تبلیغات
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها - الزخرف
 
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها
التماس دعا خیر و فاتحه نثار روح مادر و پدرم
سوره ۴۳: الزخرف - جزء ۲۵


 
   




به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

حاء میم (۱)

 

حم ﴿۱﴾

سوگند به كتاب روشنگر (۲)

 

وَالْكِتَابِ الْمُبِینِ ﴿۲﴾

ما آن را قرآنى عربى قرار دادیم باشد كه بیندیشید (۳)

 

إِنَّا جَعَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِیًّا لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ ﴿۳﴾

و همانا كه آن در كتاب اصلى [=لوح محفوظ] به نزد ما سخت والا و پر حكمت است (۴)

 

وَإِنَّهُ فِی أُمِّ الْكِتَابِ لَدَیْنَا لَعَلِیٌّ حَكِیمٌ ﴿۴﴾

آیا به [صرف] اینكه شما قومى منحرفید [باید] قرآن را از شما باز داریم (۵)

 

أَفَنَضْرِبُ عَنكُمُ الذِّكْرَ صَفْحًا أَن كُنتُمْ قَوْمًا مُّسْرِفِینَ ﴿۵﴾

و چه بسا پیامبرانى كه در [میان] گذشتگان روانه كردیم (۶)

 

وَكَمْ أَرْسَلْنَا مِن نَّبِیٍّ فِی الْأَوَّلِینَ ﴿۶﴾

و هیچ پیامبرى به سوى ایشان نیامد مگر اینكه او را به ریشخند مى‏گرفتند (۷)

 

وَمَا یَأْتِیهِم مِّن نَّبِیٍّ إِلَّا كَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُون ﴿۷﴾

و نیرومندتر از آنان را به هلاكت رسانیدیم و سنت پیشینیان تكرار شد (۸)

 

فَأَهْلَكْنَا أَشَدَّ مِنْهُم بَطْشًا وَمَضَى مَثَلُ الْأَوَّلِینَ ﴿۸﴾

و اگر از آنان بپرسى آسمانها و زمین را چه كسى آفریده قطعا خواهند گفت آنها را همان قادر دانا آفریده است (۹)

 

وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ لَیَقُولُنَّ خَلَقَهُنَّ الْعَزِیزُ الْعَلِیمُ ﴿۹﴾

همان كسى كه این زمین را براى شما گهواره‏اى گردانید و براى شما در آن راهها نهاد باشد كه راه یابید (۱۰)

 

الَّذِی جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ مَهْدًا وَجَعَلَ لَكُمْ فِیهَا سُبُلًا لَّعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ ﴿۱۰﴾

و آن كس كه آبى به اندازه از آسمان فرود آورد پس به وسیله آن سرزمینى مرده را زنده گردانیدیم همین گونه [از گورها] بیرون آورده مى‏شوید (۱۱)

 

وَالَّذِی نَزَّلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً بِقَدَرٍ فَأَنشَرْنَا بِهِ بَلْدَةً مَّیْتًا كَذَلِكَ تُخْرَجُونَ ﴿۱۱﴾

و همان كسى كه جفتها را یكسره آفرید و براى شما از كشتیها و دامها [وسیله‏اى كه] سوار شوید قرار داد (۱۲)

 

وَالَّذِی خَلَقَ الْأَزْوَاجَ كُلَّهَا وَجَعَلَ لَكُم مِّنَ الْفُلْكِ وَالْأَنْعَامِ مَا تَرْكَبُونَ ﴿۱۲﴾

تا بر پشت آن[ها] قرار گیرید پس چون بر آن[ها] برنشستید نعمت پروردگار خود را یاد كنید و بگویید پاك است كسى كه این را براى ما رام كرد و[گرنه] ما را یاراى [رام‏ساختن] آنها نبود (۱۳)

 

لِتَسْتَوُوا عَلَى ظُهُورِهِ ثُمَّ تَذْكُرُوا نِعْمَةَ رَبِّكُمْ إِذَا اسْتَوَیْتُمْ عَلَیْهِ وَتَقُولُوا سُبْحانَ الَّذِی سَخَّرَ لَنَا هَذَا وَمَا كُنَّا لَهُ مُقْرِنِینَ ﴿۱۳﴾

و به راستى كه ما به سوى پروردگارمان بازخواهیم گشت (۱۴)

 

وَإِنَّا إِلَى رَبِّنَا لَمُنقَلِبُونَ ﴿۱۴﴾

و براى او بعضى از بندگان [خدا] را جزئى [چون فرزند و شریك] قرار دادندبه راستى كه انسان بس ناسپاس آشكار است (۱۵)

 

وَجَعَلُوا لَهُ مِنْ عِبَادِهِ جُزْءًا إِنَّ الْإِنسَانَ لَكَفُورٌ مُّبِینٌ ﴿۱۵﴾

آیا از آنچه مى‏آفریند خود دخترانى برگرفته و به شما پسران را اختصاص داده است (۱۶)

 

أَمِ اتَّخَذَ مِمَّا یَخْلُقُ بَنَاتٍ وَأَصْفَاكُم بِالْبَنِینَ ﴿۱۶﴾

و چون یكى از آنان را به آنچه به [خداى] رحمان نسبت مى‏دهد خبر دهند چهره او سیاه مى‏گردد در حالى كه خشم و تاسف خود را فرو مى‏خورد (۱۷)

 

وَإِذَا بُشِّرَ أَحَدُهُم بِمَا ضَرَبَ لِلرَّحْمَنِ مَثَلًا ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدًّا وَهُوَ كَظِیمٌ ﴿۱۷﴾

آیا كسى [را شریك خدا مى‏كنند] كه در زر و زیور پرورش یافته و در [هنگام] مجادله بیانش غیر روشن است (۱۸)

 

أَوَمَن یُنَشَّأُ فِی الْحِلْیَةِ وَهُوَ فِی الْخِصَامِ غَیْرُ مُبِینٍ ﴿۱۸﴾

و فرشتگانى را كه خود بندگان رحمانند مادینه [و دختران او] پنداشتند آیا در خلقت آنان حضور داشتند گواهى ایشان به زودى نوشته مى‏شود و [از آن] پرسیده خواهند شد (۱۹)

 

وَجَعَلُوا الْمَلَائِكَةَ الَّذِینَ هُمْ عِبَادُ الرَّحْمَنِ إِنَاثًا أَشَهِدُوا خَلْقَهُمْ سَتُكْتَبُ شَهَادَتُهُمْ وَیُسْأَلُونَ ﴿۱۹﴾

و مى‏گویند اگر [خداى] رحمان مى‏خواست آنها را نمى‏پرستیدیم آنان به این [دعوى] دانشى ندارند [و] جز حدس نمى‏زنند (۲۰)

 

وَقَالُوا لَوْ شَاء الرَّحْمَنُ مَا عَبَدْنَاهُم مَّا لَهُم بِذَلِكَ مِنْ عِلْمٍ إِنْ هُمْ إِلَّا یَخْرُصُونَ ﴿۲۰﴾

آیا به آنان پیش از آن [قرآن] كتابى داده‏ایم كه بدان تمسك مى‏جویند (۲۱)

 

أَمْ آتَیْنَاهُمْ كِتَابًا مِّن قَبْلِهِ فَهُم بِهِ مُسْتَمْسِكُونَ ﴿۲۱﴾

[نه] بلكه گفتند ما پدران خود را بر آیینى یافتیم و ما [هم با] پى گیرى از آنان راه یافتگانیم (۲۲)

 

بَلْ قَالُوا إِنَّا وَجَدْنَا آبَاءنَا عَلَى أُمَّةٍ وَإِنَّا عَلَى آثَارِهِم مُّهْتَدُونَ ﴿۲۲﴾

و بدین گونه در هیچ شهرى پیش از تو هشداردهنده‏اى نفرستادیم مگر آنكه خوشگذرانان آن گفتند ما پدران خود را بر آیینى [و راهى] یافته‏ایم و ما از پى ایشان راهسپریم (۲۳)

 

وَكَذَلِكَ مَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ فِی قَرْیَةٍ مِّن نَّذِیرٍ إِلَّا قَالَ مُتْرَفُوهَا إِنَّا وَجَدْنَا آبَاءنَا عَلَى أُمَّةٍ وَإِنَّا عَلَى آثَارِهِم مُّقْتَدُونَ ﴿۲۳﴾

گفت هر چند هدایت كننده‏تر از آنچه پدران خود را بر آن یافته‏اید براى شما بیاورم گفتند ما [نسبت] به آنچه بدان فرستاده شده‏اید كافریم (۲۴)

 

قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكُم بِأَهْدَى مِمَّا وَجَدتُّمْ عَلَیْهِ آبَاءكُمْ قَالُوا إِنَّا بِمَا أُرْسِلْتُم بِهِ كَافِرُونَ ﴿۲۴﴾

پس از آنان انتقام گرفتیم پس بنگر فرجام تكذیب‏كنندگان چگونه بوده است (۲۵)

 

فَانتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَانظُرْ كَیْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِینَ ﴿۲۵﴾

و چون ابراهیم به [نا]پدرى خود و قومش گفت من واقعا از آنچه مى‏پرستید بیزارم (۲۶)

 

وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِیمُ لِأَبِیهِ وَقَوْمِهِ إِنَّنِی بَرَاء مِّمَّا تَعْبُدُونَ ﴿۲۶﴾

مگر [از] آن كس كه مرا پدید آورد و البته او مرا راهنمایى خواهد كرد (۲۷)

 

إِلَّا الَّذِی فَطَرَنِی فَإِنَّهُ سَیَهْدِینِ ﴿۲۷﴾

و او آن را در پى خود سخنى جاویدان كرد باشد كه آنان [به توحید] بازگردند (۲۸)

 

وَجَعَلَهَا كَلِمَةً بَاقِیَةً فِی عَقِبِهِ لَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ ﴿۲۸﴾

بلكه اینان و پدرانشان را برخودارى دادم تا حقیقت و فرستاده‏اى آشكار به سویشان آمد (۲۹)

 

بَلْ مَتَّعْتُ هَؤُلَاء وَآبَاءهُمْ حَتَّى جَاءهُمُ الْحَقُّ وَرَسُولٌ مُّبِینٌ ﴿۲۹﴾

و چون حقیقت به سویشان آمد گفتند این افسونى است و ما منكر آنیم (۳۰)

 

وَلَمَّا جَاءهُمُ الْحَقُّ قَالُوا هَذَا سِحْرٌ وَإِنَّا بِهِ كَافِرُونَ ﴿۳۰﴾

و گفتند چرا این قرآن بر مردى بزرگ از [آن] دو شهر فرود نیامده است (۳۱)

 

وَقَالُوا لَوْلَا نُزِّلَ هَذَا الْقُرْآنُ عَلَى رَجُلٍ مِّنَ الْقَرْیَتَیْنِ عَظِیمٍ ﴿۳۱﴾

آیا آنانند كه رحمت پروردگارت را تقسیم مى‏كنند ما [وسایل] معاش آنان را در زندگى دنیا میانشان تقسیم كرده‏ایم و برخى از آنان را از [نظر] درجات بالاتر از بعضى [دیگر] قرار داده‏ایم تا بعضى از آنها بعضى [دیگر] را در خدمت گیرند و رحمت پروردگار تو از آنچه آنان مى‏اندوزند بهتر است (۳۲)

 

أَهُمْ یَقْسِمُونَ رَحْمَةَ رَبِّكَ نَحْنُ قَسَمْنَا بَیْنَهُم مَّعِیشَتَهُمْ فِی الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَرَفَعْنَا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجَاتٍ لِیَتَّخِذَ بَعْضُهُم بَعْضًا سُخْرِیًّا وَرَحْمَتُ رَبِّكَ خَیْرٌ مِّمَّا یَجْمَعُونَ ﴿۳۲﴾

و اگر نه آن بود كه [همه] مردم [در انكار خدا] امتى واحد گردند قطعا براى خانه‏هاى آنان كه به [خداى] رحمان كفر مى‏ورزیدند سقفها و نردبانهایى از نقره كه بر آنها بالا روند قرار مى‏دادیم (۳۳)

 

وَلَوْلَا أَن یَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً وَاحِدَةً لَجَعَلْنَا لِمَن یَكْفُرُ بِالرَّحْمَنِ لِبُیُوتِهِمْ سُقُفًا مِّن فَضَّةٍ وَمَعَارِجَ عَلَیْهَا یَظْهَرُونَ ﴿۳۳﴾

و براى خانه‏هایشان نیز درها و تختهایى كه بر آنها تكیه زنند (۳۴)

 

وَلِبُیُوتِهِمْ أَبْوَابًا وَسُرُرًا عَلَیْهَا یَتَّكِؤُونَ ﴿۳۴﴾

و زر و زیورهاى [دیگر نیز] و همه اینها جز متاع زندگى دنیا نیست و آخرت پیش پروردگار تو براى پرهیزگاران است (۳۵)

 

وَزُخْرُفًا وَإِن كُلُّ ذَلِكَ لَمَّا مَتَاعُ الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَالْآخِرَةُ عِندَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِینَ ﴿۳۵﴾

و هر كس از یاد [خداى] رحمان دل بگرداند بر او شیطانى مى‏گماریم تا براى وى دمسازى باشد (۳۶)

 

وَمَن یَعْشُ عَن ذِكْرِ الرَّحْمَنِ نُقَیِّضْ لَهُ شَیْطَانًا فَهُوَ لَهُ قَرِینٌ ﴿۳۶﴾

و مسلما آنها ایشان را از راه باز مى‏دارند و [آنها] مى‏پندارند كه راه یافتگانند (۳۷)

 

وَإِنَّهُمْ لَیَصُدُّونَهُمْ عَنِ السَّبِیلِ وَیَحْسَبُونَ أَنَّهُم مُّهْتَدُونَ ﴿۳۷﴾

تا آنگاه كه او [با دمسازش] به حضور ما آید [خطاب به شیطان] گوید اى كاش میان من و تو فاصله خاور و باختر بود كه چه بد دمسازى هستى (۳۸)

 

حَتَّى إِذَا جَاءنَا قَالَ یَا لَیْتَ بَیْنِی وَبَیْنَكَ بُعْدَ الْمَشْرِقَیْنِ فَبِئْسَ الْقَرِینُ ﴿۳۸﴾

و امروز هرگز [پشیمانى] براى شما سود نمى‏بخشد چون ستم كردید در حقیقت‏شما در عذاب مشترك خواهید بود (۳۹)

 

وَلَن یَنفَعَكُمُ الْیَوْمَ إِذ ظَّلَمْتُمْ أَنَّكُمْ فِی الْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ ﴿۳۹﴾

پس آیا تو مى‏توانى كران را شنوا كنى یا نابینایان و كسى را كه همواره در گمراهى آشكارى است راه نمایى (۴۰)

 

أَفَأَنتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ أَوْ تَهْدِی الْعُمْیَ وَمَن كَانَ فِی ضَلَالٍ مُّبِینٍ ﴿۴۰﴾

پس اگر ما تو را [از دنیا] ببریم قطعا از آنان انتقام مى‏كشیم (۴۱)

 

فَإِمَّا نَذْهَبَنَّ بِكَ فَإِنَّا مِنْهُم مُّنتَقِمُونَ ﴿۴۱﴾

یا [اگر] آنچه را به آنان وعده داده‏ایم به تو نشان دهیم حتما ما بر آنان قدرت داریم (۴۲)

 

أَوْ نُرِیَنَّكَ الَّذِی وَعَدْنَاهُمْ فَإِنَّا عَلَیْهِم مُّقْتَدِرُونَ ﴿۴۲﴾

پس به آنچه به سوى تو وحى شده است چنگ د رز ن كه تو بر راهى راست قرار دارى (۴۳)

 

فَاسْتَمْسِكْ بِالَّذِی أُوحِیَ إِلَیْكَ إِنَّكَ عَلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِیمٍ ﴿۴۳﴾

و به راستى كه [قرآن] براى تو و براى قوم تو [مایه] تذكرى است و به زودى [در مورد آن] پرسیده خواهید شد (۴۴)

 

وَإِنَّهُ لَذِكْرٌ لَّكَ وَلِقَوْمِكَ وَسَوْفَ تُسْأَلُونَ ﴿۴۴﴾

و از رسولان ما كه پیش از تو گسیل داشتیم جویا شو آیا در برابر [خداى] رحمان خدایانى كه مورد پرستش قرار گیرند مقرر داشته‏ایم (۴۵)

 

وَاسْأَلْ مَنْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ مِن رُّسُلِنَا أَجَعَلْنَا مِن دُونِ الرَّحْمَنِ آلِهَةً یُعْبَدُونَ ﴿۴۵﴾

و همانا موسى را با نشانه‏هاى خویش به سوى فرعون و سران [قوم] او روانه كردیم پس گفت من فرستاده پروردگار جهانیانم (۴۶)

 

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَى بِآیَاتِنَا إِلَى فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِ فَقَالَ إِنِّی رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِینَ ﴿۴۶﴾

پس چون آیات ما را براى آنان آورد ناگهان ایشان بر آنها خنده زدند (۴۷)

 

فَلَمَّا جَاءهُم بِآیَاتِنَا إِذَا هُم مِّنْهَا یَضْحَكُونَ ﴿۴۷﴾

و [ما] نشانه‏اى به ایشان نمى‏نمودیم مگر اینكه آن از نظیر [و مشابه] آن بزرگتر بود و به عذاب گرفتارشان كردیم تا مگر به راه آیند (۴۸)

 

وَمَا نُرِیهِم مِّنْ آیَةٍ إِلَّا هِیَ أَكْبَرُ مِنْ أُخْتِهَا وَأَخَذْنَاهُم بِالْعَذَابِ لَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ ﴿۴۸﴾

و گفتند اى فسونگر پروردگارت را به [پاس] آنچه با تو عهد كرده براى ما بخوان كه ما واقعا به راه درست درآمده‏ایم (۴۹)

 

وَقَالُوا یَا أَیُّهَا السَّاحِرُ ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِندَكَ إِنَّنَا لَمُهْتَدُونَ ﴿۴۹﴾

و چون عذاب را از آنها برداشتیم بناگاه آنان پیمان شكستند (۵۰)

 

فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ إِذَا هُمْ یَنكُثُونَ ﴿۵۰﴾

و فرعون در [میان] قوم خود ندا درداد [و] گفت اى مردم [كشور] من آیا پادشاهى مصر و این نهرها كه از زیر [كاخهاى] من روان است از آن من نیست پس مگر نمى‏بینید (۵۱)

 

وَنَادَى فِرْعَوْنُ فِی قَوْمِهِ قَالَ یَا قَوْمِ أَلَیْسَ لِی مُلْكُ مِصْرَ وَهَذِهِ الْأَنْهَارُ تَجْرِی مِن تَحْتِی أَفَلَا تُبْصِرُونَ ﴿۵۱﴾

آیا [نه] من از این كس كه خود بى‏مقدار است و نمى‏تواند درست بیان كند بهترم (۵۲)

 

أَمْ أَنَا خَیْرٌ مِّنْ هَذَا الَّذِی هُوَ مَهِینٌ وَلَا یَكَادُ یُبِینُ ﴿۵۲﴾

پس چرا بر او دستبندهایى زرین آویخته نشده یا با او فرشتگانى همراه نیامده‏اند (۵۳)

 

فَلَوْلَا أُلْقِیَ عَلَیْهِ أَسْوِرَةٌ مِّن ذَهَبٍ أَوْ جَاء مَعَهُ الْمَلَائِكَةُ مُقْتَرِنِینَ ﴿۵۳﴾

پس قوم خود را سبك‏مغز یافت [و آنان را فریفت] و اطاعتش كردند چرا كه آنها مردمى منحرف بودند (۵۴)

 

فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَأَطَاعُوهُ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا فَاسِقِینَ ﴿۵۴﴾

و چون ما را به خشم درآوردند از آنان انتقام گرفتیم و همه آنان را غرق كردیم (۵۵)

 

فَلَمَّا آسَفُونَا انتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْنَاهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿۵۵﴾

و آنان را پیشینه‏اى [بد] و عبرتى براى آیندگان گردانیدیم (۵۶)

 

فَجَعَلْنَاهُمْ سَلَفًا وَمَثَلًا لِلْآخِرِینَ ﴿۵۶﴾

و هنگامى كه [در مورد] پسر مریم مثالى آورده شد بناگاه قوم تو از آن [سخن] هلهله درانداختند [و اعراض كردند] (۵۷)

 

وَلَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْیَمَ مَثَلًا إِذَا قَوْمُكَ مِنْهُ یَصِدُّونَ ﴿۵۷﴾

و گفتند آیا معبودان ما بهترند یا او آن [مثال] را جز از راه جدل براى تو نزدند بلكه آنان مردمى جدل‏پیشه‏اند (۵۸)

 

وَقَالُوا أَآلِهَتُنَا خَیْرٌ أَمْ هُوَ مَا ضَرَبُوهُ لَكَ إِلَّا جَدَلًا بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ ﴿۵۸﴾

[عیسى] جز بنده‏اى كه بر وى منت نهاده و او را براى فرزندان اسرائیل سرمشق [و آیتى] گردانیده‏ایم نیست (۵۹)

 

إِنْ هُوَ إِلَّا عَبْدٌ أَنْعَمْنَا عَلَیْهِ وَجَعَلْنَاهُ مَثَلًا لِّبَنِی إِسْرَائِیلَ ﴿۵۹﴾

و اگر بخواهیم قطعا به جاى شما فرشتگانى كه در [روى] زمین جانشین [شما] گردند قرار دهیم (۶۰)

 

وَلَوْ نَشَاء لَجَعَلْنَا مِنكُم مَّلَائِكَةً فِی الْأَرْضِ یَخْلُفُونَ ﴿۶۰﴾

و همانا آن نشانه‏اى براى [فهم] رستاخیز است پس زنهار در آن تردید مكن و از من پیروى كنید این است راه راست (۶۱)

 

وَإِنَّهُ لَعِلْمٌ لِّلسَّاعَةِ فَلَا تَمْتَرُنَّ بِهَا وَاتَّبِعُونِ هَذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِیمٌ ﴿۶۱﴾

و مبادا شیطان شما را از راه به در برد زیرا او براى شما دشمنى آشكار است (۶۲)

 

وَلَا یَصُدَّنَّكُمُ الشَّیْطَانُ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِینٌ ﴿۶۲﴾

و چون عیسى دلایل آشكار آورد گفت به راستى براى شما حكمت آوردم و تا در باره بعضى از آنچه در آن اختلاف مى‏كردید برایتان توضیح دهم پس از خدا بترسید و فرمانم ببرید (۶۳)

 

وَلَمَّا جَاء عِیسَى بِالْبَیِّنَاتِ قَالَ قَدْ جِئْتُكُم بِالْحِكْمَةِ وَلِأُبَیِّنَ لَكُم بَعْضَ الَّذِی تَخْتَلِفُونَ فِیهِ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِیعُونِ ﴿۶۳﴾

در حقیقت‏خداست كه خود پروردگار من و پروردگار شماست پس او را بپرستید این است راه راست (۶۴)

 

إِنَّ اللَّهَ هُوَ رَبِّی وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هَذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِیمٌ ﴿۶۴﴾

تا [آنكه] از میانشان احزاب دست به اختلاف زدند پس واى بر كسانى كه ستم كردند از عذاب روزى دردناك (۶۵)

 

فَاخْتَلَفَ الْأَحْزَابُ مِن بَیْنِهِمْ فَوَیْلٌ لِّلَّذِینَ ظَلَمُوا مِنْ عَذَابِ یَوْمٍ أَلِیمٍ ﴿۶۵﴾

آیا جز [این] انتظار مى‏برند كه رستاخیز در حالى كه حدس نمى‏زنند ناگهان بر آنان در رسد (۶۶)

 

هَلْ یَنظُرُونَ إِلَّا السَّاعَةَ أَن تَأْتِیَهُم بَغْتَةً وَهُمْ لَا یَشْعُرُونَ ﴿۶۶﴾

در آن روز یاران جز پرهیزگاران بعضى‏شان دشمن بعضى دیگرند (۶۷)

 

الْأَخِلَّاء یَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِینَ ﴿۶۷﴾

اى بندگان من امروز بر شما بیمى نیست و غمگین نخواهید شد (۶۸)

 

یَا عِبَادِ لَا خَوْفٌ عَلَیْكُمُ الْیَوْمَ وَلَا أَنتُمْ تَحْزَنُونَ ﴿۶۸﴾

همان كسانى كه به آیات ما ایمان آورده و تسلیم بودند (۶۹)

 

الَّذِینَ آمَنُوا بِآیَاتِنَا وَكَانُوا مُسْلِمِینَ ﴿۶۹﴾

شما با همسرانتان شادمانه داخل بهشت‏شوید (۷۰)

 

ادْخُلُوا الْجَنَّةَ أَنتُمْ وَأَزْوَاجُكُمْ تُحْبَرُونَ ﴿۷۰﴾

سینیهایى از طلا و جام‏هایى در برابر آنان مى‏گردانند و در آنجا آنچه دلها آن را بخواهند و دیدگان را خوش آید [هست] و شما در آن جاودانید (۷۱)

 

یُطَافُ عَلَیْهِم بِصِحَافٍ مِّن ذَهَبٍ وَأَكْوَابٍ وَفِیهَا مَا تَشْتَهِیهِ الْأَنفُسُ وَتَلَذُّ الْأَعْیُنُ وَأَنتُمْ فِیهَا خَالِدُونَ ﴿۷۱﴾

و این است همان بهشتى كه به [پاداش] آنچه مى‏كردید میراث یافتید (۷۲)

 

وَتِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِی أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿۷۲﴾

در آنجا براى شما میوه‏هایى فراوان خواهد بود كه از آنها مى‏خورید (۷۳)

 

لَكُمْ فِیهَا فَاكِهَةٌ كَثِیرَةٌ مِنْهَا تَأْكُلُونَ ﴿۷۳﴾

بى‏گمان مجرمان در عذاب جهنم ماندگارند (۷۴)

 

إِنَّ الْمُجْرِمِینَ فِی عَذَابِ جَهَنَّمَ خَالِدُونَ ﴿۷۴﴾

[عذاب] از آنان تخفیف نمى‏یابد و آنها در آنجا نومیدند (۷۵)

 

لَا یُفَتَّرُ عَنْهُمْ وَهُمْ فِیهِ مُبْلِسُونَ ﴿۷۵﴾

و ما بر ایشان ستم نكردیم بلكه خود ستمكار بودند (۷۶)

 

وَمَا ظَلَمْنَاهُمْ وَلَكِن كَانُوا هُمُ الظَّالِمِینَ ﴿۷۶﴾

و فریاد كشند اى مالك [بگو] پروردگارت جان ما را بستاند پاسخ دهد شما ماندگارید (۷۷)

 

وَنَادَوْا یَا مَالِكُ لِیَقْضِ عَلَیْنَا رَبُّكَ قَالَ إِنَّكُم مَّاكِثُونَ ﴿۷۷﴾

قطعا حقیقت را برایتان آوردیم لیكن بیشتر شما حقیقت را خوش نداشتید (۷۸)

 

لَقَدْ جِئْنَاكُم بِالْحَقِّ وَلَكِنَّ أَكْثَرَكُمْ لِلْحَقِّ كَارِهُونَ ﴿۷۸﴾

یا در كارى ابرام ورزیده‏اند ما [نیز] ابرام مى‏ورزیم (۷۹)

 

أَمْ أَبْرَمُوا أَمْرًا فَإِنَّا مُبْرِمُونَ ﴿۷۹﴾

آیا مى‏پندارند كه ما راز آنها و نجوایشان را نمى‏شنویم چرا و فرشتگان ما پیش آنان [حاضرند و] ثبت مى‏كنند (۸۰)

 

أَمْ یَحْسَبُونَ أَنَّا لَا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَنَجْوَاهُم بَلَى وَرُسُلُنَا لَدَیْهِمْ یَكْتُبُونَ ﴿۸۰﴾

بگو اگر براى [خداى] رحمان فرزندى بود خود من نخستین پرستندگان بودم (۸۱)

 

قُلْ إِن كَانَ لِلرَّحْمَنِ وَلَدٌ فَأَنَا أَوَّلُ الْعَابِدِینَ ﴿۸۱﴾

پروردگار آسمانها و زمین [و] پروردگار عرش از آنچه وصف مى‏كنند منزه است (۸۲)

 

سُبْحَانَ رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا یَصِفُونَ ﴿۸۲﴾

پس آنان را رها كن تا در یاوه‏گویى خود فرو روند و بازى كنند تا آن روزى را كه بدان وعده داده مى‏شوند دیدار كنند (۸۳)

 

فَذَرْهُمْ یَخُوضُوا وَیَلْعَبُوا حَتَّى یُلَاقُوا یَوْمَهُمُ الَّذِی یُوعَدُونَ ﴿۸۳﴾

و اوست كه در آسمان خداست و در زمین خداست و هموست‏سنجیده‏كار دانا (۸۴)

 

وَهُوَ الَّذِی فِی السَّمَاء إِلَهٌ وَفِی الْأَرْضِ إِلَهٌ وَهُوَ الْحَكِیمُ الْعَلِیمُ ﴿۸۴﴾

و خجسته است كسى كه فرمانروایى آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است از آن اوست و علم قیامت پیش اوست و به سوى او برگردانیده مى‏شوید (۸۵)

 

وَتَبَارَكَ الَّذِی لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَا وَعِندَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَإِلَیْهِ تُرْجَعُونَ ﴿۸۵﴾

و كسانى كه به جاى او مى‏خوانند [و مى‏پرستند] اختیار شفاعت ندارند مگر آن كسانى كه آگاهانه به حق گواهى داده باشند (۸۶)

 

وَلَا یَمْلِكُ الَّذِینَ یَدْعُونَ مِن دُونِهِ الشَّفَاعَةَ إِلَّا مَن شَهِدَ بِالْحَقِّ وَهُمْ یَعْلَمُونَ ﴿۸۶﴾

و اگر از آنان بپرسى چه كسى آنان را خلق كرده مسلما خواهند گفت‏خدا پس چگونه [از حقیقت] بازگردانیده مى‏شوند (۸۷)

 

وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَهُمْ لَیَقُولُنَّ اللَّهُ فَأَنَّى یُؤْفَكُونَ ﴿۸۷﴾

و گوید اى پروردگار من اینها جماعتى‏اند كه ایمان نخواهند آورد (۸۸)

 

وَقِیلِهِ یَارَبِّ إِنَّ هَؤُلَاء قَوْمٌ لَّا یُؤْمِنُونَ ﴿۸۸﴾

[و خدا فرمود] از ایشان روى برتاب و بگو به سلامت پس زودا كه بدانند (۸۹)

 

فَاصْفَحْ عَنْهُمْ وَقُلْ سَلَامٌ فَسَوْفَ یَعْلَمُونَ ﴿۸۹




درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : اکبر صادقی
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :