند جان خود را تباه سازى (۳)

 

لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ أَلَّا یَكُونُوا مُؤْمِنِینَ ﴿۳﴾

اگر بخواهیم معجزه‏اى از آسمان بر آنان فرود مى‏آوریم تا در برابر آن گردنهایشان خاضع گردد (۴)

 

إِن نَّشَأْ نُنَزِّلْ عَلَیْهِم مِّن السَّمَاء آیَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِینَ ﴿۴﴾

و هیچ تذكر جدیدى از سوى [خداى] رحمان برایشان نیامد جز اینكه همواره از آن روى برمى‏تافتند (۵)

 

وَمَا یَأْتِیهِم مِّن ذِكْرٍ مِّنَ الرَّحْمَنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا عَنْهُ مُعْرِضِینَ ﴿۵﴾

[آنان] در حقیقت به تكذیب پرداختند و به زودى خبر آنچه كه بدان ریشخند مى كردند بدیشان خواهد رسید (۶)

 

فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَیَأْتِیهِمْ أَنبَاء مَا كَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُون ﴿۶﴾

مگر در زمین ننگریسته‏اند كه چه قدر در آن از هر گونه جفتهاى زیبا رویانیده‏ایم (۷)

 

أَوَلَمْ یَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنبَتْنَا فِیهَا مِن كُلِّ زَوْجٍ كَرِیمٍ ﴿۷﴾

قطعا در این [هنرنمایى] عبرتى است و[لى] بیشترشان ایمان‏آورنده نیستند (۸)

 

إِنَّ فِی ذَلِكَ لَآیَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِینَ ﴿۸﴾

و در حقیقت پروردگار تو همان شكست‏ناپذیر مهربان است (۹)

 

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِیزُ الرَّحِیمُ ﴿۹﴾

و [یاد كن] هنگامى را كه پروردگارت موسى را ندا درداد كه به سوى قوم ستمكار برو (۱۰)

 

وَإِذْ نَادَى رَبُّكَ مُوسَى أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِینَ ﴿۱۰﴾

قوم فرعون آیا پروا ندارند (۱۱)

 

قَوْمَ فِرْعَوْنَ أَلَا یَتَّقُونَ ﴿۱۱﴾

گفت پروردگارا مى‏ترسم مرا تكذیب كنند (۱۲)

 

قَالَ رَبِّ إِنِّی أَخَافُ أَن یُكَذِّبُونِ ﴿۱۲﴾

و سینه‏ام تنگ مى‏گردد و زبانم باز نمى‏شود پس به سوى هارون بفرست (۱۳)

 

وَیَضِیقُ صَدْرِی وَلَا یَنطَلِقُ لِسَانِی فَأَرْسِلْ إِلَى هَارُونَ ﴿۱۳﴾

و [از طرفى] آنان بر [گردن] من خونى دارند و مى‏ترسم مرا بكشند (۱۴)

 

وَلَهُمْ عَلَیَّ ذَنبٌ فَأَخَافُ أَن یَقْتُلُونِ ﴿۱۴﴾

فرمود نه چنین نیست نشانه‏هاى ما را [براى آنان] ببرید كه ما با شما شنونده‏ایم (۱۵)

 

قَالَ كَلَّا فَاذْهَبَا بِآیَاتِنَا إِنَّا مَعَكُم مُّسْتَمِعُونَ ﴿۱۵﴾

پس به سوى فرعون بروید و بگویید ما پیامبر پروردگار جهانیانیم (۱۶)

 

فَأْتِیَا فِرْعَوْنَ فَقُولَا إِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِینَ ﴿۱۶﴾

فرزندان اسرائیل را با ما بفرست (۱۷)

 

أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِی إِسْرَائِیلَ ﴿۱۷﴾

[فرعون] گفت آیا تو را از كودكى در میان خود نپروردیم و سالیانى چند از عمرت را پیش ما نماندى (۱۸)

 

قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِینَا وَلِیدًا وَلَبِثْتَ فِینَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِینَ ﴿۱۸﴾

و [سرانجام] كار خود را كردى و تو از ناسپاسانى (۱۹)

 

وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِی فَعَلْتَ وَأَنتَ مِنَ الْكَافِرِینَ ﴿۱۹﴾

گفت آن را هنگامى مرتكب شدم كه از گمراهان بودم (۲۰)

 

قَالَ فَعَلْتُهَا إِذًا وَأَنَا مِنَ الضَّالِّینَ ﴿۲۰﴾

و چون از شما ترسیدم از شما گریختم تا پروردگارم به من دانش بخشید و مرا از پیامبران قرار داد (۲۱)

 

فَفَرَرْتُ مِنكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِی رَبِّی حُكْمًا وَجَعَلَنِی مِنَ الْمُرْسَلِینَ ﴿۲۱﴾

و [آیا] اینكه فرزندان اسرائیل را بنده [خود] ساخته‏اى نعمتى است كه منتش را بر من مى‏نهى (۲۲)

 

وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَیَّ أَنْ عَبَّدتَّ بَنِی إِسْرَائِیلَ ﴿۲۲﴾

فرعون گفت و پروردگار جهانیان چیست (۲۳)

 

قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ الْعَالَمِینَ ﴿۲۳﴾

گفت پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است‏اگر اهل یقین باشید (۲۴)

 

قَالَ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَا إن كُنتُم مُّوقِنِینَ ﴿۲۴﴾

[فرعون] به كسانى كه پیرامونش بودند گفت آیا نمى‏شنوید (۲۵)

 

قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُ أَلَا تَسْتَمِعُونَ ﴿۲۵﴾

[موسى دوباره] گفت پروردگار شما و پروردگار پدران پیشین شما (۲۶)

 

قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِینَ ﴿۲۶﴾

[فرعون] گفت واقعا این پیامبرى كه به سوى شما فرستاده شده سخت دیوانه است (۲۷)

 

قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ الَّذِی أُرْسِلَ إِلَیْكُمْ لَمَجْنُونٌ ﴿۲۷﴾

[موسى] گفت پروردگار خاور و باختر و آنچه میان آن دو است‏اگر تعقل كنید (۲۸)

 

قَالَ رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَمَا بَیْنَهُمَا إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿۲۸﴾

[فرعون] گفت اگر خدایى غیر از من اختیار كنى قطعا تو را از [جمله] زندانیان خواهم ساخت (۲۹)

 

قَالَ لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلَهًا غَیْرِی لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِینَ ﴿۲۹﴾

گفت گر چه براى تو چیزى آشكار بیاورم (۳۰)

 

قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَیْءٍ مُّبِینٍ ﴿۳۰﴾

گفت اگر راست مى‏گویى آن را بیاور (۳۱)

 

قَالَ فَأْتِ بِهِ إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِینَ ﴿۳۱﴾

پس عصاى خود بیفكند و بناگاه آن اژدرى نمایان شد (۳۲)

 

فَأَلْقَى عَصَاهُ فَإِذَا هِیَ ثُعْبَانٌ مُّبِینٌ ﴿۳۲﴾

و دستش را بیرون كشید و بناگاه آن براى تماشاگران سپید مى‏نمود (۳۳)

 

وَنَزَعَ یَدَهُ فَإِذَا هِیَ بَیْضَاء لِلنَّاظِرِینَ ﴿۳۳﴾

[فرعون] به سرانى كه پیرامونش بودند گفت واقعا این ساحرى بسیار داناست (۳۴)

 

قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُ إِنَّ هَذَا لَسَاحِرٌ عَلِیمٌ ﴿۳۴﴾

مى‏خواهد با سحر خود شما را از سرزمینتان بیرون كند اكنون چه راى مى‏دهید (۳۵)

 

یُرِیدُ أَن یُخْرِجَكُم مِّنْ أَرْضِكُم بِسِحْرِهِ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ ﴿۳۵﴾

گفتند او و برادرش را در بند دار و گردآورندگان را به شهرها بفرست (۳۶)

 

قَالُوا أَرْجِهِ وَأَخَاهُ وَابْعَثْ فِی الْمَدَائِنِ حَاشِرِینَ ﴿۳۶﴾

تا هر ساحر ماهرى را نزد تو بیاورند (۳۷)

 

یَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِیمٍ ﴿۳۷﴾

پس ساحران براى موعد روزى معلوم گردآورى شدند (۳۸)

 

فَجُمِعَ السَّحَرَةُ لِمِیقَاتِ یَوْمٍ مَّعْلُومٍ ﴿۳۸﴾

و به توده مردم گفته شد آیا شما هم جمع خواهید شد (۳۹)

 

وَقِیلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنتُم مُّجْتَمِعُونَ ﴿۳۹﴾

بدین امید كه اگر ساحران غالب شدند از آنان پیروى كنیم (۴۰)

 

لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ السَّحَرَةَ إِن كَانُوا هُمُ الْغَالِبِینَ ﴿۴۰﴾

و چون ساحران پیش فرعون آمدند گفتند آیا اگر ما غالب آییم واقعا براى ما مزدى خواهد بود (۴۱)

 

فَلَمَّا جَاء السَّحَرَةُ قَالُوا لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِن كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِینَ ﴿۴۱﴾

گفت آرى و در آن صورت شما حتما از [زمره] مقربان خواهید شد (۴۲)

 

قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًا لَّمِنَ الْمُقَرَّبِینَ ﴿۴۲﴾

موسى به آنان گفت آنچه را شما مى‏اندازید بیندازید (۴۳)

 

قَالَ لَهُم مُّوسَى أَلْقُوا مَا أَنتُم مُّلْقُونَ ﴿۴۳﴾

پس ریسمانها و چوبدستى‏هایشان را انداختند و گفتند به عزت فرعون كه ما حتما پیروزیم (۴۴)

 

فَأَلْقَوْا حِبَالَهُمْ وَعِصِیَّهُمْ وَقَالُوا بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ الْغَالِبُونَ ﴿۴۴﴾

پس موسى عصایش را انداخت و بناگاه هر چه را به دروغ برساخته بودند بلعید (۴۵)

 

فَأَلْقَى مُوسَى عَصَاهُ فَإِذَا هِیَ تَلْقَفُ مَا یَأْفِكُونَ ﴿۴۵﴾

در نتیجه ساحران به حالت‏سجده درافتادند (۴۶)

 

فَأُلْقِیَ السَّحَرَةُ سَاجِدِینَ ﴿۴۶﴾

گفتند به پروردگار جهانیان ایمان آوردیم (۴۷)

 

قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِینَ ﴿۴۷﴾

پروردگار موسى و هارون (۴۸)

 

رَبِّ مُوسَى وَهَارُونَ ﴿۴۸﴾

گفت [آیا] پیش از آنكه به شما اجازه دهم به او ایمان آوردید قطعا او همان بزرگ شماست كه به شما سحر آموخته است به زودى خواهید دانست‏حتما دستها و پاهاى شما را از چپ و راست‏خواهم برید و همه‏تان را به دار خواهم آویخت (۴۹)

 

قَالَ آمَنتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ إِنَّهُ لَكَبِیرُكُمُ الَّذِی عَلَّمَكُمُ السِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ لَأُقَطِّعَنَّ أَیْدِیَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلَافٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِینَ ﴿۴۹﴾

گفتند باكى نیست ما روى به سوى پروردگار خود مى‏آوریم (۵۰)

 

قَالُوا لَا ضَیْرَ إِنَّا إِلَى رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ ﴿۵۰﴾

ما امیدواریم كه پروردگارمان گناهانمان را بر ما ببخشاید [چرا] كه نخستین ایمان‏آورندگان بودیم (۵۱)

 

إِنَّا نَطْمَعُ أَن یَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَایَانَا أَن كُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِینَ ﴿۵۱﴾

و به موسى وحى كردیم كه بندگان مرا شبانه حركت ده زیرا شما مورد تعقیب قرار خواهید گرفت (۵۲)

 

وَأَوْحَیْنَا إِلَى مُوسَى أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِی إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ ﴿۵۲﴾

پس فرعون ماموران جمع‏آورى [خود را] به شهرها فرستاد (۵۳)

 

فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِی الْمَدَائِنِ حَاشِرِینَ ﴿۵۳﴾

[و گفت] اینها عده‏اى ناچیزند (۵۴)

 

إِنَّ هَؤُلَاء لَشِرْذِمَةٌ قَلِیلُونَ ﴿۵۴﴾

و راستى آنها ما را بر سر خشم آورده‏اند (۵۵)

 

وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَائِظُونَ ﴿۵۵﴾

و[لى] ما همگى به حال آماده‏باش درآمده‏ایم (۵۶)

 

وَإِنَّا لَجَمِیعٌ حَاذِرُونَ ﴿۵۶﴾

سرانجام ما آنان را از باغستانها و چشمه‏سارها (۵۷)

 

فَأَخْرَجْنَاهُم مِّن جَنَّاتٍ وَعُیُونٍ ﴿۵۷﴾

و گنجینه‏ها و جایگاه‏هاى پر ناز و نعمت بیرون كردیم (۵۸)

 

وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرِیمٍ ﴿۵۸﴾

[اراده ما] چنین بود و آن [نعمتها] را به فرزندان اسرائیل میراث دادیم (۵۹)

 

كَذَلِكَ وَأَوْرَثْنَاهَا بَنِی إِسْرَائِیلَ ﴿۵۹﴾

پس هنگام برآمدن آفتاب آنها را تعقیب كردند (۶۰)

 

فَأَتْبَعُوهُم مُّشْرِقِینَ ﴿۶۰﴾

چون دو گروه همدیگر را دیدند یاران موسى گفتند ما قطعا گرفتار خواهیم شد (۶۱)

 

فَلَمَّا تَرَاءى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَى إِنَّا لَمُدْرَكُونَ ﴿۶۱﴾

گفت چنین نیست زیرا پروردگارم با من است و به زودى مرا راهنمایى خواهد كرد (۶۲)

 

قَالَ كَلَّا إِنَّ مَعِیَ رَبِّی سَیَهْدِینِ ﴿۶۲﴾

پس به موسى وحى كردیم با عصاى خود بر این دریا بزن تا از هم شكافت و هر پاره‏اى همچون كوهى سترگ بود (۶۳)

 

فَأَوْحَیْنَا إِلَى مُوسَى أَنِ اضْرِب بِّعَصَاكَ الْبَحْرَ فَانفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِیمِ ﴿۶۳﴾

و دیگران را بدانجا نزدیك گردانیدیم (۶۴)

 

وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ الْآخَرِینَ ﴿۶۴﴾

و موسى و همه كسانى را كه همراه او بودند نجات دادیم (۶۵)

 

وَأَنجَیْنَا مُوسَى وَمَن مَّعَهُ أَجْمَعِینَ ﴿۶۵﴾

آنگاه دیگران را غرق كردیم (۶۶)

 

ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِینَ ﴿۶۶﴾

مسلما در این [واقعه] عبرتى بود و[لى] بیشترشان ایمان‏آورنده نبودند (۶۷)

 

إِنَّ فِی ذَلِكَ لَآیَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِینَ ﴿۶۷﴾

و قطعا پروردگار تو همان شكست‏ناپذیر مهربان است (۶۸)

 

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِیزُ الرَّحِیمُ ﴿۶۸﴾

و بر آنان گزارش ابراهیم را بخوان (۶۹)

 

وَاتْلُ عَلَیْهِمْ نَبَأَ إِبْرَاهِیمَ ﴿۶۹﴾

آنگاه كه به پدر خود و قومش گفت چه مى‏پرستید (۷۰)

 

إِذْ قَالَ لِأَبِیهِ وَقَوْمِهِ مَا تَعْبُدُونَ ﴿۷۰﴾

گفتند بتانى را مى‏پرستیم و همواره ملازم آنهاییم (۷۱)

 

قَالُوا نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَاكِفِینَ ﴿۷۱﴾

گفت آیا وقتى دعا مى‏كنید از شما مى‏شنوند (۷۲)

 

قَالَ هَلْ یَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ ﴿۷۲﴾

یا به شما سود یا زیان مى‏رسانند (۷۳)

 

أَوْ یَنفَعُونَكُمْ أَوْ یَضُرُّونَ ﴿۷۳﴾

گفتند نه بلكه پدران خود را یافتیم كه چنین مى‏كردند (۷۴)

 

قَالُوا بَلْ وَجَدْنَا آبَاءنَا كَذَلِكَ یَفْعَلُونَ ﴿۷۴﴾

گفت آیا در آنچه مى‏پرستیده‏اید تامل كرده‏اید (۷۵)

 

قَالَ أَفَرَأَیْتُم مَّا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ ﴿۷۵﴾

شما و پدران پیشین شما (۷۶)

 

أَنتُمْ وَآبَاؤُكُمُ الْأَقْدَمُونَ ﴿۷۶﴾

قطعا همه آنها جز پروردگار جهانیان دشمن منند (۷۷)

 

فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِّی إِلَّا رَبَّ الْعَالَمِینَ ﴿۷۷﴾

آن كس كه مرا آفریده و همو راهنماییم مى‏كند (۷۸)

 

الَّذِی خَلَقَنِی فَهُوَ یَهْدِینِ ﴿۷۸﴾

و آن كس كه او به من خوراك مى‏دهد و سیرابم مى‏گرداند (۷۹)

 

وَالَّذِی هُوَ یُطْعِمُنِی وَیَسْقِینِ ﴿۷۹﴾

و چون بیمار شوم او مرا درمان مى‏بخشد (۸۰)

 

وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفِینِ ﴿۸۰﴾

و آن كس كه مرا مى‏میراند و سپس زنده‏ام مى‏گرداند (۸۱)

 

وَالَّذِی یُمِیتُنِی ثُمَّ یُحْیِینِ ﴿۸۱﴾

و آن كس كه امید دارم روز پاداش گناهم را بر من ببخشاید (۸۲)

 

وَالَّذِی أَطْمَعُ أَن یَغْفِرَ لِی خَطِیئَتِی یَوْمَ الدِّینِ ﴿۸۲﴾

پروردگارا به من دانش عطا كن و مرا به صالحان ملحق فرماى (۸۳)

 

رَبِّ هَبْ لِی حُكْمًا وَأَلْحِقْنِی بِالصَّالِحِینَ ﴿۸۳﴾

و براى من در [میان] آیندگان آوازه نیكو گذار (۸۴)

 

وَاجْعَل لِّی لِسَانَ صِدْقٍ فِی الْآخِرِینَ ﴿۸۴﴾

و مرا از وارثان بهشت پر نعمت گردان (۸۵)

 

وَاجْعَلْنِی مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِیمِ ﴿۸۵﴾

و بر پدرم ببخشاى كه او از گمراهان بود (۸۶)

 

وَاغْفِرْ لِأَبِی إِنَّهُ كَانَ مِنَ الضَّالِّینَ ﴿۸۶﴾

و روزى كه [مردم] برانگیخته مى‏شوند رسوایم مكن (۸۷)

 

وَلَا تُخْزِنِی یَوْمَ یُبْعَثُونَ ﴿۸۷﴾

روزى كه هیچ مال و فرزندى سود نمى‏دهد (۸۸)

 

یَوْمَ لَا یَنفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ ﴿۸۸﴾

مگر كسى كه دلى پاك به سوى خدا بیاورد (۸۹)

 

إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ ﴿۸۹﴾

و [آن روز] بهشت براى پرهیزگاران نزدیك مى‏گردد (۹۰)

 

وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِینَ ﴿۹۰﴾

و جهنم براى گمراهان نمودار مى‏شود (۹۱)

 

وَبُرِّزَتِ الْجَحِیمُ لِلْغَاوِینَ ﴿۹۱﴾

و به آنان گفته مى‏شود آنچه جز خدا مى‏پرستیدید كجایند (۹۲)

 

وَقِیلَ لَهُمْ أَیْنَ مَا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ ﴿۹۲﴾

آیا یاریتان مى‏كنند یا خود را یارى مى‏دهند (۹۳)

 

مِن دُونِ اللَّهِ هَلْ یَنصُرُونَكُمْ أَوْ یَنتَصِرُونَ ﴿۹۳﴾

پس آنها و همه گمراهان در آن [آتش] افكنده مى‏شوند (۹۴)

 

فَكُبْكِبُوا فِیهَا هُمْ وَالْغَاوُونَ ﴿۹۴﴾

و [نیز] همه سپاهیان ابلیس (۹۵)

 

وَجُنُودُ إِبْلِیسَ أَجْمَعُونَ ﴿۹۵﴾

آنها در آنجا با یكدیگر ستیزه مى‏كنند [و] مى‏گویند (۹۶)

 

قَالُوا وَهُمْ فِیهَا یَخْتَصِمُونَ ﴿۹۶﴾

سوگند به خدا كه ما در گمراهى آشكارى بودیم (۹۷)

 

تَاللَّهِ إِن كُنَّا لَفِی ضَلَالٍ مُّبِینٍ ﴿۹۷﴾

آنگاه كه شما را با پروردگار جهانیان برابر مى‏كردیم (۹۸)

 

إِذْ نُسَوِّیكُم بِرَبِّ الْعَالَمِینَ ﴿۹۸﴾

و جز تباهكاران ما را گمراه نكردند (۹۹)

 

وَمَا أَضَلَّنَا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ ﴿۹۹﴾

در نتیجه شفاعتگرانى نداریم (۱۰۰)

 

فَمَا لَنَا مِن شَافِعِینَ ﴿۱۰۰﴾

و نه دوستى نزدیك (۱۰۱)

 

وَلَا صَدِیقٍ حَمِیمٍ ﴿۱۰۱﴾

و اى كاش كه بازگشتى براى ما بود و از مؤمنان مى‏شدیم (۱۰۲)

 

فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ ﴿۱۰۲﴾

حقا در این [سرگذشت درس] عبرتى است و[لى] بیشترشان مؤمن نبودند (۱۰۳)

 

إِنَّ فِی ذَلِكَ لَآیَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِینَ ﴿۱۰۳﴾

و در حقیقت پروردگار تو همان شكست‏ناپذیر مهربان است (۱۰۴)

 

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِیزُ الرَّحِیمُ ﴿۱۰۴﴾

قوم نوح پیامبران را تكذیب كردند (۱۰۵)

 

كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِینَ ﴿۱۰۵﴾

چون برادرشان نوح به آنان گفت آیا پروا ندارید (۱۰۶)

 

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿۱۰۶﴾

من براى شما فرستاده‏اى در خور اعتمادم (۱۰۷)

 

إِنِّی لَكُمْ رَسُولٌ أَمِینٌ ﴿۱۰۷﴾

از خدا پروا كنید و فرمانم ببرید (۱۰۸)

 

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِیعُونِ ﴿۱۰۸﴾

و بر این [رسالت] اجرى از شما طلب نمى‏كنم اجر من جز بر عهده پروردگار جهانیان نیست (۱۰۹)

 

وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِیَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِینَ ﴿۱۰۹﴾

پس از خدا پروا كنید و فرمانم ببرید (۱۱۰)

 

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِیعُونِ ﴿۱۱۰﴾

گفتند آیا به تو ایمان بیاوریم و حال آنكه فرومایگان از تو پیروى كرده‏اند (۱۱۱)

 

قَالُوا أَنُؤْمِنُ لَكَ وَاتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ ﴿۱۱۱﴾

[نوح] گفت به [جزئیات] آنچه مى‏كرده‏اند چه آگاهى دارم (۱۱۲)

 

قَالَ وَمَا عِلْمِی بِمَا كَانُوا یَعْمَلُونَ ﴿۱۱۲﴾

حسابشان اگر درمى‏یابید جز با پروردگارم نیست (۱۱۳)

 

إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَى رَبِّی لَوْ تَشْعُرُونَ ﴿۱۱۳﴾

و من طردكننده مؤمنان نیستم (۱۱۴)

 

وَمَا أَنَا بِطَارِدِ الْمُؤْمِنِینَ ﴿۱۱۴﴾

من جز هشداردهنده‏اى آشكار [بیش] نیستم (۱۱۵)

 

إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِیرٌ مُّبِینٌ ﴿۱۱۵﴾

گفتند اى نوح اگر دست برندارى قطعا از [جمله] سنگسارشدگان خواهى بود (۱۱۶)

 

قَالُوا لَئِن لَّمْ تَنتَهِ یَا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِینَ ﴿۱۱۶﴾

گفت پروردگارا قوم من مرا تكذیب كردند (۱۱۷)

 

قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِی كَذَّبُونِ ﴿۱۱۷﴾

میان من و آنان فیصله ده و من و هر كس از مؤمنان را كه با من است نجات بخش (۱۱۸)

 

فَافْتَحْ بَیْنِی وَبَیْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِی وَمَن مَّعِی مِنَ الْمُؤْمِنِینَ ﴿۱۱۸﴾

پس او و هر كه را در آن كشتى آكنده با او بود رهانیدیم (۱۱۹)

 

فَأَنجَیْنَاهُ وَمَن مَّعَهُ فِی الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ﴿۱۱۹﴾

آنگاه باقى‏ماندگان را غرق كردیم (۱۲۰)

 

ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِینَ ﴿۱۲۰﴾




درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : اکبر صادقی
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :