تبلیغات
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها - ص
 
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها
التماس دعا خیر و فاتحه نثار روح مادر و پدرم
سوره ۳۸: ص - جزء ۲۳


 
   




به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

صاد سوگند به قرآن پراندرز (۱)

 

ص وَالْقُرْآنِ ذِی الذِّكْرِ ﴿۱﴾

آرى آنان كه كفر ورزیدند در سركشى و ستیزه‏اند (۲)

 

بَلِ الَّذِینَ كَفَرُوا فِی عِزَّةٍ وَشِقَاقٍ ﴿۲﴾

چه بسیار نسلها كه پیش از ایشان هلاك كردیم كه [ما را] به فریاد خواندند و[لى] دیگر مجال گریز نبود (۳)

 

كَمْ أَهْلَكْنَا مِن قَبْلِهِم مِّن قَرْنٍ فَنَادَوْا وَلَاتَ حِینَ مَنَاصٍ ﴿۳﴾

و از اینكه هشداردهنده‏اى از خودشان برایشان آمده درشگفتند و كافران مى گویند این ساحرى شیاد است (۴)

 

وَعَجِبُوا أَن جَاءهُم مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ وَقَالَ الْكَافِرُونَ هَذَا سَاحِرٌ كَذَّابٌ ﴿۴﴾

آیا خدایان [متعدد] را خداى واحدى قرار داده این واقعا چیز عجیبى است (۵)

 

أَجَعَلَ الْآلِهَةَ إِلَهًا وَاحِدًا إِنَّ هَذَا لَشَیْءٌ عُجَابٌ ﴿۵﴾

و بزرگانشان روان شدند [و گفتند] بروید و بر خدایان خود ایستادگى نمایید كه این امر قطعا هدف [ما]ست (۶)

 

وَانطَلَقَ الْمَلَأُ مِنْهُمْ أَنِ امْشُوا وَاصْبِرُوا عَلَى آلِهَتِكُمْ إِنَّ هَذَا لَشَیْءٌ یُرَادُ ﴿۶﴾

[از طرفى] این [مطلب] را در آیین اخیر [عیسوى هم] نشنیده‏ایم این [ادعا] جز دروغ‏بافى نیست (۷)

 

مَا سَمِعْنَا بِهَذَا فِی الْمِلَّةِ الْآخِرَةِ إِنْ هَذَا إِلَّا اخْتِلَاقٌ ﴿۷﴾

آیا از میان ما قرآن بر او نازل شده است [نه] بلكه آنان در باره قرآن من دودلند [نه] بلكه هنوز عذاب [مرا] نچشیده‏اند (۸)

 

أَأُنزِلَ عَلَیْهِ الذِّكْرُ مِن بَیْنِنَا بَلْ هُمْ فِی شَكٍّ مِّن ذِكْرِی بَلْ لَمَّا یَذُوقُوا عَذَابِ ﴿۸﴾

آیا گنجینه‏هاى رحمت پروردگار ارجمند بسیار بخشنده تو نزد ایشان است (۹)

 

أَمْ عِندَهُمْ خَزَائِنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ الْعَزِیزِ الْوَهَّابِ ﴿۹﴾

آیا فرمانروایى آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است از آن ایشان است [اگر چنین است] پس [با چنگ زدن] در آن اسباب به بالا روند (۱۰)

 

أَمْ لَهُم مُّلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَا فَلْیَرْتَقُوا فِی الْأَسْبَابِ ﴿۱۰﴾

این سپاهك دسته‏هاى دشمن در آنجا [=ب در] در هم شكستنى‏اند (۱۱)

 

جُندٌ مَّا هُنَالِكَ مَهْزُومٌ مِّنَ الْأَحْزَابِ ﴿۱۱﴾

پیش از ایشان قوم نوح و عاد و فرعون صاحب [عمارت و] خرگاهها تكذیب كردند (۱۲)

 

كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ ذُو الْأَوْتَادِ ﴿۱۲﴾

و ثمود و قوم لوط و اصحاب ایكه [نیز به تكذیب پرداختند] آنها دسته‏هاى مخالف بودند (۱۳)

 

وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الأَیْكَةِ أُوْلَئِكَ الْأَحْزَابُ ﴿۱۳﴾

هیچ كدام نبودند كه پیامبران [ما] را تكذیب نكنند پس عقوبت [من بر آنان] سزاوار آمد (۱۴)

 

إِن كُلٌّ إِلَّا كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ ﴿۱۴﴾

و اینان جز یك فریاد را انتظار نمى‏ب رند كه هیچ [مجال] سر خاراندنى در آن نیست (۱۵)

 

وَمَا یَنظُرُ هَؤُلَاء إِلَّا صَیْحَةً وَاحِدَةً مَّا لَهَا مِن فَوَاقٍ ﴿۱۵﴾

و گفتند پروردگارا پیش از [رسیدن] روز حساب بهره ما را [از عذاب] به شتاب به ما بده (۱۶)

 

وَقَالُوا رَبَّنَا عَجِّل لَّنَا قِطَّنَا قَبْلَ یَوْمِ الْحِسَابِ ﴿۱۶﴾

بر آنچه مى‏گویند صبر كن و داوود بنده ما را كه داراى امكانات [متعدد] بود به یاد آور آرى او بسیار بازگشت‏كننده [به سوى خدا] بود (۱۷)

 

اصْبِرْ عَلَى مَا یَقُولُونَ وَاذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوُودَ ذَا الْأَیْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ ﴿۱۷﴾

ما كوهها را با او مسخر ساختیم [كه] شامگاهان و بامدادان خداوند را نیایش مى‏كردند (۱۸)

 

إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهُ یُسَبِّحْنَ بِالْعَشِیِّ وَالْإِشْرَاقِ ﴿۱۸﴾

و پرندگان را از هر سو [بر او] گرد [آوردیم] همگى [به نواى دلنوازش] به سوى او بازگشت‏كننده [و خدا را ستایشگر] بودند (۱۹)

 

وَالطَّیْرَ مَحْشُورَةً كُلٌّ لَّهُ أَوَّابٌ ﴿۱۹﴾

و پادشاهیش را استوار كردیم و او را حكمت و كلام فیصله‏دهنده عطا كردیم (۲۰)

 

وَشَدَدْنَا مُلْكَهُ وَآتَیْنَاهُ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ ﴿۲۰﴾

و آیا خبر دادخواهان چون از نمازخانه [او] بالا رفتند به تو رسید (۲۱)

 

وَهَلْ أَتَاكَ نَبَأُ الْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرَابَ ﴿۲۱﴾

وقتى [به طور ناگهانى] بر داوود درآمدند و او از آنان به هراس افتاد گفتند مترس [ما] دو مدعى [هستیم] كه یكى از ما بر دیگرى تجاوز كرده پس میان ما به حق داورى كن و از حق دور مشو و ما را به راه راست راهبر باش (۲۲)

 

إِذْ دَخَلُوا عَلَى دَاوُودَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قَالُوا لَا تَخَفْ خَصْمَانِ بَغَى بَعْضُنَا عَلَى بَعْضٍ فَاحْكُم بَیْنَنَا بِالْحَقِّ وَلَا تُشْطِطْ وَاهْدِنَا إِلَى سَوَاء الصِّرَاطِ ﴿۲۲﴾

این [شخص] برادر من است او را نود و نه میش و مرا یك میش است و مى‏گوید آن را به من بسپار و در سخنورى بر من غالب آمده است (۲۳)

 

إِنَّ هَذَا أَخِی لَهُ تِسْعٌ وَتِسْعُونَ نَعْجَةً وَلِیَ نَعْجَةٌ وَاحِدَةٌ فَقَالَ أَكْفِلْنِیهَا وَعَزَّنِی فِی الْخِطَابِ ﴿۲۳﴾

[داوود] گفت قطعا او در مطالبه میش تو [اضافه] بر میش‏هاى خودش بر تو ستم كرده و در حقیقت بسیارى از شریكان به همدیگر ستم روا مى‏دارند به استثناى كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كرده‏اند و اینها بس اندكند و داوود دانست كه ما او را آزمایش كرده‏ایم پس از پروردگارش آمرزش خواست و به رو درافتاد و توبه كرد (۲۴)

 

قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ إِلَى نِعَاجِهِ وَإِنَّ كَثِیرًا مِّنْ الْخُلَطَاء لَیَبْغِی بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَقَلِیلٌ مَّا هُمْ وَظَنَّ دَاوُودُ أَنَّمَا فَتَنَّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَخَرَّ رَاكِعًا وَأَنَابَ ﴿۲۴﴾

و بر او این [ماجرا] را بخشودیم و در حقیقت براى او پیش ما تقرب و فرجامى خوش خواهد بود (۲۵)

 

فَغَفَرْنَا لَهُ ذَلِكَ وَإِنَّ لَهُ عِندَنَا لَزُلْفَى وَحُسْنَ مَآبٍ ﴿۲۵﴾

اى داوود ما تو را در زمین خلیفه [و جانشین] گردانیدیم پس میان مردم به حق داورى كن و زنهار از هوس پیروى مكن كه تو را از راه خدا به در كند در حقیقت كسانى كه از راه خدا به در مى‏روند به [سزاى] آنكه روز حساب را فراموش كرده‏اند عذابى سخت‏خواهند داشت (۲۶)

 

یَا دَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِیفَةً فِی الْأَرْضِ فَاحْكُم بَیْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَیُضِلَّكَ عَن سَبِیلِ اللَّهِ إِنَّ الَّذِینَ یَضِلُّونَ عَن سَبِیلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِیدٌ بِمَا نَسُوا یَوْمَ الْحِسَابِ ﴿۲۶﴾

و آسمان و زمین و آنچه را كه میان این دو است به باطل نیافریدیم این گمان كسانى است كه كافر شده [و حق‏پوشى كرده]اند پس واى از آتش بر كسانى كه كافر شده‏اند (۲۷)

 

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاء وَالْأَرْضَ وَمَا بَیْنَهُمَا بَاطِلًا ذَلِكَ ظَنُّ الَّذِینَ كَفَرُوا فَوَیْلٌ لِّلَّذِینَ كَفَرُوا مِنَ النَّارِ ﴿۲۷﴾

یا [مگر] كسانى را كه گرویده و كارهاى شایسته كرده‏اند چون مفسدان در زمین مى‏گردانیم یا پرهیزگاران را چون پلیدكاران قرار مى‏دهیم (۲۸)

 

أَمْ نَجْعَلُ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ كَالْمُفْسِدِینَ فِی الْأَرْضِ أَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِینَ كَالْفُجَّارِ ﴿۲۸﴾

[این] كتابى مبارك است كه آن را به سوى تو نازل كرده‏ایم تا در [باره] آیات آن بیندیشند و خردمندان پند گیرند (۲۹)

 

كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَیْكَ مُبَارَكٌ لِّیَدَّبَّرُوا آیَاتِهِ وَلِیَتَذَكَّرَ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ ﴿۲۹﴾

و سلیمان را به داوود بخشیدیم چه نیكو بنده‏اى به راستى او توبه‏كار [و ستایشگر] بود (۳۰)

 

وَوَهَبْنَا لِدَاوُودَ سُلَیْمَانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ ﴿۳۰﴾

هنگامى كه [طرف] غروب اسبهاى اصیل را بر او عرضه كردند (۳۱)

 

إِذْ عُرِضَ عَلَیْهِ بِالْعَشِیِّ الصَّافِنَاتُ الْجِیَادُ ﴿۳۱﴾

[سلیمان] گفت واقعا من دوستى اسبان را بر یاد پروردگارم ترجیح دادم تا [هنگام نماز گذشت و خورشید] در پس حجاب ظلمت‏شد (۳۲)

 

فَقَالَ إِنِّی أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَیْرِ عَن ذِكْرِ رَبِّی حَتَّى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ ﴿۳۲﴾

[گفت اسبها] را نزد من باز آورید پس شروع كرد به دست كشیدن بر ساقها و گردن آنها [و سرانجام وقف كردن آنها در راه خدا] (۳۳)

 

رُدُّوهَا عَلَیَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالْأَعْنَاقِ ﴿۳۳﴾

و قطعا سلیمان را آزمودیم و بر تخت او جسدى بیفكندیم پس به توبه باز آمد (۳۴)

 

وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَیْمَانَ وَأَلْقَیْنَا عَلَى كُرْسِیِّهِ جَسَدًا ثُمَّ أَنَابَ ﴿۳۴﴾

گفت پروردگارا مرا ببخش و ملكى به من ارزانى دار كه هیچ كس را پس از من سزاوار نباشد در حقیقت تویى كه خود بسیار بخشنده‏اى (۳۵)

 

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِی وَهَبْ لِی مُلْكًا لَّا یَنبَغِی لِأَحَدٍ مِّنْ بَعْدِی إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ ﴿۳۵﴾

پس باد را در اختیار او قرار دادیم كه هر جا تصمیم مى‏گرفت به فرمان او نرم روان مى‏شد (۳۶)

 

فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّیحَ تَجْرِی بِأَمْرِهِ رُخَاء حَیْثُ أَصَابَ ﴿۳۶﴾

و شیطانها را [از] بنا و غواص (۳۷)

 

وَالشَّیَاطِینَ كُلَّ بَنَّاء وَغَوَّاصٍ ﴿۳۷﴾

تا [وحشیان] دیگر را كه جفت جفت با زنجیرها به هم بسته بودند [تحت فرمانش درآوردیم] (۳۸)

 

وَآخَرِینَ مُقَرَّنِینَ فِی الْأَصْفَادِ ﴿۳۸﴾

[گفتیم] این بخشش ماست [آن را] بى‏شمار ببخش یا نگاه دار (۳۹)

 

هَذَا عَطَاؤُنَا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَیْرِ حِسَابٍ ﴿۳۹﴾

و قطعا براى او در پیشگاه ما تقرب و فرجام نیكوست (۴۰)

 

وَإِنَّ لَهُ عِندَنَا لَزُلْفَى وَحُسْنَ مَآبٍ ﴿۴۰﴾

و بنده ما ایوب را به یاد آور آنگاه كه پروردگارش را ندا داد كه شیطان مرا به رنج و عذاب مبتلا كرد (۴۱)

 

وَاذْكُرْ عَبْدَنَا أَیُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّی مَسَّنِیَ الشَّیْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ ﴿۴۱﴾

[به او گفتیم] با پاى خود [به زمین] بكوب اینك این چشمه‏سارى است‏سرد و آشامیدنى (۴۲)

 

ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هَذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ ﴿۴۲﴾

و [مجددا] كسانش را و نظایر آنها را همراه آنها به او بخشیدیم تا رحمتى از جانب ما و عبرتى براى خردمندان باشد (۴۳)

 

وَوَهَبْنَا لَهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنَّا وَذِكْرَى لِأُوْلِی الْأَلْبَابِ ﴿۴۳﴾

[و به او گفتیم] یك بسته تركه به دستت برگیر و [همسرت را] با آن بزن و سوگند مشكن ما او را شكیبا یافتیم چه نیكوبنده‏اى به راستى او توبه‏كار بود (۴۴)

 

وَخُذْ بِیَدِكَ ضِغْثًا فَاضْرِب بِّهِ وَلَا تَحْنَثْ إِنَّا وَجَدْنَاهُ صَابِرًا نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ ﴿۴۴﴾

و بندگان ما ابراهیم و اسحاق و یعقوب را كه نیرومند و دیده‏ور بودند به یادآور (۴۵)

 

وَاذْكُرْ عِبَادَنَا إبْرَاهِیمَ وَإِسْحَاقَ وَیَعْقُوبَ أُوْلِی الْأَیْدِی وَالْأَبْصَارِ ﴿۴۵﴾

ما آنان را با موهبت ویژه‏اى كه یادآورى آن سراى بود خالص گردانیدیم (۴۶)

 

إِنَّا أَخْلَصْنَاهُم بِخَالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِ ﴿۴۶﴾

و آنان در پیشگاه ما جدا از برگزیدگان نیكانند (۴۷)

 

وَإِنَّهُمْ عِندَنَا لَمِنَ الْمُصْطَفَیْنَ الْأَخْیَارِ ﴿۴۷﴾

و اسماعیل و یسع و ذوالكفل را به یاد آور [كه] همه از نیكانند (۴۸)

 

وَاذْكُرْ إِسْمَاعِیلَ وَالْیَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ وَكُلٌّ مِّنْ الْأَخْیَارِ ﴿۴۸﴾

این یادكردى است و قطعا براى پرهیزگاران فرجامى نیك است (۴۹)

 

هَذَا ذِكْرٌ وَإِنَّ لِلْمُتَّقِینَ لَحُسْنَ مَآبٍ ﴿۴۹﴾

باغهاى همیشگى در حالى كه درهاى [آنها] برایشان گشوده‏است (۵۰)

 

جَنَّاتِ عَدْنٍ مُّفَتَّحَةً لَّهُمُ الْأَبْوَابُ ﴿۵۰﴾

در آنجا تكیه مى‏زنند [و] میوه‏هاى فراوان و نوشیدنى در آنجا طلب مى‏كنند (۵۱)

 

مُتَّكِئِینَ فِیهَا یَدْعُونَ فِیهَا بِفَاكِهَةٍ كَثِیرَةٍ وَشَرَابٍ ﴿۵۱﴾

و نزدشان [دلبران] فروهشته‏نگاه همسال است (۵۲)

 

وَعِندَهُمْ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ أَتْرَابٌ ﴿۵۲﴾

این است آنچه براى روز حساب به شما وعده داده مى‏شد (۵۳)

 

هَذَا مَا تُوعَدُونَ لِیَوْمِ الْحِسَابِ ﴿۵۳﴾

[مى‏گویند] در حقیقت این روزى ماست و آن را پایانى نیست (۵۴)

 

إِنَّ هَذَا لَرِزْقُنَا مَا لَهُ مِن نَّفَادٍ ﴿۵۴﴾

این است [حال بهشتیان] و [اما] براى طغیانگران واقعا بد فرجامى است (۵۵)

 

هَذَا وَإِنَّ لِلطَّاغِینَ لَشَرَّ مَآبٍ ﴿۵۵﴾

به جهنم درمى‏آیند و چه بد آرامگاهى است (۵۶)

 

جَهَنَّمَ یَصْلَوْنَهَا فَبِئْسَ الْمِهَادُ ﴿۵۶﴾

این جوشاب و چركاب است باید آن را بچشند (۵۷)

 

هَذَا فَلْیَذُوقُوهُ حَمِیمٌ وَغَسَّاقٌ ﴿۵۷﴾

و از همین گونه انواع دیگر [عذابها] (۵۸)

 

وَآخَرُ مِن شَكْلِهِ أَزْوَاجٌ ﴿۵۸﴾

اینها گروهى‏اند كه با شما به اجبار [در آتش] درمى‏آیند بدا به حال آنها زیرا آنان داخل آتش مى‏شوند (۵۹)

 

هَذَا فَوْجٌ مُّقْتَحِمٌ مَّعَكُمْ لَا مَرْحَبًا بِهِمْ إِنَّهُمْ صَالُوا النَّارِ ﴿۵۹﴾

[به رؤساى خود] مى‏گویند بلكه بر خود شما خوش مباد این [عذاب] را شما خود براى ما از پیش فراهم آوردید و چه بد قرارگاهى است (۶۰)

 

قَالُوا بَلْ أَنتُمْ لَا مَرْحَبًا بِكُمْ أَنتُمْ قَدَّمْتُمُوهُ لَنَا فَبِئْسَ الْقَرَارُ ﴿۶۰﴾

مى‏گویند پروردگارا هر كس این [عذاب] را از پیش براى ما فراهم آورده عذاب او را در آتش دو چندان كن (۶۱)

 

قَالُوا رَبَّنَا مَن قَدَّمَ لَنَا هَذَا فَزِدْهُ عَذَابًا ضِعْفًا فِی النَّارِ ﴿۶۱﴾

و مى‏گویند ما را چه شده است كه مردانى را كه ما آنان را از [زمره] اشرار مى‏شمردیم نمى‏بینیم (۶۲)

 

وَقَالُوا مَا لَنَا لَا نَرَى رِجَالًا كُنَّا نَعُدُّهُم مِّنَ الْأَشْرَارِ ﴿۶۲﴾

آیا آنان را [در دنیا] به ریشخند مى‏گرفتیم یا چشمها[ى ما] بر آنها نمى‏افتد (۶۳)

 

أَتَّخَذْنَاهُمْ سِخْرِیًّا أَمْ زَاغَتْ عَنْهُمُ الْأَبْصَارُ ﴿۶۳﴾

این مجادله اهل آتش قطعا راست است (۶۴)

 

إِنَّ ذَلِكَ لَحَقٌّ تَخَاصُمُ أَهْلِ النَّارِ ﴿۶۴﴾

بگو من فقط هشداردهنده‏اى هستم و جز خداى یگانه قهار معبودى دیگر نیست (۶۵)

 

قُلْ إِنَّمَا أَنَا مُنذِرٌ وَمَا مِنْ إِلَهٍ إِلَّا اللَّهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ ﴿۶۵﴾

پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است همان شكست‏ناپذیر آمرزنده (۶۶)

 

رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَا الْعَزِیزُ الْغَفَّارُ ﴿۶۶﴾

بگو این خبرى بزرگ است (۶۷)

 

قُلْ هُوَ نَبَأٌ عَظِیمٌ ﴿۶۷﴾

[كه] شما از آن روى برمى‏تابید (۶۸)

 

أَنتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُونَ ﴿۶۸﴾

مرا در باره ملاء اعلى هیچ دانشى نبود آنگاه كه مجادله مى‏كردند (۶۹)

 

مَا كَانَ لِی مِنْ عِلْمٍ بِالْمَلَإِ الْأَعْلَى إِذْ یَخْتَصِمُونَ ﴿۶۹﴾

به من هیچ [چیز] وحى نمى‏شود جز اینكه من هشداردهنده‏اى آشكارم (۷۰)

 

إِن یُوحَى إِلَیَّ إِلَّا أَنَّمَا أَنَا نَذِیرٌ مُّبِینٌ ﴿۷۰﴾

آنگاه كه پروردگارت به فرشتگان گفت من بشرى را از گل خواهم آفرید (۷۱)

 

إِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّی خَالِقٌ بَشَرًا مِن طِینٍ ﴿۷۱﴾

پس چون او را [كاملا] درست كردم و از روح خویش در آن دمیدم سجده‏كنان براى او [به خاك] بیفتید (۷۲)

 

فَإِذَا سَوَّیْتُهُ وَنَفَخْتُ فِیهِ مِن رُّوحِی فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِینَ ﴿۷۲﴾

پس همه فرشتگان یكسره سجده كردند (۷۳)

 

فَسَجَدَ الْمَلَائِكَةُ كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ ﴿۷۳﴾

مگر ابلیس [كه] تكبر نمود و از كافران شد (۷۴)

 

إِلَّا إِبْلِیسَ اسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنْ الْكَافِرِینَ ﴿۷۴﴾

فرمود اى ابلیس چه چیز تو را مانع شد كه براى چیزى كه به دستان قدرت خویش خلق كردم سجده آورى آیا تكبر نمودى یا از [جمله] برترى‏جویانى (۷۵)

 

قَالَ یَا إِبْلِیسُ مَا مَنَعَكَ أَن تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِیَدَیَّ أَسْتَكْبَرْتَ أَمْ كُنتَ مِنَ الْعَالِینَ ﴿۷۵﴾

گفت من از او بهترم مرا از آتش آفریده‏اى و او را از گل آفریده‏اى (۷۶)

 

قَالَ أَنَا خَیْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِی مِن نَّارٍ وَخَلَقْتَهُ مِن طِینٍ ﴿۷۶﴾

فرمود پس از آن [مقام] بیرون شو كه تو رانده‏اى (۷۷)

 

قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَإِنَّكَ رَجِیمٌ ﴿۷۷﴾

و تا روز جزا لعنت من بر تو باد (۷۸)

 

وَإِنَّ عَلَیْكَ لَعْنَتِی إِلَى یَوْمِ الدِّینِ ﴿۷۸﴾

گفت پروردگارا پس مرا تا روزى كه برانگیخته مى‏شوند مهلت ده (۷۹)

 

قَالَ رَبِّ فَأَنظِرْنِی إِلَى یَوْمِ یُبْعَثُونَ ﴿۷۹﴾

فرمود در حقیقت تو از مهلت‏یافتگانى (۸۰)

 

قَالَ فَإِنَّكَ مِنَ الْمُنظَرِینَ ﴿۸۰﴾

تا روز معین معلوم (۸۱)

 

إِلَى یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ ﴿۸۱﴾

[شیطان] گفت پس به عزت تو سوگند كه همگى را جدا از راه به در مى‏برم (۸۲)

 

قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿۸۲﴾

مگر آن بندگان پاكدل تو را (۸۳)

 

إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِینَ ﴿۸۳﴾

فرمود حق [از من] است و حق را مى‏گویم (۸۴)

 

قَالَ فَالْحَقُّ وَالْحَقَّ أَقُولُ ﴿۸۴﴾

هرآینه جهنم را از تو و از هر كس از آنان كه تو را پیروى كند از همگى‏شان خواهم انباشت (۸۵)

 

لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنكَ وَمِمَّن تَبِعَكَ مِنْهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿۸۵﴾

بگو مزدى بر این [رسالت] از شما طلب نمى‏كنم و من از كسانى نیستم كه چیزى از خود بسازم و به خدا نسبت دهم (۸۶)

 

قُلْ مَا أَسْأَلُكُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُتَكَلِّفِینَ ﴿۸۶﴾

این [قرآن] جز پندى براى جهانیان نیست (۸۷)

 

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَالَمِینَ ﴿۸۷﴾

و قطعا پس از چندى خبر آن را خواهید دانست (۸۸)

 

وَلَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ ﴿۸۸﴾




درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : اکبر صادقی
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :