تبلیغات
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها - الآنفال
 
ترجمه فارسی آیات قران کریم همراه با تلاوت ودانلود فایل صوتی سوره ها
التماس دعا خیر و فاتحه نثار روح مادر و پدرم
سوره ۸: الأنفال - جزء ۹, ۱۰


 
   




به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

[اى پیامبر] از تو در باره غنایم جنگى مى‏پرسند بگو غنایم جنگى اختصاص به خدا و فرستاده [او] دارد پس از خدا پروا دارید و با یكدیگر سازش نمایید و اگر ایمان دارید از خدا و پیامبرش اطاعت كنید (۱)

 

یَسْأَلُونَكَ عَنِ الأَنفَالِ قُلِ الأَنفَالُ لِلّهِ وَالرَّسُولِ فَاتَّقُواْ اللّهَ وَأَصْلِحُواْ ذَاتَ بِیْنِكُمْ وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِینَ ﴿۱﴾

مؤمنان همان كسانى‏اند كه چون خدا یاد شود دلهایشان بترسد و چون آیات او بر آنان خوانده شود بر ایمانشان بیفزاید و بر پروردگار خود توكل مى‏كنند (۲)

 

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ إِذَا ذُكِرَ اللّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِیَتْ عَلَیْهِمْ آیَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِیمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ یَتَوَكَّلُونَ ﴿۲﴾

همانان كه نماز را به پا مى‏دارند و از آنچه به ایشان روزى داده‏ایم انفاق مى‏كنند (۳)

 

الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاَةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُونَ ﴿۳﴾

آنان هستند كه حقا مؤمنند براى آنان نزد پروردگارشان درجات و آمرزش و روزى نیكو خواهد بود (۴)

 

أُوْلَئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا لَّهُمْ دَرَجَاتٌ عِندَ رَبِّهِمْ وَمَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِیمٌ ﴿۴﴾

همان گونه كه پروردگارت تو را از خانه‏ات به حق بیرون آورد و حال آنكه دسته‏اى از مؤمنان سخت كراهت داشتند (۵)

 

كَمَا أَخْرَجَكَ رَبُّكَ مِن بَیْتِكَ بِالْحَقِّ وَإِنَّ فَرِیقًا مِّنَ الْمُؤْمِنِینَ لَكَارِهُونَ ﴿۵﴾

با تو در باره حق بعد از آنكه روشن گردید مجادله مى‏كنند گویى كه آنان را به سوى مرگ مى‏رانند و ایشان [بدان] مى‏نگرند (۶)

 

یُجَادِلُونَكَ فِی الْحَقِّ بَعْدَ مَا تَبَیَّنَ كَأَنَّمَا یُسَاقُونَ إِلَى الْمَوْتِ وَهُمْ یَنظُرُونَ ﴿۶﴾

و [به یاد آورید] هنگامى را كه خدا یكى از دو دسته [كاروان تجارتى قریش یا سپاه ابوسفیان] را به شما وعده داد كه از آن شما باشد و شما دوست داشتید كه دسته بى‏سلاح براى شما باشد و[لى] خدا مى‏خواست‏حق [=اسلام] را با كلمات خود ثابت و كافران را ریشه‏كن كند (۷)

 

وَإِذْ یَعِدُكُمُ اللّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتِیْنِ أَنَّهَا لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَیْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ وَیُرِیدُ اللّهُ أَن یُحِقَّ الحَقَّ بِكَلِمَاتِهِ وَیَقْطَعَ دَابِرَ الْكَافِرِینَ ﴿۷﴾

تا حق را ثابت و باطل را نابود گرداند هر چند بزهكاران خوش نداشته باشند (۸)

 

لِیُحِقَّ الْحَقَّ وَیُبْطِلَ الْبَاطِلَ وَلَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُونَ ﴿۸﴾

[به یاد آورید] زمانى را كه پروردگار خود را به فریاد مى‏طلبیدید پس دعاى شما را اجابت كرد كه من شما را با هزار فرشته پیاپى یارى خواهم كرد (۹)

 

إِذْ تَسْتَغِیثُونَ رَبَّكُمْ فَاسْتَجَابَ لَكُمْ أَنِّی مُمِدُّكُم بِأَلْفٍ مِّنَ الْمَلآئِكَةِ مُرْدِفِینَ ﴿۹﴾

و این [وعده] را خداوند جز نویدى [براى شما] قرار نداد و تا آنكه دلهاى شما بدان اطمینان یابد و پیروزى جز از نزد خدا نیست كه خدا شكست ناپذیر [و] حكیم است (۱۰)

 

وَمَا جَعَلَهُ اللّهُ إِلاَّ بُشْرَى وَلِتَطْمَئِنَّ بِهِ قُلُوبُكُمْ وَمَا النَّصْرُ إِلاَّ مِنْ عِندِ اللّهِ إِنَّ اللّهَ عَزِیزٌ حَكِیمٌ ﴿۱۰﴾

[به یاد آورید] هنگامى را كه [خدا] خواب سبك آرامش‏بخشى كه از جانب او بود بر شما مسلط ساخت و از آسمان بارانى بر شما فرو ریزانید تا شما را با آن پاك گرداند و وسوسه شیطان را از شما بزداید و دلهایتان را محكم سازد و گامهایتان را بدان استوار دارد (۱۱)

 

إِذْ یُغَشِّیكُمُ النُّعَاسَ أَمَنَةً مِّنْهُ وَیُنَزِّلُ عَلَیْكُم مِّن السَّمَاء مَاء لِّیُطَهِّرَكُم بِهِ وَیُذْهِبَ عَنكُمْ رِجْزَ الشَّیْطَانِ وَلِیَرْبِطَ عَلَى قُلُوبِكُمْ وَیُثَبِّتَ بِهِ الأَقْدَامَ ﴿۱۱﴾

هنگامى كه پروردگارت به فرشتگان وحى مى ‏كرد كه من با شما هستم پس كسانى را كه ایمان آورده ‏اند ثابت‏قدم بدارید به زودى در دل كافران وحشت‏خواهم افكند پس فراز گردنها را بزنید و همه سرانگشتانشان را قلم كنید (۱۲)

 

إِذْ یُوحِی رَبُّكَ إِلَى الْمَلآئِكَةِ أَنِّی مَعَكُمْ فَثَبِّتُواْ الَّذِینَ آمَنُواْ سَأُلْقِی فِی قُلُوبِ الَّذِینَ كَفَرُواْ الرَّعْبَ فَاضْرِبُواْ فَوْقَ الأَعْنَاقِ وَاضْرِبُواْ مِنْهُمْ كُلَّ بَنَانٍ ﴿۱۲﴾

این [كیفر] بدان سبب است كه آنان با خدا و پیامبر او به مخالفت برخاستند و هر كس با خدا و پیامبر او به مخالفت برخیزد قطعا خدا سخت‏كیفر است (۱۳)

 

ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ شَآقُّواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَمَن یُشَاقِقِ اللّهَ وَرَسُولَهُ فَإِنَّ اللّهَ شَدِیدُ الْعِقَابِ ﴿۱۳﴾

این [عذاب دنیا] را بچشید و [بدانید كه] براى كافران عذاب آتش خواهد بود (۱۴)

 

ذَلِكُمْ فَذُوقُوهُ وَأَنَّ لِلْكَافِرِینَ عَذَابَ النَّارِ ﴿۱۴﴾

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید هر گاه [در میدان نبرد] به كافران برخورد كردید كه [به سوى شما] روى مى‏آورند به آنان پشت مكنید (۱۵)

 

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إِذَا لَقِیتُمُ الَّذِینَ كَفَرُواْ زَحْفًا فَلاَ تُوَلُّوهُمُ الأَدْبَارَ ﴿۱۵﴾

و هر كه در آن هنگام به آنان پشت كند مگر آنكه [هدفش] كناره‏گیرى براى نبردى [مجدد] یا پیوستن به جمعى [دیگر از همرزمانش] باشد قطعا به خشم خدا گرفتار خواهد شد و جایگاهش دوزخ است و چه بد سرانجامى است (۱۶)

 

وَمَن یُوَلِّهِمْ یَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلاَّ مُتَحَرِّفًا لِّقِتَالٍ أَوْ مُتَحَیِّزًا إِلَى فِئَةٍ فَقَدْ بَاء بِغَضَبٍ مِّنَ اللّهِ وَمَأْوَاهُ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِیرُ ﴿۱۶﴾

و شما آنان را نكشتید بلكه خدا آنان را كشت و چون [ریگ به سوى آنان] افكندى تو نیفكندى بلكه خدا افكند [آرى خدا چنین كرد تا كافران را مغلوب كند] و بدین وسیله مؤمنان را به آزمایشى نیكو بیازماید قطعا خدا شنواى داناست (۱۷)

 

فَلَمْ تَقْتُلُوهُمْ وَلَكِنَّ اللّهَ قَتَلَهُمْ وَمَا رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَلَكِنَّ اللّهَ رَمَى وَلِیُبْلِیَ الْمُؤْمِنِینَ مِنْهُ بَلاء حَسَنًا إِنَّ اللّهَ سَمِیعٌ عَلِیمٌ ﴿۱۷﴾

[ماجرا] این بود و [بدانید كه] خدا نیرنگ كافران را سست مى‏گرداند (۱۸)

 

ذَلِكُمْ وَأَنَّ اللّهَ مُوهِنُ كَیْدِ الْكَافِرِینَ ﴿۱۸﴾

[اى مشركان] اگر شما پیروزى [حق] را مى‏طلبید اینك پیروزى به سراغ شما آمد [و اسلام پیروز شد] و اگر [از دشمنى] بازایستید آن براى شما بهتر است و اگر [به جنگ] برگردید ما هم بر مى‏گردیم و [بدانید] كه گروه شما هر چند زیاد باشد هرگز از شما چیزى را دفع نتوانند كرد و خداست كه با مؤمنان است (۱۹)

 

إِن تَسْتَفْتِحُواْ فَقَدْ جَاءكُمُ الْفَتْحُ وَإِن تَنتَهُواْ فَهُوَ خَیْرٌ لَّكُمْ وَإِن تَعُودُواْ نَعُدْ وَلَن تُغْنِیَ عَنكُمْ فِئَتُكُمْ شَیْئًا وَلَوْ كَثُرَتْ وَأَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُؤْمِنِینَ ﴿۱۹﴾

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید خدا و فرستاده او را فرمان برید و از او روى برنتابید در حالى كه [سخنان او را] مى‏شنوید (۲۰)

 

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَوَلَّوْا عَنْهُ وَأَنتُمْ تَسْمَعُونَ ﴿۲۰﴾

و مانند كسانى مباشید كه گفتند شنیدیم در حالى كه نمى‏شنیدند (۲۱)

 

وَلاَ تَكُونُواْ كَالَّذِینَ قَالُوا سَمِعْنَا وَهُمْ لاَ یَسْمَعُونَ ﴿۲۱﴾

قطعا بدترین جنبندگان نزد خدا كران و لالانى‏اند كه نمى‏اندیشند (۲۲)

 

إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِندَ اللّهِ الصُّمُّ الْبُكْمُ الَّذِینَ لاَ یَعْقِلُونَ ﴿۲۲﴾

و اگر خدا در آنان خیرى مى‏یافت قطعا شنوایشان مى‏ساخت و اگر آنان را شنوا مى‏كرد حتما باز به حال اعراض روى برمى‏تافتند (۲۳)

 

وَلَوْ عَلِمَ اللّهُ فِیهِمْ خَیْرًا لَّأسْمَعَهُمْ وَلَوْ أَسْمَعَهُمْ لَتَوَلَّواْ وَّهُم مُّعْرِضُونَ ﴿۲۳﴾

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید چون خدا و پیامبر شما را به چیزى فرا خواندند كه به شما حیات مى‏بخشد آنان را اجابت كنید و بدانید كه خدا میان آدمى و دلش حایل مى‏گردد و هم در نزد او محشور خواهید شد (۲۴)

 

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا یُحْیِیكُمْ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ یَحُولُ بَیْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَیْهِ تُحْشَرُونَ ﴿۲۴﴾

و از فتنه‏اى كه تنها به ستمكاران شما نمى‏رسد بترسید و بدانید كه خدا سخت‏كیفر است (۲۵)

 

وَاتَّقُواْ فِتْنَةً لاَّ تُصِیبَنَّ الَّذِینَ ظَلَمُواْ مِنكُمْ خَآصَّةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ شَدِیدُ الْعِقَابِ ﴿۲۵﴾

و به یاد آورید هنگامى را كه شما در زمین گروهى اندك و مستضعف بودید مى ترسیدید مردم شما را بربایند پس [خدا] به شما پناه داد و شما را به یارى خود نیرومند گردانید و از چیزهاى پاك به شما روزى داد باشد كه سپاسگزارى كنید (۲۶)

 

وَاذْكُرُواْ إِذْ أَنتُمْ قَلِیلٌ مُّسْتَضْعَفُونَ فِی الأَرْضِ تَخَافُونَ أَن یَتَخَطَّفَكُمُ النَّاسُ فَآوَاكُمْ وَأَیَّدَكُم بِنَصْرِهِ وَرَزَقَكُم مِّنَ الطَّیِّبَاتِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ﴿۲۶﴾

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید به خدا و پیامبر او خیانت مكنید و [نیز] در امانتهاى خود خیانت نورزید و خود مى‏دانید [كه نباید خیانت كرد] (۲۷)

 

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ لاَ تَخُونُواْ اللّهَ وَالرَّسُولَ وَتَخُونُواْ أَمَانَاتِكُمْ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ ﴿۲۷﴾

و بدانید كه اموال و فرزندان شما [وسیله] آزمایش [شما] هستند و خداست كه نزد او پاداشى بزرگ است (۲۸)

 

وَاعْلَمُواْ أَنَّمَا أَمْوَالُكُمْ وَأَوْلاَدُكُمْ فِتْنَةٌ وَأَنَّ اللّهَ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِیمٌ ﴿۲۸﴾

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید اگر از خدا پروا دارید براى شما [نیروى] تشخیص [حق از باطل] قرار مى‏دهد و گناهانتان را از شما مى‏زداید و شما را مى‏آمرزد و خدا داراى بخشش بزرگ است (۲۹)

 

یِا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إَن تَتَّقُواْ اللّهَ یَجْعَل لَّكُمْ فُرْقَانًا وَیُكَفِّرْ عَنكُمْ سَیِّئَاتِكُمْ وَیَغْفِرْ لَكُمْ وَاللّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِیمِ ﴿۲۹﴾

و [یاد كن] هنگامى را كه كافران در باره تو نیرنگ مى‏كردند تا تو را به بند كشند یا بكشند یا [از مكه] اخراج كنند و نیرنگ مى‏زدند و خدا تدبیر مى‏كرد و خدا بهترین تدبیركنندگان است (۳۰)

 

وَإِذْ یَمْكُرُ بِكَ الَّذِینَ كَفَرُواْ لِیُثْبِتُوكَ أَوْ یَقْتُلُوكَ أَوْ یُخْرِجُوكَ وَیَمْكُرُونَ وَیَمْكُرُ اللّهُ وَاللّهُ خَیْرُ الْمَاكِرِینَ ﴿۳۰﴾

و چون آیات ما بر آنان خوانده شود مى‏گویند به خوبى شنیدیم اگر مى‏خواستیم قطعا ما نیز همانند این را مى‏گفتیم این جز افسانه‏هاى پیشینیان نیست (۳۱)

 

وَإِذَا تُتْلَى عَلَیْهِمْ آیَاتُنَا قَالُواْ قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَاء لَقُلْنَا مِثْلَ هَذَا إِنْ هَذَا إِلاَّ أَسَاطِیرُ الأوَّلِینَ ﴿۳۱﴾

و [یاد كن] هنگامى را كه گفتند خدایا اگر این [كتاب] همان حق از جانب توست پس بر ما از آسمان سنگهایى بباران یا عذابى دردناك بر سر ما بیاور (۳۲)

 

وَإِذْ قَالُواْ اللَّهُمَّ إِن كَانَ هَذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِندِكَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنَا حِجَارَةً مِّنَ السَّمَاءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِیمٍ ﴿۳۲﴾

و[لى] تا تو در میان آنان هستى خدا بر آن نیست كه ایشان را عذاب كند و تا آنان طلب آمرزش مى‏كنند خدا عذاب‏كننده ایشان نخواهد بود (۳۳)

 

وَمَا كَانَ اللّهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَأَنتَ فِیهِمْ وَمَا كَانَ اللّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ یَسْتَغْفِرُونَ ﴿۳۳﴾

چرا خدا [در آخرت] عذابشان نكند با اینكه آنان [مردم را] از [زیارت] مسجدالحرام باز مى‏دارند در حالى كه ایشان سرپرست آن نباشند چرا كه سرپرست آن جز پرهیزگاران نیستند ولى بیشترشان نمى‏دانند (۳۴)

 

وَمَا لَهُمْ أَلاَّ یُعَذِّبَهُمُ اللّهُ وَهُمْ یَصُدُّونَ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَمَا كَانُواْ أَوْلِیَاءهُ إِنْ أَوْلِیَآؤُهُ إِلاَّ الْمُتَّقُونَ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لاَ یَعْلَمُونَ ﴿۳۴﴾

و نمازشان در خانه [خدا] جز سوت كشیدن و كف زدن نبود پس به سزاى آنكه كفر مى‏ورزیدید این عذاب را بچشید (۳۵)

 

وَمَا كَانَ صَلاَتُهُمْ عِندَ الْبَیْتِ إِلاَّ مُكَاء وَتَصْدِیَةً فَذُوقُواْ الْعَذَابَ بِمَا كُنتُمْ تَكْفُرُونَ ﴿۳۵﴾

بى‏گمان كسانى كه كفر ورزیدند اموال خود را خرج مى‏كنند تا [مردم را] از راه خدا بازدارند پس به زودى [همه] آن را خرج مى‏كنند و آنگاه حسرتى بر آنان خواهد گشت‏سپس مغلوب مى‏شوند و كسانى كه كفر ورزیدند به سوى دوزخ گردآورده خواهند شد (۳۶)

 

إِنَّ الَّذِینَ كَفَرُواْ یُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ لِیَصُدُّواْ عَن سَبِیلِ اللّهِ فَسَیُنفِقُونَهَا ثُمَّ تَكُونُ عَلَیْهِمْ حَسْرَةً ثُمَّ یُغْلَبُونَ وَالَّذِینَ كَفَرُواْ إِلَى جَهَنَّمَ یُحْشَرُونَ ﴿۳۶﴾

تا خدا ناپاك را از پاك جدا كند و ناپاكها را روى یكدیگر نهد و همه را متراكم كند آنگاه در جهنم قرار دهد اینان همان زیانكارانند (۳۷)

 

لِیَمِیزَ اللّهُ الْخَبِیثَ مِنَ الطَّیِّبِ وَیَجْعَلَ الْخَبِیثَ بَعْضَهُ عَلَىَ بَعْضٍ فَیَرْكُمَهُ جَمِیعًا فَیَجْعَلَهُ فِی جَهَنَّمَ أُوْلَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ ﴿۳۷﴾

به كسانى كه كفر ورزیده‏اند بگو اگر بازایستند آنچه گذشته است برایشان آمرزیده مى‏شود و اگر بازگردند به یقین سنت [خدا در مورد] پیشینیان گذشت (۳۸)

 

قُل لِلَّذِینَ كَفَرُواْ إِن یَنتَهُواْ یُغَفَرْ لَهُم مَّا قَدْ سَلَفَ وَإِنْ یَعُودُواْ فَقَدْ مَضَتْ سُنَّةُ الأَوَّلِینِ ﴿۳۸﴾

و با آنان بجنگید تا فتنه‏اى بر جاى نماند و دین یكسره از آن خدا گردد پس اگر [از كفر] بازایستند قطعا خدا به آنچه انجام مى‏دهند بیناست (۳۹)

 

وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لاَ تَكُونَ فِتْنَةٌ وَیَكُونَ الدِّینُ كُلُّهُ لِلّه فَإِنِ انتَهَوْاْ فَإِنَّ اللّهَ بِمَا یَعْمَلُونَ بَصِیرٌ ﴿۳۹﴾

و اگر روى برتافتند پس بدانید كه خدا سرور شماست چه نیكو سرور و چه نیكو یاورى است (۴۰)

 

وَإِن تَوَلَّوْاْ فَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَوْلاَكُمْ نِعْمَ الْمَوْلَى وَنِعْمَ النَّصِیرُ ﴿۴۰﴾

و بدانید كه هر چیزى را به غنیمت گرفتید یك پنجم آن براى خدا و پیامبر و براى خویشاوندان [او] و یتیمان و بینوایان و در راه‏ماندگان است اگر به خدا و آنچه بر بنده خود در روز جدایى [حق از باطل] روزى كه آن دو گروه با هم روبرو شدند نازل كردیم ایمان آورده‏اید و خدا بر هر چیزى تواناست (۴۱)

 

وَاعْلَمُواْ أَنَّمَا غَنِمْتُم مِّن شَیْءٍ فَأَنَّ لِلّهِ خُمُسَهُ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِی الْقُرْبَى وَالْیَتَامَى وَالْمَسَاكِینِ وَابْنِ السَّبِیلِ إِن كُنتُمْ آمَنتُمْ بِاللّهِ وَمَا أَنزَلْنَا عَلَى عَبْدِنَا یَوْمَ الْفُرْقَانِ یَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ وَاللّهُ عَلَى كُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ ﴿۴۱﴾

آنگاه كه شما بر دامنه نزدیكتر [كوه] بودید و آنان در دامنه دورتر [كوه ] و سواران [دشمن] پایین‏تر از شما [موضع گرفته] بودند و اگر با یكدیگر وعده گذارده بودید قطعا در وعده‏گاه خود اختلاف مى‏كردید ولى [چنین شد] تا خداوند كارى را كه انجام‏شدنى بود به انجام رساند [و] تا كسى كه [باید] هلاك شود با دلیلى روشن هلاك گردد و كسى كه [باید] زنده شود با دلیلى واضح زنده بماند و خداست كه در حقیقت‏شنواى داناست (۴۲)

 

إِذْ أَنتُم بِالْعُدْوَةِ الدُّنْیَا وَهُم بِالْعُدْوَةِ الْقُصْوَى وَالرَّكْبُ أَسْفَلَ مِنكُمْ وَلَوْ تَوَاعَدتَّمْ لاَخْتَلَفْتُمْ فِی الْمِیعَادِ وَلَكِن لِّیَقْضِیَ اللّهُ أَمْرًا كَانَ مَفْعُولًا لِّیَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَن بَیِّنَةٍ وَیَحْیَى مَنْ حَیَّ عَن بَیِّنَةٍ وَإِنَّ اللّهَ لَسَمِیعٌ عَلِیمٌ ﴿۴۲﴾

[اى پیامبر یاد كن] آنگاه را كه خداوند آنان [=سپاه دشمن] را در خوابت به تو اندك نشان داد و اگر ایشان را به تو بسیار نشان مى‏داد قطعا سست مى‏شدید و حتما در كار [جهاد] منازعه مى‏كردید ولى خدا شما را به سلامت داشت چرا كه او به راز دلها داناست (۴۳)

 

إِذْ یُرِیكَهُمُ اللّهُ فِی مَنَامِكَ قَلِیلًا وَلَوْ أَرَاكَهُمْ كَثِیرًا لَّفَشِلْتُمْ وَلَتَنَازَعْتُمْ فِی الأَمْرِ وَلَكِنَّ اللّهَ سَلَّمَ إِنَّهُ عَلِیمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ﴿۴۳﴾

و آنگاه كه چون با هم برخورد كردید آنان را در دیدگان شما اندك جلوه داد و شما را [نیز] در دیدگان آنان كم نمودار ساخت تا خداوند كارى را كه انجام‏شدنى بود تحقق بخشد و كارها به سوى خدا بازگردانده مى‏شود (۴۴)

 

وَإِذْ یُرِیكُمُوهُمْ إِذِ الْتَقَیْتُمْ فِی أَعْیُنِكُمْ قَلِیلًا وَیُقَلِّلُكُمْ فِی أَعْیُنِهِمْ لِیَقْضِیَ اللّهُ أَمْرًا كَانَ مَفْعُولًا وَإِلَى اللّهِ تُرْجَعُ الأمُورُ ﴿۴۴﴾

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید چون با گروهى برخورد مى‏كنید پایدارى ورزید و خدا را بسیار یاد كنید باشد كه رستگار شوید (۴۵)

 

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إِذَا لَقِیتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُواْ وَاذْكُرُواْ اللّهَ كَثِیرًا لَّعَلَّكُمْ تُفْلَحُونَ ﴿۴۵﴾

و از خدا و پیامبرش اطاعت كنید و با هم نزاع مكنید كه سست‏شوید و مهابت‏شما از بین برود و صبر كنید كه خدا با شكیبایان است (۴۶)

 

وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُكُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ﴿۴۶﴾

و مانند كسانى مباشید كه از خانه‏هایشان با حالت‏سرمستى و به صرف نمایش به مردم خارج شدند و [مردم را] از راه خدا باز مى‏داشتند و خدا به آنچه مى‏كنند احاطه دارد (۴۷)

 

وَلاَ تَكُونُواْ كَالَّذِینَ خَرَجُواْ مِن دِیَارِهِم بَطَرًا وَرِئَاء النَّاسِ وَیَصُدُّونَ عَن سَبِیلِ اللّهِ وَاللّهُ بِمَا یَعْمَلُونَ مُحِیطٌ ﴿۴۷﴾

و [یاد كن] هنگامى را كه شیطان اعمال آنان را برایشان بیاراست و گفت امروز هیچ كس از مردم بر شما پیروز نخواهد شد و من پناه شما هستم پس هنگامى كه دو گروه یكدیگر را دیدند [شیطان] به عقب برگشت و گفت من از شما بیزارم من چیزى را مى‏بینم كه شما نمى‏بینید من از خدا بیمناكم و خدا سخت‏كیفر است (۴۸)

 

وَإِذْ زَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطَانُ أَعْمَالَهُمْ وَقَالَ لاَ غَالِبَ لَكُمُ الْیَوْمَ مِنَ النَّاسِ وَإِنِّی جَارٌ لَّكُمْ فَلَمَّا تَرَاءتِ الْفِئَتَانِ نَكَصَ عَلَى عَقِبَیْهِ وَقَالَ إِنِّی بَرِیءٌ مِّنكُمْ إِنِّی أَرَى مَا لاَ تَرَوْنَ إِنِّیَ أَخَافُ اللّهَ وَاللّهُ شَدِیدُ الْعِقَابِ ﴿۴۸﴾

آنگاه كه منافقان و كسانى كه در دلهایشان بیمارى بود مى‏گفتند اینان [=مؤمنان] را دینشان فریفته است و هر كس بر خدا توكل كند [بداند كه] در حقیقت‏خدا شكست‏ناپذیر حكیم است (۴۹)

 

إِذْ یَقُولُ الْمُنَافِقُونَ وَالَّذِینَ فِی قُلُوبِهِم مَّرَضٌ غَرَّ هَؤُلاء دِینُهُمْ وَمَن یَتَوَكَّلْ عَلَى اللّهِ فَإِنَّ اللّهَ عَزِیزٌ حَكِیمٌ ﴿۴۹﴾

و اگر ببینى آنگاه كه فرشتگان جان كافران را مى‏ستانند بر چهره و پشت آنان مى‏زنند و [گویند] عذاب سوزان را بچشید (۵۰)

 

وَلَوْ تَرَى إِذْ یَتَوَفَّى الَّذِینَ كَفَرُواْ الْمَلآئِكَةُ یَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَارَهُمْ وَذُوقُواْ عَذَابَ الْحَرِیقِ ﴿۵۰﴾

این [كیفر] دستاوردهاى پیشین شماست و [گر نه] خدا بر بندگان [خود] ستمكار نیست (۵۱)

 

ذَلِكَ بِمَا قَدَّمَتْ أَیْدِیكُمْ وَأَنَّ اللّهَ لَیْسَ بِظَلاَّمٍ لِّلْعَبِیدِ ﴿۵۱﴾

[رفتارشان] مانند رفتار خاندان فرعون و كسانى است كه پیش از آنان بودند به آیات خدا كفر ورزیدند پس خدا به [سزاى] گناهانشان گرفتارشان كرد آرى خدا نیرومند سخت‏كیفر است (۵۲)

 

كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَالَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ كَفَرُواْ بِآیَاتِ اللّهِ فَأَخَذَهُمُ اللّهُ بِذُنُوبِهِمْ إِنَّ اللّهَ قَوِیٌّ شَدِیدُ الْعِقَابِ ﴿۵۲﴾

این [كیفر] بدان سبب است كه خداوند نعمتى را كه بر قومى ارزانى داشته تغییر نمى‏دهد مگر آنكه آنان آنچه را در دل دارند تغییر دهند و خدا شنواى داناست (۵۳)

 

ذَلِكَ بِأَنَّ اللّهَ لَمْ یَكُ مُغَیِّرًا نِّعْمَةً أَنْعَمَهَا عَلَى قَوْمٍ حَتَّى یُغَیِّرُواْ مَا بِأَنفُسِهِمْ وَأَنَّ اللّهَ سَمِیعٌ عَلِیمٌ ﴿۵۳﴾

[رفتارى] چون رفتار فرعونیان و كسانى كه پیش از آنان بودند كه آیات پروردگارشان را تكذیب كردند پس ما آنان را به [سزاى] گناهانشان هلاك و فرعونیان را غرق كردیم و همه آنان ستمكار بودند (۵۴)

 

كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَالَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ كَذَّبُواْ بآیَاتِ رَبِّهِمْ فَأَهْلَكْنَاهُم بِذُنُوبِهِمْ وَأَغْرَقْنَا آلَ فِرْعَونَ وَكُلٌّ كَانُواْ ظَالِمِینَ ﴿۵۴﴾

بى‏تردید بدترین جنبندگان پیش خدا كسانى‏اند كه كفر ورزیدند و ایمان نمى‏آورند (۵۵)

 

إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِندَ اللّهِ الَّذِینَ كَفَرُواْ فَهُمْ لاَ یُؤْمِنُونَ ﴿۵۵﴾

همانان كه از ایشان پیمان گرفتى ولى هر بار پیمان خود را مى‏شكنند و [از خدا] پروا نمى‏دارند (۵۶)

 

الَّذِینَ عَاهَدتَّ مِنْهُمْ ثُمَّ یَنقُضُونَ عَهْدَهُمْ فِی كُلِّ مَرَّةٍ وَهُمْ لاَ یَتَّقُونَ ﴿۵۶﴾

پس اگر در جنگ بر آنان دست‏یافتى با [عقوبت] آنان كسانى را كه در پى ایشانند تارومار كن باشد كه عبرت گیرند (۵۷)

 

فَإِمَّا تَثْقَفَنَّهُمْ فِی الْحَرْبِ فَشَرِّدْ بِهِم مَّنْ خَلْفَهُمْ لَعَلَّهُمْ یَذَّكَّرُونَ ﴿۵۷﴾

و اگر از گروهى بیم خیانت دارى [پیمانشان را] به سویشان بینداز [تا طرفین] به طور یكسان [بدانند كه پیمان گسسته است] زیرا خدا خائنان را دوست نمى‏دارد (۵۸)

 

وَإِمَّا تَخَافَنَّ مِن قَوْمٍ خِیَانَةً فَانبِذْ إِلَیْهِمْ عَلَى سَوَاء إِنَّ اللّهَ لاَ یُحِبُّ الخَائِنِینَ ﴿۵۸﴾

و زنهار كسانى كه كافر شده‏اند گمان نكنند كه پیشى جسته‏اند زیرا آنان نمى‏توانند [ما را] درمانده كنند (۵۹)

 

وَلاَ یَحْسَبَنَّ الَّذِینَ كَفَرُواْ سَبَقُواْ إِنَّهُمْ لاَ یُعْجِزُونَ ﴿۵۹﴾

و هر چه در توان دارید از نیرو و اسبهاى آماده بسیج كنید تا با این [تداركات] دشمن خدا و دشمن خودتان و [دشمنان] دیگرى را جز ایشان كه شما نمى‏شناسیدشان و خدا آنان را مى‏شناسد بترسانید و هر چیزى در راه خدا خرج كنید پاداشش به خود شما بازگردانیده مى‏شود و بر شما ستم نخواهد رفت (۶۰)

 

وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ وَمَا تُنفِقُواْ مِن شَیْءٍ فِی سَبِیلِ اللّهِ یُوَفَّ إِلَیْكُمْ وَأَنتُمْ لاَ تُظْلَمُونَ ﴿۶۰﴾

و اگر به صلح گراییدند تو [نیز] بدان گراى و بر خدا توكل نما كه او شنواى داناست (۶۱)

 

وَإِن جَنَحُواْ لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى اللّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ ﴿۶۱﴾

و اگر بخواهند تو را بفریبند [یارى] خدا براى تو بس است همو بود كه تو را با یارى خود و مؤمنان نیرومند گردانید (۶۲)

 

وَإِن یُرِیدُواْ أَن یَخْدَعُوكَ فَإِنَّ حَسْبَكَ اللّهُ هُوَ الَّذِیَ أَیَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِینَ ﴿۶۲﴾

و میان دلهایشان الفت انداخت كه اگر آنچه در روى زمین است همه را خرج مى‏كردى نمى‏توانستى میان دلهایشان الفت برقرار كنى ولى خدا بود كه میان آنان الفت انداخت چرا كه او تواناى حكیم است (۶۳)

 

وَأَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنفَقْتَ مَا فِی الأَرْضِ جَمِیعًا مَّا أَلَّفَتْ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ وَلَكِنَّ اللّهَ أَلَّفَ بَیْنَهُمْ إِنَّهُ عَزِیزٌ حَكِیمٌ ﴿۶۳﴾

اى پیامبر خدا و كسانى از مؤمنان كه پیرو تواند تو را بس است (۶۴)

 

یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَسْبُكَ اللّهُ وَمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ ﴿۶۴﴾

اى پیامبر مؤمنان را به جهاد برانگیز اگر از [میان] شما بیست تن شكیبا باشند بر دویست تن چیره مى‏شوند و اگر از شما یكصد تن باشند بر هزار تن از كافران پیروز مى‏گردند چرا كه آنان قومى‏اند كه نمى‏فهمند (۶۵)

 

یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى الْقِتَالِ إِن یَكُن مِّنكُمْ عِشْرُونَ صَابِرُونَ یَغْلِبُواْ مِئَتَیْنِ وَإِن یَكُن مِّنكُم مِّئَةٌ یَغْلِبُواْ أَلْفًا مِّنَ الَّذِینَ كَفَرُواْ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لاَّ یَفْقَهُونَ ﴿۶۵﴾

اكنون خدا بر شما تخفیف داده و معلوم داشت كه در شما ضعفى هست پس اگر از [میان] شما یكصد تن شكیبا باشند بر دویست تن پیروز گردند و اگر از شما هزار تن باشند به توفیق الهى بر دو هزار تن غلبه كنند و خدا با شكیبایان است (۶۶)

 

الآنَ خَفَّفَ اللّهُ عَنكُمْ وَعَلِمَ أَنَّ فِیكُمْ ضَعْفًا فَإِن یَكُن مِّنكُم مِّئَةٌ صَابِرَةٌ یَغْلِبُواْ مِئَتَیْنِ وَإِن یَكُن مِّنكُمْ أَلْفٌ یَغْلِبُواْ أَلْفَیْنِ بِإِذْنِ اللّهِ وَاللّهُ مَعَ الصَّابِرِینَ ﴿۶۶﴾

هیچ پیامبرى را سزاوار نیست كه [براى اخذ سربها از دشمنان] اسیرانى بگیرد تا در زمین به طور كامل از آنان كشتار كند شما متاع دنیا را مى‏خواهید و خدا آخرت را مى‏خواهد و خدا شكست‏ناپذیر حكیم است (۶۷)

 

مَا كَانَ لِنَبِیٍّ أَن یَكُونَ لَهُ أَسْرَى حَتَّى یُثْخِنَ فِی الأَرْضِ تُرِیدُونَ عَرَضَ الدُّنْیَا وَاللّهُ یُرِیدُ الآخِرَةَ وَاللّهُ عَزِیزٌ حَكِیمٌ ﴿۶۷﴾

اگر در آنچه گرفته‏اید از جانب خدا نوشته‏اى نبود قطعا به شما عذابى بزرگ مى‏رسید (۶۸)

 

لَّوْلاَ كِتَابٌ مِّنَ اللّهِ سَبَقَ لَمَسَّكُمْ فِیمَا أَخَذْتُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ ﴿۶۸﴾

پس از آنچه به غنیمت برده‏اید حلال و پاكیزه بخورید و از خدا پروا دارید كه خدا آمرزنده مهربان است (۶۹)

 

فَكُلُواْ مِمَّا غَنِمْتُمْ حَلاَلًا طَیِّبًا وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ﴿۶۹﴾

اى پیامبر به كسانى كه در دست‏شما اسیرند بگو اگر خدا در دلهاى شما خیرى سراغ داشته باشد بهتر از آنچه از شما گرفته شده به شما عطا مى‏كند و بر شما مى‏بخشاید و خدا آمرزنده مهربان است (۷۰)

 

یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ قُل لِّمَن فِی أَیْدِیكُم مِّنَ الأَسْرَى إِن یَعْلَمِ اللّهُ فِی قُلُوبِكُمْ خَیْرًا یُؤْتِكُمْ خَیْرًا مِّمَّا أُخِذَ مِنكُمْ وَیَغْفِرْ لَكُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ﴿۷۰﴾

و اگر بخواهند به تو خیانت كنند پیش از این [نیز] به خدا خیانت كردند [و خدا تو را] بر آنان مسلط ساخت و خدا داناى حكیم است (۷۱)

 

وَإِن یُرِیدُواْ خِیَانَتَكَ فَقَدْ خَانُواْ اللّهَ مِن قَبْلُ فَأَمْكَنَ مِنْهُمْ وَاللّهُ عَلِیمٌ حَكِیمٌ ﴿۷۱﴾

كسانى كه ایمان آورده و هجرت كرده‏اند و در راه خدا با مال و جان خود جهاد نموده‏اند و كسانى كه [مهاجران را] پناه داده‏اند و یارى كرده‏اند آنان یاران یكدیگرند و كسانى كه ایمان آورده‏اند ولى مهاجرت نكرده‏اند هیچ گونه خویشاوندى [دینى] با شما ندارند مگر آنكه [در راه خدا] هجرت كنند و اگر در [كار] دین از شما یارى جویند یارى آنان بر شما [واجب] است مگر بر علیه گروهى باشد كه میان شما و میان آنان پیمانى [منعقد شده] است و خدا به آنچه انجام مى‏دهید بیناست (۷۲)

 

إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَالَّذِینَ آوَواْ وَّنَصَرُواْ أُوْلَئِكَ بَعْضُهُمْ أَوْلِیَاء بَعْضٍ وَالَّذِینَ آمَنُواْ وَلَمْ یُهَاجِرُواْ مَا لَكُم مِّن وَلاَیَتِهِم مِّن شَیْءٍ حَتَّى یُهَاجِرُواْ وَإِنِ اسْتَنصَرُوكُمْ فِی الدِّینِ فَعَلَیْكُمُ النَّصْرُ إِلاَّ عَلَى قَوْمٍ بَیْنَكُمْ وَبَیْنَهُم مِّیثَاقٌ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ ﴿۷۲﴾

و كسانى كه كفر ورزیدند یاران یكدیگرند اگر این [دستور] را به كار نبندید در زمین فتنه و فسادى بزرگ پدید خواهد آمد (۷۳)

 

وَالَّذینَ كَفَرُواْ بَعْضُهُمْ أَوْلِیَاء بَعْضٍ إِلاَّ تَفْعَلُوهُ تَكُن فِتْنَةٌ فِی الأَرْضِ وَفَسَادٌ كَبِیرٌ ﴿۷۳﴾

و كسانى كه ایمان آورده و هجرت كرده و در راه خدا به جهاد پرداخته و كسانى كه [مهاجران را] پناه داده و یارى كرده‏اند آنان همان مؤمنان واقعى‏اند براى آنان بخشایش و روزى شایسته‏اى خواهد بود (۷۴)

 

وَالَّذِینَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَالَّذِینَ آوَواْ وَّنَصَرُواْ أُولَئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا لَّهُم مَّغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِیمٌ ﴿۷۴﴾

و كسانى كه بعدا ایمان آورده و هجرت نموده و همراه شما جهاد كرده‏اند اینان از زمره شمایند و خویشاوندان نسبت به یكدیگر [از دیگران] در كتاب خدا سزاوارترند آرى خدا به هر چیزى داناست (۷۵)

 

وَالَّذِینَ آمَنُواْ مِن بَعْدُ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ مَعَكُمْ فَأُوْلَئِكَ مِنكُمْ وَأُوْلُواْ الأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَى بِبَعْضٍ فِی كِتَابِ اللّهِ إِنَّ اللّهَ بِكُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ ﴿۷۵﴾




درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : اکبر صادقی
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :