تبلیغات
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها - الصافات
 
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها
التماس دعا خیر و فاتحه نثار روح مادر و پدرم
سوره ۳۷: الصافات - جزء ۲۳


 
   




به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

سوگند به صف بستگان كه صفى [با شكوه] بسته‏اند (۱)

 

وَالصَّافَّاتِ صَفًّا ﴿۱﴾

و به زجركنندگان كه به سختى زجر مى‏كنند (۲)

 

فَالزَّاجِرَاتِ زَجْرًا ﴿۲﴾

و به تلاوت‏كنندگان [آیات الهى] (۳)

 

فَالتَّالِیَاتِ ذِكْرًا ﴿۳﴾

كه قطعا معبود شما یگانه است (۴)

 

إِنَّ إِلَهَكُمْ لَوَاحِدٌ ﴿۴﴾

پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است و پروردگار خاورها (۵)

 

رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِ ﴿۵﴾

ما آسمان این دنیا را به زیور اختران آراستیم (۶)

 

إِنَّا زَیَّنَّا السَّمَاء الدُّنْیَا بِزِینَةٍ الْكَوَاكِبِ ﴿۶﴾

و [آن را] از هر شیطان سركشى نگاه داشتیم (۷)

 

وَحِفْظًا مِّن كُلِّ شَیْطَانٍ مَّارِدٍ ﴿۷﴾

[به طورى كه] نمى‏توانند به انبوه [فرشتگان] عال م بالا گوش فرا دهند و از هر سوى پرتاب مى‏شوند (۸)

 

لَا یَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلَى وَیُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍ ﴿۸﴾

با شدت به دور رانده مى‏شوند و برایشان عذابى دایم است (۹)

 

دُحُورًا وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌ ﴿۹﴾

مگر كسى كه [از سخن بالاییان] یكباره استراق سمع كند كه شهابى شكافنده از پى او مى‏تازد (۱۰)

 

إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ ثَاقِبٌ ﴿۱۰﴾

پس [از كافران] بپرس آیا ایشان [از نظر] آفرینش سخت‏ترند یا كسانى كه [در آسمانها] خلق كردیم ما آنان را از گلى چسبنده پدید آوردیم (۱۱)

 

فَاسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَم مَّنْ خَلَقْنَا إِنَّا خَلَقْنَاهُم مِّن طِینٍ لَّازِبٍ ﴿۱۱﴾

بلكه عجب مى‏دارى و [آنها] ریشخند مى‏كنند (۱۲)

 

بَلْ عَجِبْتَ وَیَسْخَرُونَ ﴿۱۲﴾

و چون پند داده شوند عبرت نمى‏گیرند (۱۳)

 

وَإِذَا ذُكِّرُوا لَا یَذْكُرُونَ ﴿۱۳﴾

و چون آیتى ببینند به ریشخند مى‏پردازند (۱۴)

 

وَإِذَا رَأَوْا آیَةً یَسْتَسْخِرُونَ ﴿۱۴﴾

و مى‏گویند این جز سحرى آشكار نیست (۱۵)

 

وَقَالُوا إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّبِینٌ ﴿۱۵﴾

آیا چون مردیم و خاك و استخوانهاى [خرد] گردیدیم آیا راستى برانگیخته مى‏شویم (۱۶)

 

أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَئِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿۱۶﴾

و همین طور پدران اولیه ما (۱۷)

 

أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ ﴿۱۷﴾

بگو آرى در حالى كه شما خوارید (۱۸)

 

قُلْ نَعَمْ وَأَنتُمْ دَاخِرُونَ ﴿۱۸﴾

و آن تنها یك فریاد است و بس و بناگاه آنان به تماشا خیزند (۱۹)

 

فَإِنَّمَا هِیَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ فَإِذَا هُمْ یَنظُرُونَ ﴿۱۹﴾

و مى‏گویند اى واى بر ما این است روز جزا (۲۰)

 

وَقَالُوا یَا وَیْلَنَا هَذَا یَوْمُ الدِّینِ ﴿۲۰﴾

این است همان روز داورى كه آن را تكذیب مى‏كردید (۲۱)

 

هَذَا یَوْمُ الْفَصْلِ الَّذِی كُنتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ ﴿۲۱﴾

كسانى را كه ستم كرده‏اند با همردیفانشان و آنچه غیر از خدا مى‏پرستیده‏اند (۲۲)

 

احْشُرُوا الَّذِینَ ظَلَمُوا وَأَزْوَاجَهُمْ وَمَا كَانُوا یَعْبُدُونَ ﴿۲۲﴾

گرد آورید و به سوى راه جهنم رهبرى‏شان كنید (۲۳)

 

مِن دُونِ اللَّهِ فَاهْدُوهُمْ إِلَى صِرَاطِ الْجَحِیمِ ﴿۲۳﴾

و بازداشتشان نمایید كه آنها مسؤولند (۲۴)

 

وَقِفُوهُمْ إِنَّهُم مَّسْئُولُونَ ﴿۲۴﴾

شما را چه شده است كه همدیگر را یارى نمى‏كنید (۲۵)

 

مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ ﴿۲۵﴾

[نه] بلكه امروز آنان از در تسلیم درآمدگانند (۲۶)

 

بَلْ هُمُ الْیَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ ﴿۲۶﴾

و بعضى روى به بعضى دیگر مى‏آورند [و] از یكدیگر مى‏پرسند (۲۷)

 

وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ یَتَسَاءلُونَ ﴿۲۷﴾

[و] مى‏گویند شما [ظاهرا] از در راستى با ما درمى‏آمدید [و خود را حق به جانب مى‏نمودید] (۲۸)

 

قَالُوا إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ الْیَمِینِ ﴿۲۸﴾

[متهمان] مى‏گویند [نه] بلكه با ایمان نبودید (۲۹)

 

قَالُوا بَل لَّمْ تَكُونُوا مُؤْمِنِینَ ﴿۲۹﴾

و ما را بر شما هیچ تسلطى نبود بلكه خودتان سركش بودید (۳۰)

 

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَیْكُم مِّن سُلْطَانٍ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًا طَاغِینَ ﴿۳۰﴾

پس فرمان پروردگارمان بر ما سزاوار آمد ما واقعا باید [عذاب را] بچشیم (۳۱)

 

فَحَقَّ عَلَیْنَا قَوْلُ رَبِّنَا إِنَّا لَذَائِقُونَ ﴿۳۱﴾

و شما را گمراه كردیم زیرا خودمان گمراه بودیم (۳۲)

 

فَأَغْوَیْنَاكُمْ إِنَّا كُنَّا غَاوِینَ ﴿۳۲﴾

پس در حقیقت آنان در آن روز در عذاب شریك یكدیگرند (۳۳)

 

فَإِنَّهُمْ یَوْمَئِذٍ فِی الْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ ﴿۳۳﴾

[آرى] ما با مجرمان چنین رفتار مى‏كنیم (۳۴)

 

إِنَّا كَذَلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِینَ ﴿۳۴﴾

چرا كه آنان بودند كه وقتى به ایشان گفته مى‏شد خدایى جز خداى یگانه نیست تكبر مى‏ورزیدند (۳۵)

 

إِنَّهُمْ كَانُوا إِذَا قِیلَ لَهُمْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ یَسْتَكْبِرُونَ ﴿۳۵﴾

و مى‏گفتند آیا ما براى شاعرى دیوانه دست از خدایانمان برداریم (۳۶)

 

وَیَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوا آلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَّجْنُونٍ ﴿۳۶﴾

ولى نه [او] حقیقت را آورده و فرستادگان را تصدیق كرده است (۳۷)

 

بَلْ جَاء بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِینَ ﴿۳۷﴾

در واقع شما عذاب پر درد را خواهید چشید (۳۸)

 

إِنَّكُمْ لَذَائِقُو الْعَذَابِ الْأَلِیمِ ﴿۳۸﴾

و جز آنچه مى‏كردید جزا نمى‏یابید (۳۹)

 

وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿۳۹﴾

مگر بندگان پاكدل خدا (۴۰)

 

إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِینَ ﴿۴۰﴾

آنان روزى معین خواهند داشت (۴۱)

 

أُوْلَئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَّعْلُومٌ ﴿۴۱﴾

[انواع] میوه‏ها و آنان مورد احترام خواهند بود (۴۲)

 

فَوَاكِهُ وَهُم مُّكْرَمُونَ ﴿۴۲﴾

در باغهاى پر نعمت (۴۳)

 

فِی جَنَّاتِ النَّعِیمِ ﴿۴۳﴾

بر سریرها در برابر همدیگر [مى‏نشینند] (۴۴)

 

عَلَى سُرُرٍ مُّتَقَابِلِینَ ﴿۴۴﴾

با جامى از باده ناب پیرامونشان به گردش درمى‏آیند (۴۵)

 

یُطَافُ عَلَیْهِم بِكَأْسٍ مِن مَّعِینٍ ﴿۴۵﴾

[باده‏اى] سخت‏سپید كه نوشندگان را لذتى [خاص] مى‏دهد (۴۶)

 

بَیْضَاء لَذَّةٍ لِّلشَّارِبِینَ ﴿۴۶﴾

نه در آن فساد عقل است و نه ایشان از آن به بدمستى [و فرسودگى] مى‏افتند (۴۷)

 

لَا فِیهَا غَوْلٌ وَلَا هُمْ عَنْهَا یُنزَفُونَ ﴿۴۷﴾

و نزدشان [دلبرانى] فروهشته‏نگاه و فراخ‏دیده باشند (۴۸)

 

وَعِنْدَهُمْ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ عِینٌ ﴿۴۸﴾

[از شدت سپیدى] گویى تخم شتر مرغ [زیر پ ر ]ند (۴۹)

 

كَأَنَّهُنَّ بَیْضٌ مَّكْنُونٌ ﴿۴۹﴾

پس برخى‏شان به برخى روى نموده و از همدیگر پرس‏وجو مى‏كنند (۵۰)

 

فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ یَتَسَاءلُونَ ﴿۵۰﴾

گوینده‏اى از آنان مى‏گوید راستى من [در دنیا] همنشینى داشتم (۵۱)

 

قَالَ قَائِلٌ مِّنْهُمْ إِنِّی كَانَ لِی قَرِینٌ ﴿۵۱﴾

[كه به من] مى‏گفت آیا واقعا تو از باوردارندگانى (۵۲)

 

یَقُولُ أَئِنَّكَ لَمِنْ الْمُصَدِّقِینَ ﴿۵۲﴾

آیا وقتى مردیم و خاك و [مشتى] استخوان شدیم آیا واقعا جزا مى‏یابیم (۵۳)

 

أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَئِنَّا لَمَدِینُونَ ﴿۵۳﴾

[مؤمن] مى‏پرسد آیا شما اطلاع دارید [كجاست] (۵۴)

 

قَالَ هَلْ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ ﴿۵۴﴾

پس اطلاع حاصل مى‏كند و او را در میان آتش مى‏بیند (۵۵)

 

فَاطَّلَعَ فَرَآهُ فِی سَوَاء الْجَحِیمِ ﴿۵۵﴾

[و] مى‏گوید به خدا سوگند چیزى نمانده بود كه تو مرا به هلاكت اندازى (۵۶)

 

قَالَ تَاللَّهِ إِنْ كِدتَّ لَتُرْدِینِ ﴿۵۶﴾

و اگر رحمت پروردگارم نبود هرآینه من [نیز] از احضارشدگان بودم (۵۷)

 

وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّی لَكُنتُ مِنَ الْمُحْضَرِینَ ﴿۵۷﴾

[و از روى شوق مى‏گوید] آیا دیگر روى مرگ نمى‏بینیم (۵۸)

 

أَفَمَا نَحْنُ بِمَیِّتِینَ ﴿۵۸﴾

جز همان مرگ نخستین خود و ما هرگز عذاب نخواهیم شد (۵۹)

 

إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولَى وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِینَ ﴿۵۹﴾

راستى كه این همان كامیابى بزرگ است (۶۰)

 

إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ ﴿۶۰﴾

براى چنین [پاداشى] باید كوشندگان بكوشند (۶۱)

 

لِمِثْلِ هَذَا فَلْیَعْمَلْ الْعَامِلُونَ ﴿۶۱﴾

آیا از نظر پذیرایى این بهتر است‏یا درخت زقوم (۶۲)

 

أَذَلِكَ خَیْرٌ نُّزُلًا أَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ ﴿۶۲﴾

در حقیقت ما آن را براى ستمگران [مایه آزمایش و] عذابى گردانیدیم (۶۳)

 

إِنَّا جَعَلْنَاهَا فِتْنَةً لِّلظَّالِمِینَ ﴿۶۳﴾

آن درختى است كه از قعر آتش سوزان مى‏روید (۶۴)

 

إِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِی أَصْلِ الْجَحِیمِ ﴿۶۴﴾

میوه‏اش گویى چون كله‏هاى شیاطین است (۶۵)

 

طَلْعُهَا كَأَنَّهُ رُؤُوسُ الشَّیَاطِینِ ﴿۶۵﴾

پس [دوزخیان] حتما از آن مى‏خورند و شكمها را از آن پر مى‏كنند (۶۶)

 

فَإِنَّهُمْ لَآكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِؤُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ ﴿۶۶﴾

سپس ایشان را بر سر آن آمیغى از آب جوشان است (۶۷)

 

ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَیْهَا لَشَوْبًا مِّنْ حَمِیمٍ ﴿۶۷﴾

آنگاه بازگشتشان بى‏گمان به سوى دوزخ است (۶۸)

 

ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى الْجَحِیمِ ﴿۶۸﴾

آنها پدران خود را گمراه یافتند (۶۹)

 

إِنَّهُمْ أَلْفَوْا آبَاءهُمْ ضَالِّینَ ﴿۶۹﴾

پس ایشان به دنبال آنها مى‏شتابند (۷۰)

 

فَهُمْ عَلَى آثَارِهِمْ یُهْرَعُونَ ﴿۷۰﴾

و قطعا پیش از آنها بیشتر پیشینیان به گمراهى افتادند (۷۱)

 

وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ الْأَوَّلِینَ ﴿۷۱﴾

و حال آنكه مسلما در میانشان هشداردهندگانى فرستادیم (۷۲)

 

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِیهِم مُّنذِرِینَ ﴿۷۲﴾

پس ببین فرجام هشدارداده‏شدگان چگونه بود (۷۳)

 

فَانظُرْ كَیْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنذَرِینَ ﴿۷۳﴾

به استثناى بندگان پاكدل خدا (۷۴)

 

إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِینَ ﴿۷۴﴾

و نوح ما را ندا داد و چه نیك اجابت‏كننده بودیم (۷۵)

 

وَلَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِیبُونَ ﴿۷۵﴾

و او و كسانش را از اندوه بزرگ رهانیدیم (۷۶)

 

وَنَجَّیْنَاهُ وَأَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِیمِ ﴿۷۶﴾

و [تنها] نسل او را باقى گذاشتیم (۷۷)

 

وَجَعَلْنَا ذُرِّیَّتَهُ هُمْ الْبَاقِینَ ﴿۷۷﴾

و در میان آیندگان [آوازه نیك] او را بر جاى گذاشتیم (۷۸)

 

وَتَرَكْنَا عَلَیْهِ فِی الْآخِرِینَ ﴿۷۸﴾

درود بر نوح در میان جهانیان (۷۹)

 

سَلَامٌ عَلَى نُوحٍ فِی الْعَالَمِینَ ﴿۷۹﴾

ما این گونه نیكوكاران را پاداش مى‏دهیم (۸۰)

 

إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ ﴿۸۰﴾

به راستى او از بندگان مؤمن ما بود (۸۱)

 

إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِینَ ﴿۸۱﴾

سپس دیگران را غرق كردیم (۸۲)

 

ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِینَ ﴿۸۲﴾

و بى‏گمان ابراهیم از پیروان اوست (۸۳)

 

وَإِنَّ مِن شِیعَتِهِ لَإِبْرَاهِیمَ ﴿۸۳﴾

آنگاه كه با دلى پاك به [پیشگاه] پروردگارش آمد (۸۴)

 

إِذْ جَاء رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ ﴿۸۴﴾

چون به پدر[خوانده] و قوم خود گفت چه مى‏پرستید (۸۵)

 

إِذْ قَالَ لِأَبِیهِ وَقَوْمِهِ مَاذَا تَعْبُدُونَ ﴿۸۵﴾

آیا غیر از آنها به دروغ خدایانى [دیگر] مى‏خواهید (۸۶)

 

أَئِفْكًا آلِهَةً دُونَ اللَّهِ تُرِیدُونَ ﴿۸۶﴾

پس گمانتان به پروردگار جهانها چیست (۸۷)

 

فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ الْعَالَمِینَ ﴿۸۷﴾

پس نظرى به ستارگان افكند (۸۸)

 

فَنَظَرَ نَظْرَةً فِی النُّجُومِ ﴿۸۸﴾

و گفت من كسالت دارم (۸۹)

 

فَقَالَ إِنِّی سَقِیمٌ ﴿۸۹﴾

پس پشت‏كنان از او روى برتافتند (۹۰)

 

فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِینَ ﴿۹۰﴾

تا نهانى به سوى خدایانشان رفت و [به ریشخند] گفت آیا غذا نمى‏خورید (۹۱)

 

فَرَاغَ إِلَى آلِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ ﴿۹۱﴾

شما را چه شده كه سخن نمى‏گویید (۹۲)

 

مَا لَكُمْ لَا تَنطِقُونَ ﴿۹۲﴾

پس با دست راست بر سر آنها زدن گرفت (۹۳)

 

فَرَاغَ عَلَیْهِمْ ضَرْبًا بِالْیَمِینِ ﴿۹۳﴾

تا دوان دوان سوى او روى‏آور شدند (۹۴)

 

فَأَقْبَلُوا إِلَیْهِ یَزِفُّونَ ﴿۹۴﴾

[ابراهیم] گفت آیا آنچه را مى‏تراشید مى‏پرستید (۹۵)

 

قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ ﴿۹۵﴾

با اینكه خدا شما و آنچه را كه برمى‏سازید آفریده است (۹۶)

 

وَاللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ ﴿۹۶﴾

گفتند برایش [كوره]خانه‏اى بسازید و در آتشش بیندازید (۹۷)

 

قَالُوا ابْنُوا لَهُ بُنْیَانًا فَأَلْقُوهُ فِی الْجَحِیمِ ﴿۹۷﴾

پس خواستند به از نیرنگى زنند و[لى] ما آنان را پست گردانیدیم (۹۸)

 

فَأَرَادُوا بِهِ كَیْدًا فَجَعَلْنَاهُمُ الْأَسْفَلِینَ ﴿۹۸﴾

و [ابراهیم] گفت من به سوى پروردگارم رهسپارم زودا كه مرا راه نماید (۹۹)

 

وَقَالَ إِنِّی ذَاهِبٌ إِلَى رَبِّی سَیَهْدِینِ ﴿۹۹﴾

اى پروردگار من مرا [فرزندى] از شایستگان بخش (۱۰۰)

 

رَبِّ هَبْ لِی مِنَ الصَّالِحِینَ ﴿۱۰۰﴾

پس او را به پسرى بردبار مژده دادیم (۱۰۱)

 

فَبَشَّرْنَاهُ بِغُلَامٍ حَلِیمٍ ﴿۱۰۱﴾

و وقتى با او به جایگاه سعى رسید گفت اى پسرك من من در خواب [چنین] مى‏بینم كه تو را سر مى‏برم پس ببین چه به نظرت مى‏آید گفت اى پدر من آنچه را مامورى بكن ان شاء الله مرا از شكیبایان خواهى یافت (۱۰۲)

 

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْیَ قَالَ یَا بُنَیَّ إِنِّی أَرَى فِی الْمَنَامِ أَنِّی أَذْبَحُكَ فَانظُرْ مَاذَا تَرَى قَالَ یَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِی إِن شَاء اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِینَ ﴿۱۰۲﴾

پس وقتى هر دو تن دردادند [و همدیگر را بدرود گفتند] و [پسر] را به پیشانى بر خاك افكند (۱۰۳)

 

فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِینِ ﴿۱۰۳﴾

او را ندا دادیم كه اى ابراهیم (۱۰۴)

 

وَنَادَیْنَاهُ أَنْ یَا إِبْرَاهِیمُ ﴿۱۰۴﴾

رؤیا[ى خود] را حقیقت بخشیدى ما نیكوكاران را چنین پاداش مى‏دهیم (۱۰۵)

 

قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیَا إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ ﴿۱۰۵﴾

راستى كه این همان آزمایش آشكار بود (۱۰۶)

 

إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْبَلَاء الْمُبِینُ ﴿۱۰۶﴾

و او را در ازاى قربانى بزرگى باز رهانیدیم (۱۰۷)

 

وَفَدَیْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِیمٍ ﴿۱۰۷﴾

و در [میان] آیندگان براى او [آوازه نیك] به جاى گذاشتیم (۱۰۸)

 

وَتَرَكْنَا عَلَیْهِ فِی الْآخِرِینَ ﴿۱۰۸﴾

درود بر ابراهیم (۱۰۹)

 

سَلَامٌ عَلَى إِبْرَاهِیمَ ﴿۱۰۹﴾

نیكوكاران را چنین پاداش مى‏دهیم (۱۱۰)

 

كَذَلِكَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ ﴿۱۱۰﴾

در حقیقت او از بندگان با ایمان ما بود (۱۱۱)

 

إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِینَ ﴿۱۱۱﴾

و او را به اسحاق كه پیامبرى از [جمله] شایستگان است مژده دادیم (۱۱۲)

 

وَبَشَّرْنَاهُ بِإِسْحَاقَ نَبِیًّا مِّنَ الصَّالِحِینَ ﴿۱۱۲﴾

و به او و به اسحاق بركت دادیم و از نسل آن دو برخى نیكوكار و [برخى] آشكارا به خود ستمكار بودند (۱۱۳)

 

وَبَارَكْنَا عَلَیْهِ وَعَلَى إِسْحَاقَ وَمِن ذُرِّیَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَظَالِمٌ لِّنَفْسِهِ مُبِینٌ ﴿۱۱۳﴾

و در حقیقت بر موسى و هارون منت نهادیم (۱۱۴)

 

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَى مُوسَى وَهَارُونَ ﴿۱۱۴﴾

و آن دو و قومشان را از اندوه بزرگ رهانیدیم (۱۱۵)

 

وَنَجَّیْنَاهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِیمِ ﴿۱۱۵﴾

و آنان را یارى دادیم تا ایشان غالب آمدند (۱۱۶)

 

وَنَصَرْنَاهُمْ فَكَانُوا هُمُ الْغَالِبِینَ ﴿۱۱۶﴾

و آن دو را كتاب روشن دادیم (۱۱۷)

 

وَآتَیْنَاهُمَا الْكِتَابَ الْمُسْتَبِینَ ﴿۱۱۷﴾

و هر دو را به راه راست هدایت كردیم (۱۱۸)

 

وَهَدَیْنَاهُمَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِیمَ ﴿۱۱۸﴾

و براى آن دو در [میان] آیندگان [نام نیك] به جاى گذاشتیم (۱۱۹)

 

وَتَرَكْنَا عَلَیْهِمَا فِی الْآخِرِینَ ﴿۱۱۹﴾

درود بر موسى و هارون (۱۲۰)

 

سَلَامٌ عَلَى مُوسَى وَهَارُونَ ﴿۱۲۰﴾

ما نیكوكاران را چنین پاداش مى‏دهیم (۱۲۱)

 

إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ ﴿۱۲۱﴾

زیرا آن دو از بندگان با ایمان ما بودند (۱۲۲)

 

إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِینَ ﴿۱۲۲﴾

و به راستى الیاس از فرستادگان [ما] بود (۱۲۳)

 

وَإِنَّ إِلْیَاسَ لَمِنْ الْمُرْسَلِینَ ﴿۱۲۳﴾

چون به قوم خود گفت آیا پروا نمى‏دارید (۱۲۴)

 

إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿۱۲۴﴾

آیا بعل را مى‏پرستید و بهترین آفرینندگان را وامى‏گذارید (۱۲۵)

 

أَتَدْعُونَ بَعْلًا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخَالِقِینَ ﴿۱۲۵﴾

[یعنى] خدا را كه پروردگار شما و پروردگار پدران پیشین شماست (۱۲۶)

 

اللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِینَ ﴿۱۲۶﴾

پس او را دروغگو شمردند و قطعا آنها [در آتش] احضار خواهند شد (۱۲۷)

 

فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ﴿۱۲۷﴾

مگر بندگان پاكدین خدا (۱۲۸)

 

إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِینَ ﴿۱۲۸﴾

و براى او در [میان] آیندگان [آوازه نیك] به جاى گذاشتیم (۱۲۹)

 

وَتَرَكْنَا عَلَیْهِ فِی الْآخِرِینَ ﴿۱۲۹﴾

درود بر پیروان الیاس (۱۳۰)

 

سَلَامٌ عَلَى إِلْ یَاسِینَ ﴿۱۳۰﴾

ما نیكوكاران را این گونه پاداش مى‏دهیم (۱۳۱)

 

إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ ﴿۱۳۱﴾

زیرا او از بندگان با ایمان ما بود (۱۳۲)

 

إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِینَ ﴿۱۳۲﴾

و در حقیقت لوط از زمره فرستادگان بود (۱۳۳)

 

وَإِنَّ لُوطًا لَّمِنَ الْمُرْسَلِینَ ﴿۱۳۳﴾

آنگاه كه او و همه كسانش را رهانیدیم (۱۳۴)

 

إِذْ نَجَّیْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِینَ ﴿۱۳۴﴾

جز پیرزنى كه در میان باقى‏ماندگان [و خاكسترشدگان] بود (۱۳۵)

 

إِلَّا عَجُوزًا فِی الْغَابِرِینَ ﴿۱۳۵﴾

سپس دیگران را هلاك كردیم (۱۳۶)

 

ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِینَ ﴿۱۳۶﴾

و در حقیقت‏شما بر آنان صبحگاهان (۱۳۷)

 

وَإِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَیْهِم مُّصْبِحِینَ ﴿۱۳۷﴾

و شامگاهان مى‏گذرید آیا به فكر فرو نمى‏روید (۱۳۸)

 

وَبِاللَّیْلِ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿۱۳۸﴾

و در حقیقت‏یونس از زمره فرستادگان بود (۱۳۹)

 

وَإِنَّ یُونُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِینَ ﴿۱۳۹﴾

آنگاه كه به سوى كشتى پر بگریخت (۱۴۰)

 

إِذْ أَبَقَ إِلَى الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ﴿۱۴۰﴾

پس [سرنشینان] با هم قرعه انداختند و [یونس] از باختگان شد (۱۴۱)

 

فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنْ الْمُدْحَضِینَ ﴿۱۴۱﴾

[او را به دریا افكندند] و عنبرماهى او را بلعید در حالى كه او نكوهشگر خویش بود (۱۴۲)

 

فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَهُوَ مُلِیمٌ ﴿۱۴۲﴾

و اگر او از زمره تسبیح‏كنندگان نبود (۱۴۳)

 

فَلَوْلَا أَنَّهُ كَانَ مِنْ الْمُسَبِّحِینَ ﴿۱۴۳﴾

قطعا تا روزى كه برانگیخته مى‏شوند در شكم آن [ماهى] مى‏ماند (۱۴۴)

 

لَلَبِثَ فِی بَطْنِهِ إِلَى یَوْمِ یُبْعَثُونَ ﴿۱۴۴﴾

پس او را در حالى كه ناخوش بود به زمین خشكى افكندیم (۱۴۵)

 

فَنَبَذْنَاهُ بِالْعَرَاء وَهُوَ سَقِیمٌ ﴿۱۴۵﴾

و بر بالاى [سر] او درختى از [نوع] كدوبن رویانیدیم (۱۴۶)

 

وَأَنبَتْنَا عَلَیْهِ شَجَرَةً مِّن یَقْطِینٍ ﴿۱۴۶﴾

و او را به سوى یكصدهزار [نفر از ساكنان نینوا] یا بیشتر روانه كردیم (۱۴۷)

 

وَأَرْسَلْنَاهُ إِلَى مِئَةِ أَلْفٍ أَوْ یَزِیدُونَ ﴿۱۴۷﴾

پس ایمان آوردند و تا چندى برخوردارشان كردیم (۱۴۸)

 

فَآمَنُوا فَمَتَّعْنَاهُمْ إِلَى حِینٍ ﴿۱۴۸﴾

پس از مشركان جویا شو آیا پروردگارت را دختران و آنان را پسران است (۱۴۹)

 

فَاسْتَفْتِهِمْ أَلِرَبِّكَ الْبَنَاتُ وَلَهُمُ الْبَنُونَ ﴿۱۴۹﴾

یا فرشتگان را مادینه آفریدیم و آنان شاهد بودند (۱۵۰)

 

أَمْ خَلَقْنَا الْمَلَائِكَةَ إِنَاثًا وَهُمْ شَاهِدُونَ ﴿۱۵۰﴾

هش‏دار كه اینان از دروغ پردازى خود قطعا خواهند گفت (۱۵۱)

 

أَلَا إِنَّهُم مِّنْ إِفْكِهِمْ لَیَقُولُونَ ﴿۱۵۱﴾

خدا فرزند آورده در حالى كه آنها قطعا دروغگویانند (۱۵۲)

 

وَلَدَ اللَّهُ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ ﴿۱۵۲﴾

آیا [خدا] دختران را بر پسران برگزیده است (۱۵۳)

 

أَصْطَفَى الْبَنَاتِ عَلَى الْبَنِینَ ﴿۱۵۳﴾

شما را چه شده چگونه داورى مى‏كنید (۱۵۴)

 

مَا لَكُمْ كَیْفَ تَحْكُمُونَ ﴿۱۵۴﴾

آیا سر پند گرفتن ندارید (۱۵۵)

 

أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ﴿۱۵۵﴾

یا دلیلى آشكار [در دست] دارید (۱۵۶)

 

أَمْ لَكُمْ سُلْطَانٌ مُّبِینٌ ﴿۱۵۶﴾

پس اگر راست مى‏گویید كتابتان را بیاورید (۱۵۷)

 

فَأْتُوا بِكِتَابِكُمْ إِن كُنتُمْ صَادِقِینَ ﴿۱۵۷﴾

و میان خدا و جن‏ها پیوندى انگاشتند و حال آنكه جنیان نیك دانسته‏اند كه [براى حساب پس‏دادن] خودشان احضار خواهند شد (۱۵۸)

 

وَجَعَلُوا بَیْنَهُ وَبَیْنَ الْجِنَّةِ نَسَبًا وَلَقَدْ عَلِمَتِ الْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ﴿۱۵۸﴾

خدا منزه است از آنچه در وصف مى‏آورند (۱۵۹)

 

سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا یَصِفُونَ ﴿۱۵۹﴾

به استثناى بندگان پاكدل خدا (۱۶۰)

 

إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِینَ ﴿۱۶۰﴾

در حقیقت‏شما و آنچه [كه شما آن را] مى‏پرستید (۱۶۱)

 

فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ ﴿۱۶۱﴾

بر ضد او گمراه‏گر نیستید (۱۶۲)

 

مَا أَنتُمْ عَلَیْهِ بِفَاتِنِینَ ﴿۱۶۲﴾

مگر كسى را كه به دوزخ رفتنى است (۱۶۳)

 

إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ الْجَحِیمِ ﴿۱۶۳﴾

و هیچ یك از ما [فرشتگان] نیست مگر [اینكه] براى او [مقام و] مرتبه‏اى معین است (۱۶۴)

 

وَمَا مِنَّا إِلَّا لَهُ مَقَامٌ مَّعْلُومٌ ﴿۱۶۴﴾

و در حقیقت ماییم كه [براى انجام فرمان خدا] صف بسته‏ایم (۱۶۵)

 

وَإِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ ﴿۱۶۵﴾

و ماییم كه خود تسبیح‏گویانیم (۱۶۶)

 

وَإِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ ﴿۱۶۶﴾

و [مشركان] به تاكید مى‏گفتند (۱۶۷)

 

وَإِنْ كَانُوا لَیَقُولُونَ ﴿۱۶۷﴾

اگر پند [نامه‏ا]ى از پیشینیان نزد ما بود (۱۶۸)

 

لَوْ أَنَّ عِندَنَا ذِكْرًا مِّنْ الْأَوَّلِینَ ﴿۱۶۸﴾

قطعا از بندگان خالص خدا مى‏شدیم (۱۶۹)

 

لَكُنَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِینَ ﴿۱۶۹﴾

ولى [وقتى قرآن آمد] به آن كافر شدند و زودا كه بدانند (۱۷۰)

 

فَكَفَرُوا بِهِ فَسَوْفَ یَعْلَمُونَ ﴿۱۷۰﴾

و قطعا فرمان ما در باره بندگان فرستاده ما از پیش [چنین] رفته است (۱۷۱)

 

وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِینَ ﴿۱۷۱﴾

كه آنان [بر دشمنان خودشان] حتما پیروز خواهند شد (۱۷۲)

 

إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنصُورُونَ ﴿۱۷۲﴾

و سپاه ما هرآینه غالب‏آیندگانند (۱۷۳)

 

وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ ﴿۱۷۳﴾

پس تا مدتى [معین] از آنان روى برتاب (۱۷۴)

 

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّى حِینٍ ﴿۱۷۴﴾

و آنان را بنگر كه خواهند دید (۱۷۵)

 

وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ یُبْصِرُونَ ﴿۱۷۵﴾

آیا عذاب ما را شتابزده خواستارند (۱۷۶)

 

أَفَبِعَذَابِنَا یَسْتَعْجِلُونَ ﴿۱۷۶﴾

[پس هشدارداده‏شدگان را] آنگاه كه عذاب به خانه آنان فرود آید چه بد صبحگاهى است (۱۷۷)

 

فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَاء صَبَاحُ الْمُنذَرِینَ ﴿۱۷۷﴾

و از ایشان تا مدتى [معین] روى برتاب (۱۷۸)

 

وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّى حِینٍ ﴿۱۷۸﴾

و بنگر كه خواهند دید (۱۷۹)

 

وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ یُبْصِرُونَ ﴿۱۷۹﴾

منزه است پروردگار تو پروردگار شكوهمند از آنچه وصف مى‏كنند (۱۸۰)

 

سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا یَصِفُونَ ﴿۱۸۰﴾

و درود بر فرستادگان (۱۸۱)

 

وَسَلَامٌ عَلَى الْمُرْسَلِینَ ﴿۱۸۱﴾

و ستایش ویژه خدا پروردگار جهانهاست (۱۸۲)

 

وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ ﴿۱۸۲﴾





درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : اکبر صادقی
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :