تبلیغات
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها - الزمر
 
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها
التماس دعا خیر و فاتحه نثار روح مادر و پدرم
سوره ۳۹: الزمر - جزء ۲۳, ۲۴


 
   




به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

نازل شدن [این كتاب] از جانب خداى شكست‏ناپذیر سنجیده‏كار است (۱)

 

تَنزِیلُ الْكِتَابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِیزِ الْحَكِیمِ ﴿۱﴾

ما [این] كتاب را به حق به سوى تو فرود آوردیم پس خدا را در حالى كه اعتقاد [خود] را براى او خالص‏كننده‏اى عبادت كن (۲)

 

إِنَّا أَنزَلْنَا إِلَیْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ فَاعْبُدِ اللَّهَ مُخْلِصًا لَّهُ الدِّینَ ﴿۲﴾

آگاه باشید آیین پاك از آن خداست و كسانى كه به جاى او دوستانى براى خود گرفته‏اند [به این بهانه كه] ما آنها را جز براى اینكه ما را هر چه بیشتر به خدا نزدیك گردانند نمى‏پرستیم البته خدا میان آنان در باره آنچه كه بر سر آن اختلاف دارند داورى خواهد كرد در قیقت‏خدا آن كسى را كه دروغ‏پرداز ناسپاس است هدایت نمى‏كند (۳)

 

أَلَا لِلَّهِ الدِّینُ الْخَالِصُ وَالَّذِینَ اتَّخَذُوا مِن دُونِهِ أَوْلِیَاء مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِیُقَرِّبُونَا إِلَى اللَّهِ زُلْفَى إِنَّ اللَّهَ یَحْكُمُ بَیْنَهُمْ فِی مَا هُمْ فِیهِ یَخْتَلِفُونَ إِنَّ اللَّهَ لَا یَهْدِی مَنْ هُوَ كَاذِبٌ كَفَّارٌ ﴿۳﴾

اگر خدا مى‏خواست براى خود فرزندى بگیرد قطعا از [میان] آنچه خلق مى‏كند آنچه را مى‏خواست برمى‏گزید منزه است او اوست‏خداى یگانه قهار (۴)

 

لَوْ أَرَادَ اللَّهُ أَنْ یَتَّخِذَ وَلَدًا لَّاصْطَفَى مِمَّا یَخْلُقُ مَا یَشَاءُ سُبْحَانَهُ هُوَ اللَّهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ ﴿۴﴾

آسمانها و زمین را به حق آفرید شب را به روز درمى‏پیچد و روز را به شب درمى‏پیچد و آفتاب و ماه را تسخیر كرد هر كدام تا مدتى معین روانند آگاه باش كه او همان شكست‏ناپذیر آمرزنده است (۵)

 

خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ یُكَوِّرُ اللَّیْلَ عَلَى النَّهَارِ وَیُكَوِّرُ النَّهَارَ عَلَى اللَّیْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ یَجْرِی لِأَجَلٍ مُسَمًّى أَلَا هُوَ الْعَزِیزُ الْغَفَّارُ ﴿۵﴾

شما را از نفسى واحد آفرید سپس جفتش را از آن قرار داد و براى شما از دامها هشت قسم پدید آورد شما را در شكمهاى مادرانتان آفرینشى پس از آفرینشى [دیگر] در تاریكیهاى سه گانه [م شیمه و رحم و شكم] خلق كرد این است‏خدا پروردگار شما فرمانروایى [و حكومت مطلق] از آن اوست‏خدایى جز او نیست پس چگونه [و كجا از حق] برگردانیده مى‏شوید (۶)

 

خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَةٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَأَنزَلَ لَكُم مِّنْ الْأَنْعَامِ ثَمَانِیَةَ أَزْوَاجٍ یَخْلُقُكُمْ فِی بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ خَلْقًا مِن بَعْدِ خَلْقٍ فِی ظُلُمَاتٍ ثَلَاثٍ ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ فَأَنَّى تُصْرَفُونَ ﴿۶﴾

اگر كفر ورزید خدا از شما سخت بى‏نیاز است و براى بندگانش كفران را خوش نمى‏دارد و اگر سپاس دارید آن را براى شما مى‏پسندد و هیچ بردارنده‏اى بار [گناه] دیگرى را برنمى‏دارد آنگاه بازگشت‏شما به سوى پروردگارتان است و شما را به آنچه مى‏كردید خبر خواهد داد كه او به راز دلها داناست (۷)

 

إِن تَكْفُرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَنِیٌّ عَنكُمْ وَلَا یَرْضَى لِعِبَادِهِ الْكُفْرَ وَإِن تَشْكُرُوا یَرْضَهُ لَكُمْ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى ثُمَّ إِلَى رَبِّكُم مَّرْجِعُكُمْ فَیُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ إِنَّهُ عَلِیمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ﴿۷﴾

و چون به انسان آسیبى رسد پروردگارش را در حالى كه به سوى او بازگشت‏كننده است مى‏خواند سپس چون او را از جانب خود نعمتى عطا كند آن [مصیبتى] را كه در رفع آن پیشتر به درگاه او دعا مى‏كرد فراموش مى‏نماید و براى خدا همتایانى قرار مى‏دهد تا [خود و دیگران را] از راه او گمراه گرداند بگو به كفرت اندكى برخوردار شو كه تو از اهل آتشى (۸)

 

وَإِذَا مَسَّ الْإِنسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُنِیبًا إِلَیْهِ ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِّنْهُ نَسِیَ مَا كَانَ یَدْعُو إِلَیْهِ مِن قَبْلُ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَندَادًا لِّیُضِلَّ عَن سَبِیلِهِ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِیلًا إِنَّكَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ ﴿۸﴾

[آیا چنین كسى بهتر است] یا آن كسى كه او در طول شب در سجده و قیام اطاعت [خدا] مى‏كند [و] از آخرت مى‏ترسد و رحمت پروردگارش را امید دارد بگو آیا كسانى كه مى‏دانند و كسانى كه نمى‏دانند یكسانند تنها خردمندانند كه پندپذیرند (۹)

 

أَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ آنَاء اللَّیْلِ سَاجِدًا وَقَائِمًا یَحْذَرُ الْآخِرَةَ وَیَرْجُو رَحْمَةَ رَبِّهِ قُلْ هَلْ یَسْتَوِی الَّذِینَ یَعْلَمُونَ وَالَّذِینَ لَا یَعْلَمُونَ إِنَّمَا یَتَذَكَّرُ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ ﴿۹﴾

بگو اى بندگان من كه ایمان آورده‏اید از پروردگارتان پروا بدارید براى كسانى كه در این دنیا خوبى كرده‏اند نیكى خواهد بود و زمین خدا فراخ است بى‏تردید شكیبایان پاداش خود را بى‏حساب [و] به تمام خواهند یافت (۱۰)

 

قُلْ یَا عِبَادِ الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا رَبَّكُمْ لِلَّذِینَ أَحْسَنُوا فِی هَذِهِ الدُّنْیَا حَسَنَةٌ وَأَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةٌ إِنَّمَا یُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُم بِغَیْرِ حِسَابٍ ﴿۱۰﴾

بگو من مامورم كه خدا را در حالى كه آیینم را براى او خالص گردانیده‏ام بپرستم (۱۱)

 

قُلْ إِنِّی أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ مُخْلِصًا لَّهُ الدِّینَ ﴿۱۱﴾

و مامورم كه نخستین مسلمانان باشم (۱۲)

 

وَأُمِرْتُ لِأَنْ أَكُونَ أَوَّلَ الْمُسْلِمِینَ ﴿۱۲﴾

بگو من اگر به پروردگارم عصیان ورزم از عذاب روزى هولناك مى‏ترسم (۱۳)

 

قُلْ إِنِّی أَخَافُ إِنْ عَصَیْتُ رَبِّی عَذَابَ یَوْمٍ عَظِیمٍ ﴿۱۳﴾

بگو خدا را مى‏پرستم در حالى كه دینم را براى او بى‏آلایش مى‏گردانم (۱۴)

 

قُلِ اللَّهَ أَعْبُدُ مُخْلِصًا لَّهُ دِینِی ﴿۱۴﴾

پس هر چه را غیر از او مى‏خواهید بپرستید [ولى به آنان] بگو زیانكاران در حقیقت كسانى‏اند كه به خود و كسانشان در روز قیامت زیان رسانده‏اند آرى این همان خسران آشكار است (۱۵)

 

فَاعْبُدُوا مَا شِئْتُم مِّن دُونِهِ قُلْ إِنَّ الْخَاسِرِینَ الَّذِینَ خَسِرُوا أَنفُسَهُمْ وَأَهْلِیهِمْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ أَلَا ذَلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِینُ ﴿۱۵﴾

آنها از بالاى سرشان چترهایى از آتش خواهند داشت و از زیر پایشان [نیز] طبق‏هایى [آتشین است] این [كیفرى] است كه خدا بندگانش را به آن بیم مى‏دهد اى بندگان من از من بترسید (۱۶)

 

لَهُم مِّن فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِّنَ النَّارِ وَمِن تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ ذَلِكَ یُخَوِّفُ اللَّهُ بِهِ عِبَادَهُ یَا عِبَادِ فَاتَّقُونِ ﴿۱۶﴾

و[لى] آنان كه خود را از طاغوت به دور مى‏دارند تا مبادا او را بپرستند و به سوى خدا بازگشته‏اند آنان را مژده باد پس بشارت ده به آن بندگان من كه (۱۷)

 

وَالَّذِینَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوتَ أَن یَعْبُدُوهَا وَأَنَابُوا إِلَى اللَّهِ لَهُمُ الْبُشْرَى فَبَشِّرْ عِبَادِ ﴿۱۷﴾

به سخن گوش فرامى‏دهند و بهترین آن را پیروى مى‏كنند اینانند كه خدایشان راه نموده و اینانند همان خردمندان (۱۸)

 

الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُوْلَئِكَ الَّذِینَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَأُوْلَئِكَ هُمْ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ ﴿۱۸﴾

پس آیا كسى كه فرمان عذاب بر او واجب آمده [كجا روى رهایى دارد] آیا تو كسى را كه در آتش است مى‏رهانى (۱۹)

 

أَفَمَنْ حَقَّ عَلَیْهِ كَلِمَةُ الْعَذَابِ أَفَأَنتَ تُنقِذُ مَن فِی النَّارِ ﴿۱۹﴾

لیكن كسانى كه از پروردگارشان پروا داشتند براى ایشان غرفه‏هایى است كه بالاى آنها غرفه‏هایى [دیگر] بنا شده است نهرها از زیر آن روان است وعده خداست‏خدا خلاف وعده نمى‏كند (۲۰)

 

لَكِنِ الَّذِینَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ غُرَفٌ مِّن فَوْقِهَا غُرَفٌ مَّبْنِیَّةٌ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَعْدَ اللَّهِ لَا یُخْلِفُ اللَّهُ الْمِیعَادَ ﴿۲۰﴾

مگر ندیده‏اى كه خدا از آسمان آبى فرود آورد پس آن را به چشمه‏هایى كه در [طبقات زیرین] زمین است راه داد آنگاه به وسیله آن كشتزارى را كه رنگهاى آن گوناگون است بیرون مى‏آورد سپس خشك مى‏گردد آنگاه آن را زرد مى‏بینى سپس خاشاكش مى‏گرداند قطعا در این [دگرگونیها] براى صاحبان خرد عبرتى است (۲۱)

 

أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ أَنزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَلَكَهُ یَنَابِیعَ فِی الْأَرْضِ ثُمَّ یُخْرِجُ بِهِ زَرْعًا مُّخْتَلِفًا أَلْوَانُهُ ثُمَّ یَهِیجُ فَتَرَاهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ یَجْعَلُهُ حُطَامًا إِنَّ فِی ذَلِكَ لَذِكْرَى لِأُوْلِی الْأَلْبَابِ ﴿۲۱﴾

پس آیا كسى كه خدا سینه‏اش را براى [پذیرش] اسلام گشاده و [در نتیجه] برخوردار از نورى از جانب پروردگارش مى‏باشد [همانند فرد تاریكدل است] پس واى بر آنان كه از سخت‏دلى یاد خدا نمى‏كنند اینانند كه در گمراهى آشكارند (۲۲)

 

أَفَمَن شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلَامِ فَهُوَ عَلَى نُورٍ مِّن رَّبِّهِ فَوَیْلٌ لِّلْقَاسِیَةِ قُلُوبُهُم مِّن ذِكْرِ اللَّهِ أُوْلَئِكَ فِی ضَلَالٍ مُبِینٍ ﴿۲۲﴾

خدا زیباترین سخن را [به صورت] كتابى متشابه متضمن وعد و وعید نازل كرده است آنان كه از پروردگارشان مى‏هراسند پوست بدنشان از آن به لرزه مى‏افتد سپس پوستشان و دلشان به یاد خدا نرم مى‏گردد این است هدایت‏خدا هر كه را بخواهد به آن راه نماید و هر كه را خدا گمراه كند او را راهبرى نیست (۲۳)

 

اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِیثِ كِتَابًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِیَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِینَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِینُ جُلُودُهُمْ وَقُلُوبُهُمْ إِلَى ذِكْرِ اللَّهِ ذَلِكَ هُدَى اللَّهِ یَهْدِی بِهِ مَنْ یَشَاءُ وَمَن یُضْلِلْ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ ﴿۲۳﴾

پس آیا آن كس كه [به جاى دستها] با چهره خود گزند عذاب را روز قیامت دفع مى‏كند [مانند كسى است كه از عذاب ایمن است] و به ستمگران گفته مى‏شود آنچه را كه دستاوردتان بوده است بچشید (۲۴)

 

أَفَمَن یَتَّقِی بِوَجْهِهِ سُوءَ الْعَذَابِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ وَقِیلَ لِلظَّالِمِینَ ذُوقُوا مَا كُنتُمْ تَكْسِبُونَ ﴿۲۴﴾

كسانى [هم] كه پیش از آنان بودند به تكذیب پرداختند و از آنجا كه حدس نمى‏زدند عذاب برایشان آمد (۲۵)

 

كَذَّبَ الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ فَأَتَاهُمْ الْعَذَابُ مِنْ حَیْثُ لَا یَشْعُرُونَ ﴿۲۵﴾

پس خدا در زندگى دنیا رسوایى را به آنان چشانید و اگر مى‏دانستند قطعا عذاب آخرت بزرگتر است (۲۶)

 

فَأَذَاقَهُمُ اللَّهُ الْخِزْیَ فِی الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَكْبَرُ لَوْ كَانُوا یَعْلَمُونَ ﴿۲۶﴾

و در این قرآن از هر گونه مثلى براى مردم آوردیم باشد كه آنان پندگیرند (۲۷)

 

وَلَقَدْ ضَرَبْنَا لِلنَّاسِ فِی هَذَا الْقُرْآنِ مِن كُلِّ مَثَلٍ لَّعَلَّهُمْ یَتَذَكَّرُونَ ﴿۲۷﴾

قرآنى عربى بى‏هیچ كژى باشد كه آنان راه تقوا پویند (۲۸)

 

قُرآنًا عَرَبِیًّا غَیْرَ ذِی عِوَجٍ لَّعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ ﴿۲۸﴾

خدا مثلى زده است مردى است كه چند خواجه ناسازگار در [مالكیت] او شركت دارند [و هر یك او را به كارى مى‏گمارند] و مردى است كه تنها فرمانبر یك مرد است آیا این دو در مثل یكسانند سپاس خداى را [نه] بلكه بیشترشان نمى‏دانند (۲۹)

 

ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا رَّجُلًا فِیهِ شُرَكَاء مُتَشَاكِسُونَ وَرَجُلًا سَلَمًا لِّرَجُلٍ هَلْ یَسْتَوِیَانِ مَثَلًا الْحَمْدُ لِلَّهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا یَعْلَمُونَ ﴿۲۹﴾

قطعا تو خواهى مرد و آنان [نیز] خواهند مرد (۳۰)

 

إِنَّكَ مَیِّتٌ وَإِنَّهُم مَّیِّتُونَ ﴿۳۰﴾

سپس شما روز قیامت پیش پروردگارتان مجادله خواهید كرد (۳۱)

 

ثُمَّ إِنَّكُمْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ عِندَ رَبِّكُمْ تَخْتَصِمُونَ ﴿۳۱﴾

پس كیست‏ستمگرتر از آن كس كه بر خدا دروغ بست و [سخن] راست را چون به سوى او آمد دروغ پنداشت آیا جاى كافران در جهنم نیست (۳۲)

 

فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن كَذَبَ عَلَى اللَّهِ وَكَذَّبَ بِالصِّدْقِ إِذْ جَاءهُ أَلَیْسَ فِی جَهَنَّمَ مَثْوًى لِّلْكَافِرِینَ ﴿۳۲﴾

و آن كس كه راستى آورد و آن را باور نمود آنانند كه خود پرهیزگارانند (۳۳)

 

وَالَّذِی جَاء بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ أُوْلَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ ﴿۳۳﴾

براى آنان هر چه بخواهند پیش پروردگارشان خواهد بود این است پاداش نیكوكاران (۳۴)

 

لَهُم مَّا یَشَاءُونَ عِندَ رَبِّهِمْ ذَلِكَ جَزَاء الْمُحْسِنِینَ ﴿۳۴﴾

تا خدا بدترین عملى را كه كرده‏اند از ایشان بزداید و آنان را به بهترین كارى كه مى‏كرده‏اند پاداش دهد (۳۵)

 

لِیُكَفِّرَ اللَّهُ عَنْهُمْ أَسْوَأَ الَّذِی عَمِلُوا وَیَجْزِیَهُمْ أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ الَّذِی كَانُوا یَعْمَلُونَ ﴿۳۵﴾

آیا خدا كفایت‏كننده بنده‏اش نیست و [كافران] تو را از آنها كه غیر اویند مى‏ترسانند و هر كه را خدا گمراه گرداند برایش راهبرى نیست (۳۶)

 

أَلَیْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ وَیُخَوِّفُونَكَ بِالَّذِینَ مِن دُونِهِ وَمَن یُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ ﴿۳۶﴾

و هر كه را خدا هدایت كند گمراه‏كننده‏اى ندارد مگر خدا نیست كه نیرومند كیفرخواه است (۳۷)

 

وَمَن یَهْدِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِن مُّضِلٍّ أَلَیْسَ اللَّهُ بِعَزِیزٍ ذِی انتِقَامٍ ﴿۳۷﴾

و اگر از آنها بپرسى چه كسى آسمانها و زمین را خلق كرده قطعا خواهند گفت‏خدا بگو [هان] چه تصور مى‏كنید اگر خدا بخواهد صدمه‏اى به من برساند آیا آنچه را به جاى خدا مى‏خوانید مى‏توانند صدمه او را برطرف كنند یا اگر او رحمتى براى من اراده كند آیا آنها مى‏توانند رحمتش را بازدارند بگو خدا مرا بس است اهل توكل تنها بر او توكل مى‏كنند (۳۸)

 

وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ لَیَقُولُنَّ اللَّهُ قُلْ أَفَرَأَیْتُم مَّا تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ إِنْ أَرَادَنِیَ اللَّهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كَاشِفَاتُ ضُرِّهِ أَوْ أَرَادَنِی بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكَاتُ رَحْمَتِهِ قُلْ حَسْبِیَ اللَّهُ عَلَیْهِ یَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ ﴿۳۸﴾

بگو اى قوم من شما بر حسب امكانات خود عمل كنید من [نیز] عمل مى‏كنم‏پس به زودى خواهید دانست (۳۹)

 

قُلْ یَا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلَى مَكَانَتِكُمْ إِنِّی عَامِلٌ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿۳۹﴾

[كه] چه كس را عذابى كه رسوایش كند خواهد آمد و عذابى پایدار بر او نازل مى‏شود (۴۰)

 

مَن یَأْتِیهِ عَذَابٌ یُخْزِیهِ وَیَحِلُّ عَلَیْهِ عَذَابٌ مُّقِیمٌ ﴿۴۰﴾

ما این كتاب را براى [رهبرى] مردم به حق بر تو فروفرستادیم پس هر كس هدایت‏شود به سود خود اوست و هر كس بیراهه رود تنها به زیان خودش گمراه مى‏شود و تو بر آنها وكیل نیستى (۴۱)

 

إِنَّا أَنزَلْنَا عَلَیْكَ الْكِتَابَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّ فَمَنِ اهْتَدَى فَلِنَفْسِهِ وَمَن ضَلَّ فَإِنَّمَا یَضِلُّ عَلَیْهَا وَمَا أَنتَ عَلَیْهِم بِوَكِیلٍ ﴿۴۱﴾

خدا روح مردم را هنگام مرگشان به تمامى باز مى‏ستاند و [نیز] روحى را كه در [موقع] خوابش نمرده است [قبض مى‏كند] پس آن [نفسى] را كه مرگ را بر او واجب كرده نگاه مى‏دارد و آن دیگر [نفسها] را تا هنگامى معین [به سوى زندگى دنیا] بازپس مى‏فرستد قطعا در این [امر] براى مردمى كه مى‏اندیشند نشانه‏هایى [از قدرت خدا]ست (۴۲)

 

اللَّهُ یَتَوَفَّى الْأَنفُسَ حِینَ مَوْتِهَا وَالَّتِی لَمْ تَمُتْ فِی مَنَامِهَا فَیُمْسِكُ الَّتِی قَضَى عَلَیْهَا الْمَوْتَ وَیُرْسِلُ الْأُخْرَى إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ فِی ذَلِكَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَكَّرُونَ ﴿۴۲﴾

آیا غیر از خدا شفاعتگرانى براى خود گرفته‏اند بگو آیا هر چند اختیار چیزى را نداشته باشند و نیندیشند (۴۳)

 

أَمِ اتَّخَذُوا مِن دُونِ اللَّهِ شُفَعَاء قُلْ أَوَلَوْ كَانُوا لَا یَمْلِكُونَ شَیْئًا وَلَا یَعْقِلُونَ ﴿۴۳﴾

بگو شفاعت‏یكسره از آن خداست فرمانروایى آسمانها و زمین خاص اوست‏سپس به سوى او باز گردانیده مى‏شوید (۴۴)

 

قُل لِّلَّهِ الشَّفَاعَةُ جَمِیعًا لَّهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ثُمَّ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ ﴿۴۴﴾

و چون خدا به تنهایى یاد شود دلهاى كسانى كه به آخرت ایمان ندارند منزجر مى‏گردد و چون كسانى غیر از او یاد شوند بناگاه آنان شادمانى مى‏كنند (۴۵)

 

وَإِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِینَ لَا یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَإِذَا ذُكِرَ الَّذِینَ مِن دُونِهِ إِذَا هُمْ یَسْتَبْشِرُونَ ﴿۴۵﴾

بگو بار الها اى پدیدآورنده آسمانها و زمین [اى] داناى نهان و آشكار تو خود در میان بندگانت بر سر آنچه اختلاف مى‏كردند داورى مى‏كنى (۴۶)

 

قُلِ اللَّهُمَّ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ عَالِمَ الْغَیْبِ وَالشَّهَادَةِ أَنتَ تَحْكُمُ بَیْنَ عِبَادِكَ فِی مَا كَانُوا فِیهِ یَخْتَلِفُونَ ﴿۴۶﴾

و اگر آنچه در زمین است‏یكسره براى كسانى كه ظلم كرده‏اند باشد و نظیرش [نیز] با آن باشد قطعا [همه] آن را براى رهایى خودشان از سختى عذاب روز قیامت‏خواهند داد و آنچه تصور[ش را] نمى‏كردند از جانب خدا بر ایشان آشكار مى‏گردد (۴۷)

 

وَلَوْ أَنَّ لِلَّذِینَ ظَلَمُوا مَا فِی الْأَرْضِ جَمِیعًا وَمِثْلَهُ مَعَهُ لَافْتَدَوْا بِهِ مِن سُوءِ الْعَذَابِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ وَبَدَا لَهُم مِّنَ اللَّهِ مَا لَمْ یَكُونُوا یَحْتَسِبُونَ ﴿۴۷﴾

و [نتیجه] گناهانى كه مرتكب شده‏اند برایشان ظاهر مى‏شود و آنچه را كه بدان ریشخند مى‏كردند آنها را فرا مى‏گیرد (۴۸)

 

وَبَدَا لَهُمْ سَیِّئَاتُ مَا كَسَبُوا وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُون ﴿۴۸﴾

و چون انسان را آسیبى رسد ما را فرا مى‏خواند سپس چون نعمتى از جانب خود به او عطا كنیم مى‏گوید تنها آن را به دانش خود یافته‏ام نه چنان است‏بلكه آن آزمایشى است ولى بیشترشان نمى‏دانند (۴۹)

 

فَإِذَا مَسَّ الْإِنسَانَ ضُرٌّ دَعَانَا ثُمَّ إِذَا خَوَّلْنَاهُ نِعْمَةً مِّنَّا قَالَ إِنَّمَا أُوتِیتُهُ عَلَى عِلْمٍ بَلْ هِیَ فِتْنَةٌ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا یَعْلَمُونَ ﴿۴۹﴾

قطعا كسانى كه پیش از آنان بودند [نیز] این [سخن] را گفتند و آنچه به دست آورده بودند كارى برایشان نكرد (۵۰)

 

قَدْ قَالَهَا الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ فَمَا أَغْنَى عَنْهُم مَّا كَانُوا یَكْسِبُونَ ﴿۵۰﴾

تا [آنكه] كیفر آنچه مرتكب شده بودند بدیشان رسید و كسانى از این [گروه] كه ستم كرده‏اند به زودى نتایج‏سوء آنچه مرتكب شده‏اند بدیشان خواهد رسید و آنان درمانده‏كننده [ما] نیستند (۵۱)

 

فَأَصَابَهُمْ سَیِّئَاتُ مَا كَسَبُوا وَالَّذِینَ ظَلَمُوا مِنْ هَؤُلَاء سَیُصِیبُهُمْ سَیِّئَاتُ مَا كَسَبُوا وَمَا هُم بِمُعْجِزِینَ ﴿۵۱﴾

آیا ندانسته‏اند كه خداست كه روزى را براى هر كس كه بخواهد گشاده یا تنگ مى‏گرداند قطعا در این [اندازه‏گیرى] براى مردمى كه ایمان دارند نشانه‏هایى [از حكمت] است (۵۲)

 

أَوَلَمْ یَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن یَشَاءُ وَیَقْدِرُ إِنَّ فِی ذَلِكَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ ﴿۵۲﴾

بگو اى بندگان من كه بر خویشتن زیاده‏روى روا داشته‏اید از رحمت‏خدا نومید مشوید در حقیقت‏خدا همه گناهان را مى‏آمرزد كه او خود آمرزنده مهربان است (۵۳)

 

قُلْ یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ ﴿۵۳﴾

و پیش از آنكه شما را عذاب در رسد و دیگر یارى نشوید به سوى پروردگارتان بازگردید و تسلیم او شوید (۵۴)

 

وَأَنِیبُوا إِلَى رَبِّكُمْ وَأَسْلِمُوا لَهُ مِن قَبْلِ أَن یَأْتِیَكُمُ الْعَذَابُ ثُمَّ لَا تُنصَرُونَ ﴿۵۴﴾

و پیش از آنكه به طور ناگهانى و در حالى كه حدس نمى‏زنید شما را عذاب دررسد نیكوترین چیزى را كه از جانب پروردگارتان به سوى شما نازل آمده است پیروى كنید (۵۵)

 

وَاتَّبِعُوا أَحْسَنَ مَا أُنزِلَ إِلَیْكُم مِّن رَّبِّكُم مِّن قَبْلِ أَن یَأْتِیَكُمُ العَذَابُ بَغْتَةً وَأَنتُمْ لَا تَشْعُرُونَ ﴿۵۵﴾

تا آنكه [مبادا] كسى بگوید دریغا بر آنچه در حضور خدا كوتاهى ورزیدم بى‏تردید من از ریشخندكنندگان بودم (۵۶)

 

أَن تَقُولَ نَفْسٌ یَا حَسْرَتَى علَى مَا فَرَّطتُ فِی جَنبِ اللَّهِ وَإِن كُنتُ لَمِنَ السَّاخِرِینَ ﴿۵۶﴾

یا بگوید اگر خدایم هدایت مى‏كرد مسلما از پرهیزگاران بودم (۵۷)

 

أَوْ تَقُولَ لَوْ أَنَّ اللَّهَ هَدَانِی لَكُنتُ مِنَ الْمُتَّقِینَ ﴿۵۷﴾

یا چون عذاب را ببیند بگوید كاش مرا برگشتى بود تا از نیكوكاران مى‏شدم (۵۸)

 

أَوْ تَقُولَ حِینَ تَرَى الْعَذَابَ لَوْ أَنَّ لِی كَرَّةً فَأَكُونَ مِنَ الْمُحْسِنِینَ ﴿۵۸﴾

[به او گویند] آرى نشانه‏هاى من بر تو آمد و آنها را تكذیب كردى و تكبر ورزیدى و از [جمله] كافران شدى (۵۹)

 

بَلَى قَدْ جَاءتْكَ آیَاتِی فَكَذَّبْتَ بِهَا وَاسْتَكْبَرْتَ وَكُنتَ مِنَ الْكَافِرِینَ ﴿۵۹﴾

و روز قیامت كسانى را كه بر خدا دروغ بسته‏اند رو سیاه مى‏بینى آیا جاى سركشان در جهنم نیست (۶۰)

 

وَیَوْمَ الْقِیَامَةِ تَرَى الَّذِینَ كَذَبُواْ عَلَى اللَّهِ وُجُوهُهُم مُّسْوَدَّةٌ أَلَیْسَ فِی جَهَنَّمَ مَثْوًى لِّلْمُتَكَبِّرِینَ ﴿۶۰﴾

و خدا كسانى را كه تقوا پیشه كرده‏اند به [پاس] كارهایى كه مایه رستگارى‏شان بوده نجات مى‏دهد عذاب به آنان نمى‏رسد و غمگین نخواهند گردید (۶۱)

 

وَیُنَجِّی اللَّهُ الَّذِینَ اتَّقَوا بِمَفَازَتِهِمْ لَا یَمَسُّهُمُ السُّوءُ وَلَا هُمْ یَحْزَنُونَ ﴿۶۱﴾

خدا آفریدگار هر چیزى است و اوست كه بر هر چیز نگهبان است (۶۲)

 

اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَیْءٍ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَیْءٍ وَكِیلٌ ﴿۶۲﴾

كلیدهاى آسمان و زمین از آن اوست و كسانى كه نشانه‏هاى خدا را انكار كردند آنانند كه زیانكارانند (۶۳)

 

لَهُ مَقَالِیدُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالَّذِینَ كَفَرُوا بِآیَاتِ اللَّهِ أُوْلَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ ﴿۶۳﴾

بگو اى نادانان آیا مرا وادار مى‏كنید كه جز خدا را بپرستم (۶۴)

 

قُلْ أَفَغَیْرَ اللَّهِ تَأْمُرُونِّی أَعْبُدُ أَیُّهَا الْجَاهِلُونَ ﴿۶۴﴾

و قطعا به تو و به كسانى كه پیش از تو بودند وحى شده است اگر شرك ورزى حتما كردارت تباه و مسلما از زیانكاران خواهى شد (۶۵)

 

وَلَقَدْ أُوحِیَ إِلَیْكَ وَإِلَى الَّذِینَ مِنْ قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَیَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِینَ ﴿۶۵﴾

بلكه خدا را بپرست و از سپاسگزاران باش (۶۶)

 

بَلِ اللَّهَ فَاعْبُدْ وَكُن مِّنْ الشَّاكِرِینَ ﴿۶۶﴾

و خدا را آنچنان كه باید به بزرگى نشناخته‏اند و حال آنكه روز قیامت زمین یكسره در قبضه [قدرت] اوست و آسمانها در پیچیده به دست اوست او منزه است و برتر است از آنچه [با وى] شریك مى‏گردانند (۶۷)

 

وَمَا قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ وَالْأَرْضُ جَمِیعًا قَبْضَتُهُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ وَالسَّماوَاتُ مَطْوِیَّاتٌ بِیَمِینِهِ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا یُشْرِكُونَ ﴿۶۷﴾

و در صور دمیده مى‏شود پس هر كه در آسمانها و هر كه در زمین است بیهوش درمى‏افتد مگر كسى كه خدا بخواهد سپس بار دیگر در آن دمیده مى‏شود و بناگاه آنان بر پاى ایستاده مى‏نگرند (۶۸)

 

وَنُفِخَ فِی الصُّورِ فَصَعِقَ مَن فِی السَّمَاوَاتِ وَمَن فِی الْأَرْضِ إِلَّا مَن شَاء اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فِیهِ أُخْرَى فَإِذَا هُم قِیَامٌ یَنظُرُونَ ﴿۶۸﴾

و زمین به نور پروردگارش روشن گردد و كارنامه [اعمال در میان] نهاده شود و پیامبران و شاهدان را بیاورند و میانشان به حق داورى گردد و مورد ستم قرار نگیرند (۶۹)

 

وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الْكِتَابُ وَجِیءَ بِالنَّبِیِّینَ وَالشُّهَدَاء وَقُضِیَ بَیْنَهُم بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا یُظْلَمُونَ ﴿۶۹﴾

و هر كسى [نتیجه] آنچه انجام داده است به تمام بیابد و او به آنچه مى‏كنند داناتر است (۷۰)

 

وَوُفِّیَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَا یَفْعَلُونَ ﴿۷۰﴾

و كسانى كه كافر شده‏اند گروه گروه به سوى جهنم رانده شوند تا چون بدان رسند درهاى آن [به رویشان] گشوده گردد و نگهبانانش به آنان گویند مگر فرستادگانى از خودتان بر شما نیامدند كه آیات پروردگارتان را بر شما بخوانند و به دیدار چنین روزى شما را هشدار دهند گویند چرا ولى فرمان عذاب بر كافران واجب آمد (۷۱)

 

وَسِیقَ الَّذِینَ كَفَرُوا إِلَى جَهَنَّمَ زُمَرًا حَتَّى إِذَا جَاؤُوهَا فُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا أَلَمْ یَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِّنكُمْ یَتْلُونَ عَلَیْكُمْ آیَاتِ رَبِّكُمْ وَیُنذِرُونَكُمْ لِقَاء یَوْمِكُمْ هَذَا قَالُوا بَلَى وَلَكِنْ حَقَّتْ كَلِمَةُ الْعَذَابِ عَلَى الْكَافِرِینَ ﴿۷۱﴾

و گفته شود از درهاى دوزخ درآیید جاودانه در آن بمانید وه چه بد [جایى] است جاى سركشان (۷۲)

 

قِیلَ ادْخُلُوا أَبْوَابَ جَهَنَّمَ خَالِدِینَ فِیهَا فَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَكَبِّرِینَ ﴿۷۲﴾

و كسانى كه از پروردگارشان پروا داشته‏اند گروه گروه به سوى بهشت‏سوق داده شوند تا چون بدان رسند و درهاى آن [به رویشان] گشوده گردد و نگهبانان آن به ایشان گویند سلام بر شما خوش آمدید در آن درآیید [و] جاودانه [بمانید] (۷۳)

 

وَسِیقَ الَّذِینَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَرًا حَتَّى إِذَا جَاؤُوهَا وَفُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلَامٌ عَلَیْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوهَا خَالِدِینَ ﴿۷۳﴾

و گویند سپاس خدایى را كه وعده‏اش را بر ما راست گردانید و سرزمین [بهشت] را به ما میراث داد از هر جاى آن باغ [پهناور] كه بخواهیم جاى مى‏گزینیم چه نیك است پاداش عمل‏كنندگان (۷۴)

 

وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی صَدَقَنَا وَعْدَهُ وَأَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَیْثُ نَشَاء فَنِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِینَ ﴿۷۴﴾

و فرشتگان را مى‏بینى كه پیرامون عرش به ستایش پروردگار خود تسبیح مى‏گویند و میانشان به حق داورى مى‏گردد و گفته مى‏شود سپاس ویژه پروردگار جهانیان است (۷۵)

 

وَتَرَى الْمَلَائِكَةَ حَافِّینَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ یُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَقُضِیَ بَیْنَهُم بِالْحَقِّ وَقِیلَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ ﴿۷۵﴾





درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : اکبر صادقی
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :